บทที่ 20 ช่วยคนแก่ซื่อไว้

หยุนหลิงรวบรวมพลังวิญญาณสำรวจภายในหัวของไท่ซ่างหวง พลังวิญญาณเส้นเล็กดุจเส้นผมวิ่งไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว ได้รับผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว

“ดีมาก เป็นการบาดเจ็บเพียงชั้นผิวหนังระดับเบาของสมองใหญ่เท่านั้น”

น้ำเสียงของหยุนหลินตื่นเต้นอย่างยากที่จะปิดบัง นี่คือผลที่ดีที่สุด ถึงแม้ไม่มีผู้ควบคุมพลังวิญญาณคนอื่นช่วยเหลือ นางก็สามารถปลุกไท่ซ่างหวงตื่นได้ด้วยพลังของตัวเอง

หินอุกกาบาตก้อนนั้นต้องเป็นของในกระเป๋านางอย่างแน่นอนแล้ว

หยุนหลิงต้องยอมรับ นางช่วยเหลือไท่ซ่างหวงเป็นความคิดส่วนตัวทั้งสิ้น อย่างไรเสียความหมายของนางที่อยู่ในองค์กรนั้นเป็นเพียงสิ่งทดลองตลอดเวลา แต่ไม่ใช่หมอที่ใจบุญมีความสุขต่อการรักษา

“เสด็จปู่ช่วยได้แล้ว?”

เซียวปี้เฉิงฟังคำพูดของเซียงปี้เฉิงไม่เข้าใจ แต่สามารถฟังความดีใจในเสียงของนางได้ มัวแต่ห่วงเรื่องแสงสีขาวอันน่าตกใจและประหลาดก้อนนั้นไม่ได้แล้ว

“ถูกต้อง ครั้งนี้ข้ามีความมั่นใจเต็มที่ เพียงแค่ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม”

สภาพพลังวิญญาณของนางตอนนี้กับช่วงเวลาสูงสุดไม่อาจเทียบได้ มิเช่นนั้นสิบห้านาทีก็สามารถจัดการเรียบร้อย

บนโต๊ะไม้กลมมีอุปกรณ์เข็มหลายแถว แต่ครั้งนี้หยุนหลิงไม่ได้ใช้

ซ้ายขวาก็มีเพียงคนตาบอดอย่างเซียวปี้เฉิงอยู่ด้านข้าง นางรวบรวมพลังวิญญาณขึ้นมาอย่างไม่ต้องหลีกเลี่ยงสักนิด เริ่มซ่อมแซมและกระตุ้นชั้นผิวหนังสมองใหญ่ที่เสื่อมเสียของไท่ซ่างหวง

ดังนั้นในโลกของเซียวปี้เฉิง ตรงหน้าก็ปรากฏภาพที่ยิ่งประหลาดกว่าเดิม

เขาเห็นแสงสีขาวก้อนนั้นกลายเป็นเส้นด้ายสีขาวที่นับไม่ถ้วน แพร่กระจายไม่หยุดท่ามกลางโลกแห่งความมืด อัดแน่นไปหมดเหมือนใยแมงมุมที่นับไม่ถ้วน

ประหลาด ลวงโลก

เซียวปี้เฉิงคิดว่าตัวเองโตมาจากสนามรบ ภาพเหตุการณ์เลือดสาดน่ากลัวอะไรก็ล้วนเคยเห็นแล้ว จิตใจสงบไม่ถูกกระทบตั้งนานแล้ว

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เกินความคาดหมายต่อโลกที่เขาเข้าใจและรู้จัก

ดังนั้นท่ามกลางเวลาหนึ่งชั่วยามอันเนิ่นนาน ความรู้สึกของเซียวปี้เฉิงจากตะลึงกลายเป็นระวัง จากระวังกลายเป็นสงสัย สุดท้ายกลับมาสงบ ทัศนคติก็แตกกระจายแล้วเกิดใหม่

เขาพูดอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

“ฉู่หยุนหลิง”

“ทำไม”

“.......ไม่มีอะไร”

เจ้าเป็นปีศาจหรือเทวดา?”

“ท่านป่วยหรือไง”

หยุนหลิงกลอกตาในใจ ไม่รู้ว่าตอนที่ใช้พลังวิญญาณต้องรวบรวมสติหรือไง?

เซียวปี้เฉิงสงบสติจิตใจที่วุ่นวาย โก่งริมฝีปาก ไม่ว่านางคือคนหรือปีศาจ ล้วนช่วยไท่ซ่างหวงไว้ไม่ใช่หรือ

เขานึกถึงดาวตกขึ้นมากะทันหัน คำทำนายเทพธิดามาเกิด หัวใจกระตุก แต่กลับปฏิเสธความคิดนี้อย่างรวดเร็ว

หากโลกนี้มีเทพธิดาอยู่จริง นั่นก็มีปีศาจ

ฉู่หยุนหลิงหน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเทพธิดา ควรจะเป็นปีศาจถึงจะถูก

เวลาหนึ่งชั่วยามอันเนิ่นนานผ่านไป พลังวิญญาณในทะเลแห่งสติของหยุนหลิงได้แห้งเหือดหมดแล้ว

นางไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวแล้ว

เจาเหรินตี้ได้รับข่าว ก็เข้ามาอย่างทนรอไม่ไหว “เป็นอย่างไรบ้าง?”

สีหน้าหยุนหลิงอ่อนเพลีย พูดอย่างไร้เรี่ยวแรง “.......ไท่ซ่างหวงไม่เป็นไรแล้ว ไม่ถึงสองชั่วยามก็จะตื่นขึ้นมา”

เจาเหรินตี้รีบมองไปที่ไท่ซ่างหวงบนเตียง เห็นเพียงคนแก่ร่างเล็กนอนหลับสีหน้าสบาย กระทั่งนอนกรนขึ้นมาแล้ว

เหมือนกับเนื้อตัวคัน ยังยื่นมือไปเกาก้น

หลินซินตัวเกร็งอยู่กับที่ เบิกตากว้างใหญ่กว่ากระดิ่งทองแดง

นี่เป็นไปได้อย่างไร!

นี่เป็นคนตายมีชีวิตแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความรู้สึก เจาเหรินตี้ตื้นตันจนตาแดงแล้ว เกือบจะน้ำตาไหลแล้ว “เสด็จพ่อ!”

“เสด็จพ่อ!” หยุนหลิงก็อดเรียกออกมาไม่ได้ “รีบพระราชทานของกินให้ข้าหน่อยเถิด ไม่กินอะไรข้าต้องหิวตายแล้ว!”

นางไม่ได้ล้อเล่น ในองค์กรมีสมาชิกที่ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้นแล้วถูกหิวจนตาย