บทที่ 315

กุบกับกุบกับ...

เสียงกีบเท้าม้าดังขึ้น

ซูเฟิ่งหลิงมีสีหน้าอ่อนล้า พลิกตัวลงจากอาชาสีชาด ปากบ่นงึมงำ “ข้าเหนื่อยแทบตายแล้ว!”

หลี่หลงหลินขยับขึ้นไปเอ่ยถาม “จัดแจงส่งทหารพ่ายศึกเข้าวังเรียบร้อยแล้วหรือ?”

ซูเฟิ่งหลิงพยักหน้า “ใช่แล้ว! แต่ก็เพียงทหารพ่ายศึก ทหารใหม่ที่เหลือเข็นไม่ขึ้น ทำอันใดไม่ได้ ยังอยู่ที่ภูเขาทิศประจิม!”

ดวงตาหลี่หลงหลินทอประกายระยับ เอ่ยปากชื่นชม “นี่เจ้าฉลาดขึ้นมาตั้งแต่ยามใด? ประโยชน์ของทหารพ่ายศึกก็คือข่มขวัญองค์ชายสาม! ยอมขาดดีกว่าไร้คุณภาพ แต่ละคนล้วนฉลาดหลักแหลม พี่สามถึงจะกริ่งเกรง!”

ซูเฟิ่งหลิงโบกมือ เตรียมกลับเข้าห้อง “เลิกพูดไร้สาระ! ข้าจะกลับไปนอน! ไม่กินข้าวเย็นแล้ว! หากท่านปลุกข้า ข้าจะเอาชีวิตท่าน!”

เช้าวันนี้ นางยังนอนไม่เต็มอิ่มก็ถูกฉุดขึ้นจากเตียง…