บทที่107 ฉู่หยุนหานที่คิดไม่ซื่อ1

ณ เรือนหลั่นชิง วันที่แสนสงบผ่านไป พริบตาเดียวก็มาถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างงานเลี้ยงเรือมังกร

หยุนหลิงกับเซียวปี้เฉิงไปตามนักองค์หญิงหก ตรงไปที่เรือสำราญเพื่อชมพลุดอกไม้ไฟ

ในโลกใบนี้ ต้าโจวเป็นแคว้นที่ค้นพบดินปืนได้เป็นคนแรก ถึงแม้จะยังไม่สามารถทำอาวุธระเบิดได้ แต่ธุรกิจด้านพลุดอกไม้ไฟก็พัฒนามาก และเป็นธุรกิจค่อนข้างใหญ่ทีเดียว

ในเทศกาลต่างๆ งานใหญ่ๆจะต้องจุดพลุดอกไม้ไฟฉลองตลอด

เซียวปี้เฉิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในตอนที่เสด็จปู่ยังหนุ่ม ต้าโจวจนกว่าตอนนี้มาก ได้ยินว่าตอนนั้นไม่มีเงินมากพอในการสู้รบ ทุกคนก็หยุดตีเหล็กสร้างอาวุธและเปลี่ยนมาทำดอกไม้แทน รอหาเงินเข้าท้องพระคลังได้แล้ว ก็เริ่มตีเหล็กทำอาวุธต่อ”

ตอนนี้ ดอกไม้ไฟในแคว้นต่างๆแทบจะนำเข้าจากต้าโจวทั้งหมด

แคว้นอื่นๆถึงแม้จะทำได้ แต่คุณภาพกับราคาที่ถูกกว่าก็เทียบกับของต้าโจวไม่ได้

หยุนหลิงรู้จักกับโลกนี้มากขึ้น

เรือสำราญในครั้งนี้ หยุนหลิงจ่ายเงินเช่าเอง สินเดิมของนางมีเยอะมาก นางเช่าเรือสำราญที่ใหญ่และดีที่สุด ตำแหน่งอยู่ที่กลางแม่น้ำ

เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงหกไม่ได้ตั้งใจเชื้อเชิญพวกเขา นางไม่นั่งเรือสำราญเดียวกัน แค่เข้ามาทักทายไม่กี่คำ ก็รีบพาเพื่อนสาวไปเที่ยวที่อื่นทันที

เรือสำราญแบ่งเป็นสามชั้น หยุนหลิงก็ไม่ได้เช่าเพราะมีเงินเยอะจนไม่รู้จะใช้จ่ายที่ไหน

วันนี้นางเตรียมตัวมาแล้ว

เรื่องที่จะขายขี้ผึ้งโสมหิมะฉบับปรับปรุง เซียวปี้เฉิงก็ได้จัดร้านค้าและกำลังคนแล้ว และตอนนี้ได้ลงทุนจัดซื้อวัสดุยา และอยู่ในขั้นตอนการผลิตยาชุดแรก

การชมดอกไม้ไฟบนแม่น้ำครั้งนี้ รอบข้างมีหญิงสาวและฮูหยินชนชั้นสูงในเมืองอยู่เยอะ หยุนหลิงตั้งใจเอาผลิตภัณฑ์ทดลองมา ว่าจะโฆษณาที่นี่สักหน่อย