บทที่22 ฉู่หยุนหลิงเป็นเทพธิดาหรือไม่?

เฉินหมัวมัวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ได้รับบาดแผลจากแส้อย่างรุนแรงถึงเพียงนี้ ควรอยู่ในจวนเพื่อพักฟื้นให้หายดีถึงจะถูก!"

เซียวปี้เฉิงตกตะลึง “อาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดีหรือ?”

“ด้านหลังไม่มีตรงไหนที่แผลผสานดี ยังไม่ร่วมเดือน จะหายดีได้อย่างไร!”

เฉินหมัวมัวรู้สึกหวาดกลัวเมื่อมองดู แผลถูกแส้บนหลังของหยุนหลิงดูน่ากลัวจริงๆ มีรอยฟกช้ำสีน้ำเงินและสีม่วงทั่วทั้งแผ่นหลังของนาง ผิวหนังที่แตกออกจากกันแม้ว่าจะผสานบ้างแล้ว แต่ก็ไม่มีตรงไหนที่หายดี

เฉินหมัวมัวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านอ๋อง อาการบาดเจ็บของพระชายาเกี่ยวข้องกับท่านใช่ไหม?แส้ธรรมดาไม่สามารถทำให้เกิดบาดแผลเช่นนั้นได้ แต่แส้พิเศษในคฤหาสน์ของท่านนั้นต่างกันออกไป"

เซียวปี้เฉิงสั่นอย่างรุนแรงไปทั้งตัว เพิ่งจะนึกขึ้นได้ แส้ที่ใช้ในจวนจิ้งอ๋องเป็นแส้เดียวกับที่ใช้ในกองทัพ

ด้านบนมันเต็มไปด้วยหนาม ห้ามใช้แรงเยอะ แค่ตีลงไปทีเดียวก็สามารถทำให้เนื้อแตกได้ มันถูกใช้เพื่อบีบเอาคำสารภาพจากนักโทษและลงโทษทหาร

แม้ว่าที่จวนจิ้งอ๋องจะใช้แส้ชนิดเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยใช้เพื่อลงโทษคนรับใช้ เซียวปี้เฉิงไม่เคยฝึกทหารเลยตั้งแต่เขาสูญเสียการมองเห็น ดังนั้นเขาจึงลืมมันไปเสียสนิท

ฉู่หยุนหลิงเป็นคนแรกในจวนจิ้งอ๋องที่ได้รับโทษเป็นการเฆี่ยนตี

ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงซีดลง "ทุกวันนี้ นางไม่เคยพูดถึงอาการบาดเจ็บของนางเลย ข้าคิดว่า..."

เขาคิดว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่อย่างนั้นนางจะไม่แม้แต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดได้อย่างไร

แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นแล้ว แต่เขาก็รู้อยู่ในใจชัดเจนว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากถูกเฆี่ยน

เมื่อก่อนในกองทัพ ลงโทษทหารด้วยการเฆี่ยนไม่เกินสิบครั้ง ในวันแต่งงานเขาเสียสติและลืมไปว่าแส้ในจวนก็มีหนาม ดังนั้นจึงลงโทษฉู่หยุนหลิงด้วยการโบยยี่สิบครั้ง

“ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ พระชายาไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงมันเลยหรือเพคะ? ท่านอ๋อง พระชายาทำอะไรผิดพลาดอันใหญ่หลวง จนถึงขั้นต้องลงโทษนางอย่างรุนแรงเช่นนี้!”

