บทที่29 ยังไม่เป็นพิษเท่ากับปากของฉู่หยุนหลิง

"น้องชายคนที่ห้าเกิดโดยเหลียงเจี๋ยอวี ฉลาดตั้งแต่เด็ก เขาสามารถเขียนบทความที่สวยงามได้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ เขาได้รับการยกย่องจากบัณทิฑ เขาเป็นคนโปรดของเสด็จในหมู่พี่น้องของเรา"

เมื่อได้ยินเซียวปี้เฉิงพูด หยุนหลิงรู้สึกว่าต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นตามมาในภายหลัง

แน่นอนว่าเช่นนั้น เซียวปี้เฉิงพูดช้าๆ "แต่ตอนอายุสิบสาม น้องชายคนที่ห้า... มีความสัมพันธ์กับสตรีในราชสำนักในงานเลี้ยงของพระราชวังกลางฤดูใบไม้ร่วง และถูกข้าราชการที่เข้าร่วมงานเลี้ยงไปเจอเข้า”

หยุนหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย อายุสิบสามปี ยังคงอยู่ที่งานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วง นี่เป็นเรื่องร้ายแรงกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉู่หยุนหลิงและเซียวปี้เฉิงถึงสิบเท่า

อย่างน้อยเมื่อร่างเดิมและเซียวปี้เฉิงถูกลอบทำร้าย เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นในจวนตวนอ๋อง ข้าราชการและแม่ทัพไม่เห็น

“เสด็จพ่อโกรธ ลงโทษโบยน้องห้ายี่สิบที เกือบจะคร่าชีวิตน้องห้า”

เซียวปี้เฉิงถอนหายใจ "ไม่นานหลังจากนั้น น้องห้าถูกเปิดเผยว่าบทความนั้นเขียนโดยคนอื่น ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้ความรักจากเสด็จพ่อ จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้เปิดจวนแต่งตั้งเป็นอ๋อง ไม่มีลูกสาวขุนนางคนไหนเต็มใจที่จะแต่งงานกับเขา”

“เกิดอะไรขึ้นกับสาวใช้คนนั้น?”

เซียวปี้เฉิงส่ายหัว "หลังจากที่สตรีในราชสำนักถูกจับได้ว่ากำลังล่อลวงท่านอ๋อง นางรู้ว่านางไม่สามารถหลบหนีการทรมานได้ ดังนั้นนางจึงฆ่าตัวตายทันที"

“เรื่องนี้แค่ฟังก็รู้แล้วว่าต้องมีอะไร ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสนมคนไหนสักคนเป็นคนทำ”

เซียวปี้เฉิงขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา "ระวังปากเจ้าให้ดีเถิด ระวังก่อเรื่อง"

หยุนหลิงยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย "เรื่องเขียนบทความแทนล่ะ มีที่มาหรือเปล่า?"

“ข้าไม่รู้ว่าบทความของน้องห้าให้คนอื่นเขียนหรือเปล่า เพียงแต่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ประพฤติตัวธรรมดา ไม่ได้แสดงความสามารถที่โดดเด่นใดๆ ออกมาเลย”

เจาเหรินตี้ รู้สึกผิดหวังกับองค์ชายห้ามากยิ่งขึ้น เลยไม่ได้สนใจเขามากนัก

สำหรับองค์ชายหก ในฐานะโอรสองค์เล็กของเจาเหรินตี้ สถานะมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาไม่สูงส่ง

แม้ว่าเดิมทีจะเป็นคนใจดีอยู่แล้ว แต่กลับถูกเลี้ยงมาให้เป็นคนไม่เด็ดขาด ไม่มีความสามารถที่โดดเด่น ดังนั้นจึงไม่เคยมีความรู้สึกว่ามีตัวตนในวัง

“เท่าที่ข้าเห็น องค์ชายห้าไม่กล้าโดดเด่น และเขาต้องซ่อนต้นเพื่อรักษาชีวิต มารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายหกเป็นคนฉลาด เห็นเจ้ามีปัญหากัน เพียงแค่ทำให้ลูกชายของนางเป็นคนที่ไม่โดดเด่น "

หยุนหลิงวิเคราะห์ด้วยตัวนางเอง ลูบคางของนางไปมา

"เบื้องหลังเรื่องเหล่านี้ ฮองเฮาและหวงกุ้ยเฟยน่าสงสัยมาก"

ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงเคร่งขรึม พูดด้วยความโกรธ "เจ้ารู้ไหม ว่าหากคำพูดของเจ้าแพร่กระจายออกไป จวนเหวินกว๋อกงทั้งหมดจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย!"

“ข้ารู้แค่ว่าพี่น้องของเจ้าต้องทนทุกข์ทรมานมาก ดูสิ นี่คือผลของการแต่งงานกับภรรยามากเกินไป”

ผู้ชาย คนเดียวยังจัดการไม่ได้ ยังต้องการจะปราบกลุ่ม?

พ่อหัวโบราณของนางเป็นตัวอย่างที่มีชีวิต

“ที่เจ้าพูดเช่นนี้ แสดงว่าไม่ต้องการให้ข้ามีนางบำเรอหรือ?”

ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงพูดถึงเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หยุนหลิงกลอกตา "หยุดหลงตัวเองได้แล้ว ไม่ใช่เรื่องของข้า ไม่ว่าเจ้าจะรับนางบำเรอหรือไม่ก็ตาม"

เซียวปี้เฉิง พูดอย่างไม่เห็นด้วย "ข้ารู้แล้ว หน้าตาของเจ้าน่าเกลียด กลัวว่าจะมีผู้หญิงสวยกว่าอยู่ร่วมด้วย ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อสถานะของเจ้า"

เขาเคยเห็น ความมุ่งร้ายของผู้หญิงธรรมดาที่มีต่อผู้หญิงหน้าตาสวยงาม

เส้นสีดำสองสามเส้นปรากฏบนหน้าผากของหยุนหลิง และนางพูดอย่างโกรธเคืองว่า "รูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ของข้ามันทำไม? เอาน้ำบ้านเจ้ามาล้างหน้า? เอาชาดบ้านเจ้ามาทาปากหรือไง?

“ปากกับใจไม่ตรงกัน ถ้าไม่ใส่ใจจริง ๆ จะโกรธทำไม”

ไอ้หมาบ้า ไว้หน้าเจ้ามากเกินไปใช่ไหม！

หยุนหลิงรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของนางถูกท้าทายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ท่านอ๋อง ท่านรู้สึกดีกับตัวเองจริงๆ หากท่านสามารถแต่งงานกับข้าด้วยเงินสองพันห้าร้อยตำลึงนับว่าควันจากหลุมฝังศพของบรรพบุรุษของท่าน!มีความสุขไปเถอะ!"

ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงเข้มขึ้น กำลังจะระเบิดออกมา หยุนหลิงขัดจังหวะเขาด้วยการหัวเราะเย้ยหยัน

"ทำไมข้าต้องกังวลเกี่ยวกับนางบำเรอของเจ้าด้วย?ข้าไม่ได้นับอย่างละเอียดว่าเหลืออยู่กี่ตำลึง หมูในสวนด้านหลังกำลังหิวโหยและซูบผอม! ภรรยาตัวน้อยของเจ้า จะเลี้ยงได้หรือไง!"

“เจ้า……！”