บทที่ 314

หลี่หลงหลินกลัวผู้หญิงร้องไห้ที่สุด

ไม่เพียงเสือโคร่งอย่างซูเฟิ่งหลิง ยังมีหลิ่วหรูเยียนหญิงงดงามเจ้าน้ำตาคนนี้

“พี่สะใภ้สี่!”

“ท่านอย่าร้องอีกเลย!”

“ไม่แน่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าอาจเลอะเลือน ลืมไปแล้ว!”

“ข้าเชิญท่านไปด้วยกัน นี่ยังใช้ไม่ได้อีกหรือ?”

หลี่หลงหลินรับมือไม่ทัน รีบพูด

“ได้เลย!”

หลิ่วหรูเยียนปาดน้ำตาคลี่ยิ้มออกมา เหยียดตัวตรงในทันใด

หลี่หลงหลินงงงัน

เหตุใดเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าตำราอีกเล่า?

สัญชาตญาณบอกเขา!

ตกหลุมพรางแล้ว!

เจ้าถูกหลิ่วหรูเยียนหลอกแล้ว!

ความสัมพันธ์แม่สามีลูกสะใภ้อะไร คะนึงหาท่านพี่สี่อะไร

ล้วนหลอกลวงทั้งสิ้น!

นางเองก็มิได้เป็นโรคซึมเศร้า

นางเพียงอยากเข้าวัง ร่วมงานเลี้ยงวันคล้ายวันพระราชสมภพของไทเฮาเท่านั้น...

“หญิงงาม ช่างน่ากลัว!”

หลี่หลงหลินสั่นสะท้านภายในใจ