เฉินหมัวมัวรีบไปนำยารักษาแผลที่ดีที่สุดมาทาที่หลังหยุนหลิงอีกครั้ง นางเห็นท่าทางงุนงงของเซียวปี้เฉิง ก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

แม้ว่าชื่อเสียงของฉู่หยุนหลิงในต้าโจวจะเลวร้ายมาโดยตลอด แต่ยังไงซะนางก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ถูกลงโทษอย่างรุนแรงเช่นนี้

นางทนไม่ได้จริงๆ

เซียวปี้เฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง "ในคืนวันแต่งงาน นางทำร้ายอวี้จือ ข้าลงโทษนางด้วยความโกรธ โดยลืมไปเสียสนิทว่าในจวนใช้แส้ทหาร"

เซียวปี้เฉิงฝืนยิ้มอย่างขมขื่นในใจ เรื่องนี้เขาทำเกินไป

สิ่งที่น่าขันยิ่งกว่าคือเขายังคิดว่าอาการบาดเจ็บของฉู่หยุนหลิงไม่ได้ร้ายแรง ใช้ขี้ผึ้งโสมหิมะเพื่อชดเชยนาง ก็คู่ควรกับความเมตตาของนางในการช่วยชีวิตจากเยียนอ๋อง

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ฉู่หยุนหลิงไม่ได้ตายไปก็เพราะพรจากพระเจ้า

"แค่นั้นหรือเพคะ" เฉินหมัวมัวเหลือบมองเซียวปี้เฉิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า "ท่านอ๋องโกรธมากเช่นนั้น ก็คงเป็นเพราะแม่นางหยุนหานด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ"

เซียวปี้เฉิงไม่พูดอะไร และก็ไม่ได้ปฏิเสธ

แต่ก็ต้องยอมรับ ว่าสิ่งที่ฉู่หยุนหลิงพูดในคืนวันแต่งงาน ได้ทำร้ายจิตใจของเขาอย่างรุนแรง

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เด็กสาวที่เติบโตมาด้วยกันในวัยเด็กจะหักหลังเขา

“ท่านอ๋อง ทาสชราผู้นี้เป็นแม่นมให้ท่านมา วันนี้กล้าพูดจาโอหัง”

“หมัวมัวไม่ใช่คนอื่นไกล อยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถิด”

นอกเหนือจากเยียนอ๋องแล้ว ในพระราชวังมีเพียงสองคนเท่านั้นที่เขาสนิทชิดเชื้อคือไท่ซ่างหวงและเฉินหมัวมัว

ในขณะที่ทายาอย่างอ่อนโยนเฉินหมัวมัวพูดด้วยเสียงทุ้ม "ในอดีตสายตาของท่านมีแค่แม่นางหยุนหาน มีบางสิ่งที่ทาสชราคนนี้ไม่สามารถพูดได้ แต่ตอนนี้ข้าจำเป็นต้องพูดถึง "

“ท่านอ๋อง สิ่งที่ท่านคิด อาจไม่ดีที่สุด สิ่งที่ท่านหวังอาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง”

เซียวปี้เฉิงมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "หมัวมัวกำลังพูดถึงหยุนหานใช่หรือไม่"

“ถูกต้องเพคะ ท่านอ๋องอาจมีความรักอย่างจริงใจต่อแม่นางหยุนหาน แต่แม่นางหยุนหานอาจไม่เต็มใจที่จะตอบแทนความรักของท่าน”

เฉินหมัวมัวหยุดนิ่ง "เมื่อก่อนตอนที่ดวงตาของท่านอ๋องยังเหมือนเดิม แม่นางหยุนหานมีฐานะต่ำต้อย ท่านไม่ต้องการทำผิดต่อผู้หญิงที่คุณรักในฐานะนางบำเรอ ปฏิเสธที่จะแต่งงานช้าเกินไป มันก็สมเหตุสมผลแล้ว "

“แต่หลังจากเกิดเรื่องกับท่าน มันไม่ใช่เรื่องยากหากแม่นางหยุนหานจะเป็นพระชายาจิ้ง ถ้านางต้องการมีใจหวังดีต่อท่านอ๋อง นางจะกลายเป็นนายหญิงของจวนจิ้งอ๋องไปนานแล้ว เหตุใดถึงดึงเวลาจนถึงตอนนี้ ทำให้เกิดเรื่องเช่นนั้นในคืนวันแต่งงาน"

ด้วยสถานะของหยุนหาน นางไม่สามารถแต่งงานกับท่านอ๋องที่เป็นเจ้าสงครามได้ แต่กลับจับคู่ท่านอ๋องตาบอด