บทที่ 159 ความงดงามอ่อนโยนแตกกระจาย 1

หรงฉานดีใจจนพรวดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่หยุนหลิง เจ้าพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?”

อู่อานกงก็มองดูนางอย่างตกตะลึง พร้อมพูดขึ้นว่า “หยุนหลิง เจ้าอย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้นะ”

หยุนหลิงครุ่นคิด แล้วก็ยิ้มพูดตอบขึ้นว่า “ความจริงแล้ว ที่ผ่านมาข้าเคยชอบปลูกต้นไม้ดอกหญ้าที่สุด เพื่อให้สามารถช่วยเหลือดอกไม้ใบหญ้าที่แห้งตายพวกนั้น ข้าเคยคิดค้นปุ๋ยที่มีประสิทธิภาพดีอย่างหนึ่ง….ซึ่งเป็นสูตรยาที่มีประสิทธิภาพดีอย่างมาก

สูตรยาที่พูดถึง ที่จริงก็คือสารละลายธาตุอาหารเท่านั้นเอง ภพที่แล้วตอนที่หยุนหลิงทำวิจัยอยู่ในองค์กรล้วนต้องได้ใช้

ยุคสมัยนี้ไม่มีสารเติมแต่งปุ๋ย แต่การจะหมักสารละลายธาตุอาหารบางชนิดด้วยตนเองนั้นไม่ใช่ปัญหา

“ถึงแม้จะไม่สามารถรับประกันได้ 100% แต่หลังจากที่ข้าใช้แล้วประสิทธิผลล้วนไม่เลว สามารถลองดูได้ เพียงแค่ไม่รู้ว่าอู่อานกงจะยินยอมยกเมล็ดพันธุ์ให้ข้าได้ไหม”

หยุนหลิงมีพลังวิญญาณติดตัว คิดอยากที่จะทำให้เมล็ดพันธุ์ที่เหี่ยวตายแล้วงอกขึ้นมาใหม่ ถึงแม้จะเป็นเรื่องยาก แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

พลังวิญญาณมีพลังวิเศษที่เผด็จการและก็อัศจรรย์ เคยมีนักวิจัยบ่งชี้ว่า พลังวิญญาณของมนุษย์เมื่อถึงที่สุดแล้ว สิ่งที่ปรากฏออกมาน่าจะเป็นความสามารถพิเศษที่หลากหลาย

ส่วนสารละลายธาตุอาหาร เป็นเพียงข้ออ้างที่นางจะใช้พลังจิตในการทำให้พืชเจริญเติบโตขึ้นเท่านั้นเอง

“ข้ายินยอมยกให้เจ้า”

ไม่รอให้หรงฉานพูดขอร้อง อู่อานกงก็ยกมือตบขา มองดูหยุนหลิงด้วยสายตาเป็นประกาย

“หยุนหลิง หากเจ้าสามารถทำให้ยาดอกบัวเจ็ดกลีบที่หายากปรากฏบนโลกนี้อีกครั้งได้จริงๆ จะถือเป็นการสร้างบุญกุศลให้กับผู้คนอย่างมาก”

หยุนหลิงมั่นใจว่าจะสามารถทำได้ แต่ตอนนี้กลับยิ้มแย้มให้กับอู่อานกง พร้อมพูดขึ้นว่า “หากทำไม่ได้ เมล็ดพันธุ์เพียงหนึ่งเดียวของท่านก็จะสูญสิ้นแล้ว”

อู่อานกงโบกมือ พร้อมพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ข้ายอมที่จะเสี่ยงดูสักครั้ง เก็บไว้ในมือตนเอง เดิมก็เป็นเพียงสิ่งของที่สามารถทำได้เพียงชมดู ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น แต่หากประสบความสำเร็จ นั่นจะกลายเป็นยาดีที่มีประโยชน์ต่อหมอและผู้ป่วยทั่วโลก”