บทที่ 321

เกรงว่าชีวิตในวังหลังของตนภายภาคหน้าคงต้องลำบากยิ่งกว่านี้แล้ว!

"ลูกชาย..."

หลินกุ้ยเฟยจ้องมองไปที่เงาร่างของหลี่หลงหลินทั้งน้ำตา "คนที่เดียวที่แม่พึ่งพาได้ก็คือเจ้า..."

เมื่อหลี่เฟิงอวิ๋นมอบหยกเจ้าแม่กวนอิม ไทเฮาทรงมีพระทัยเบิกบานยิ่งนัก รีบจับมือเขาไม่ยอมปล่อย

ดังนั้น หลี่เฟิงอวิ๋นก็เข้าไปนั่งประจบประแจงไทเฮาเหมือนกับฮ่องเต้หวู่

“เจ้าลูกทรพีผู้นี้ ช่างแสดงละครเก่งยิ่งนัก!”

ฮ่องเต้ทรงขมวดคิ้ว แม้ในใจจะไม่ชอบ แต่ไม่ควรเกิดโทสะเมื่ออยู่ต่อหน้าไทเฮา ทำได้เพียงระงับความโกรธเอาไว้เท่านั้น

“เสด็จย่า”

เจ้าสี่หลี่จือก็รีบก้าวเข้ามา มอบลูกท้อหยกออกมาด้วยสองมือ “หลานขอถวายลูกท้อหยกนี้ ขอให้เสด็จย่ามีโชควาสนาเหมือนมหาสมุทร อายุยืนยาวดั่งขุนเขาพ่ะย่ะค่ะ!”