บทที่ 308

เมื่อฮ่องเต้หวู่ได้ยินคำพูดนี้ของหลี่หลงหลิน ก็เหมือนได้รับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น ไม่ต้องพูดเลยว่าอบอุ่นแค่ไหน

“เจ้าเก้า โชคดีที่มีเจ้า...”

ฮ่องเต้หวู่พูดไม่ออก น้ำตาไหลคลอเบ้า

หลีเฟิงอวิ๋นมองไปที่หลี่หลงหลิน ไม่ได้ซ่อนเร้นความเย้ยหยันที่อยู่ภายในเลย: “น้องเก้า แค่เจ้าหรือ?”

หลี่หลงหลินรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงพุ่งเข้ามา ทำให้เขาขนลุกและเหงื่อแตกพลั่ก เขารีบหลบไปอยู่ข้างหลังซูเฟิ่งหลิง: “เจ้ารีบไปสู้สิ!”

ซูเฟิ่งหลิงสีหน้าแย่ลงมาก: “ข้าสู้เขาไม่ได้...”

หลี่หลงหลินตกใจ: “เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่าเก่งที่สุดในเมืองหลวง?”

ซูเฟิ่งหลิงร้อนใจ: “ตอนที่ซีเหลียงอ๋องมีชื่อเสียง ข้ายังอายุแค่ไม่กี่ขวบเอง? ถ้าเขาไม่ได้ไปประจำการที่ซีเหลียง ก็คงไม่มีที่ให้ข้าโดดเด่นหรอก...”

หลี่หลงหลินเข้าใจแล้ว