บทที่ 301

น่าเสียดายที่ซูเฟิ่งหลิงอยู่ที่นั่นด้วย ท่าทางของนางราวกับจะกินคน เขาถึงได้หยุด

หลี่หลงหลินกลับไปที่จวนสกุลซูได้โดยมีซูเฟิ่งหลิงช่วยประคอง เมื่อเข้าไปในห้องของตนเอง

ปัง!

ซูเฟิ่งหลิงก็โยนหลี่หลงหลินลงบนเตียงอย่างไม่เกรงใจ

หลี่หลงหลินร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด: "นี่เจ้ากำลังจะฆ่าสามีของเจ้านะ!"

ซูเฟิ่งหลิงขบเม้มริมฝีปากของนางและพูดอย่างแข็งกร้าว: "ก็สมควรแล้ว! ใครใช้ให้ท่านส่งสายตาให้คณิกาเหล่านั้นบนโต๊ะเหล้าล่ะ! หึ ยังอยากไปสำนักการสังคีตอีกหรือ? ถ้าท่านกล้าไป เชื่อหรือไม่ว่าข้าตอนท่านแน่!"

เห็นได้ชัดว่าซูเฟิ่งหลิงกำลังหึง

หลี่หลงหลินหยิบปิ่นปักผมทองคำออกมาจากหน้าอก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ดูความใจแคบของเจ้าสิ! นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ ไข่มุกจากใต้ทะเลบนนั้นมีมูลค่ามหาศาลเลยนะ..."

ฟิ้ว!