บทที่45 อดทนหน่อยเถอะ ไม่แน่พรุ่งนี้ก็ตายแล้ว

ฟังเฟิงฮูหยินอวดอยู่นาน เฟิงเหยียนก็อดไม่ได้พูดขึ้น

“ในกล่องของขวัญพวกนี้มีกล่องหนึ่งที่ใส่โสมอายุห้าร้อยปีเอาไว้ มีราคามหาศาล ได้ยินหมอหลวงบอกว่า หากหญิงตั้งครรภ์ที่คลอดลูกลำบากได้กิน ขอแค่หั่นชิ้นบางๆอมไว้ในปาก ก็จะสามารถทำให้ปลอดภัยได้ นี่เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจหามาให้พระชายาจิ้งโดยเฉพาะเลยนะขอรับ”

สายตาของเซียวปี้เฉิงมืดมนลง ใยจะฟังความคิดชั่วร้ายของเฟิงเหยียนไม่ออกล่ะ

เขาคิดในใจ เดี๋ยววันหลังหาโอกาส ซ้อมเฟิงเหยียนเงียบๆโดยไม่มีใครรู้ดีกว่า

หยุนหลิงกลับไม่โกรธเลย แต่กลับดีใจด้วยซ้ำ

“โสมห้าร้อยปีเหรอ? คุณชายเฟิงลงทุนจริงๆเลยนะ ไม่รู้ว่ากล่องโสมวางอยู่ตรงไหนเหรอ ให้ข้าดูหน่อยสิ”

พอพูดจบ หยุนหลิงก็ยกมือค้นหากล่องของขวัญ

เฟิงฮูหยินมองนางด้วยสายตาที่ดูถูก เห็นได้ชัดว่า นางไม่พอใจกับท่าทีที่อดใจรอไม่ไหวของหยุนหลิง

พอเห็นภาพนี้ สีหน้าของเฟิงเหยียนก็ลนลานขึ้นมา สีหน้าซีดเซียวไปหมด

“การเก็บรักษาโสมค่อนข้างพิเศษ อย่าเพิ่งแกะตอนนี้จะดีกว่า เดี๋ยวจะทำให้ฤทธิ์ยาเสื่อมเอา”

เฟิงเหยียนหน้าเสียมาก เพื่อแก้แค้นหยุนหลิง เขาแอบเอางูซ่อนไว้ในกล่องของขวัญ อยากแกล้งนางสักหน่อย

รอเขาส่งของขวัญเสร็จแล้วกลับไป แม้จะเกิดเรื่องก็ไม่ต้องยอมรับก็ได้ หยุนหลิงทำได้แค่ยอมและไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป

แต่ใครจะรู้ว่าหยุนหลิงกลับแกะของขวัญต่อหน้าแขกแบบนี้ ทำท่าเหมือนคนไม่เคยเจอของขวัญ ไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะจนฟันหักหรือไง!

หยุนหลิงเหมือนดูความตื่นเต้นของเขาไม่ออก นางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร ข้าจะเอาไปให้อาจารย์หลินซิน ให้นางหลอมเป็นโสมเม็ดน้ำผึ้ง”

พอพูดจบ มือของหยุนหลิงก็แกะกล่องของขวัญที่มีงูซ่อนอยู่ออก

“กรี๊ด——!”

เห็นด้านในมีงูที่มีหัวทรงสามเหลี่ยม งูเล็กที่มีลวดลายหลากสีตงชิงก็กรี๊ดเสียงดังลั่นบ้านทันที

ฮูหยินเฟิงตกใจ พอเห็นงูตัวนั้น ก็ตกใจจนสีหน้าซีดเซียวและถอยหลังไปหลายก้าว

หยุนหลิงสีหน้ามืดมนลง ตะคอกว่า “ให้มันได้แบบนี้สิ ตอนแรกคิดว่าพวกเจ้าตั้งใจมาขอโทษจริงๆ แต่ไม่คิดว่าจะซ่อนความคิดที่โหดเหี้ยมแบบนี้ไว้!”

แค่เพียงพริบตาเดียว หยุนหลิงก็มองออกแล้วว่างูพิษตัวนี้มีพิษที่รุนแรงมาก ถ้าคนปกติทั่วไปถูกกัด คงไม่มีชีวิตรอดกันแล้ว

หยุนหลิงแทงพลังวิญญาณไปยังสมองของงู จากนั้นก็รีบจับตัวงูเอาไว้

ผู้คนที่มองดูอยู่นั้น ก็ตกตะลึงกับไหวพริบของนางมาก ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็เห็นหยุนหลิงกระชากคอเสื้อเฟิงเหยียน แล้วยัดงูเข้าไปในเสื้อของเขา

ตวนอ๋องเบิกตาโพลง

“ยัยคนชั้นต่ำ! เจ้าทำอะไรของเจ้า!”

เฟิงเหยียนอึ้ง สีหน้าเปลี่ยนไป บิดตัวไปมาอย่างหวาดกลัว อยากจับงูตัวนั้นออกมาจากตัว

งูตัวนั้นถูกหยุนหลิงทำให้สลบไปสิบกว่าวิ สักพักก็ฟื้นขึ้นมา จากนั้นก็เหมือนถูกกระตุ้น กัดเฟิงเหยียนอย่างแรง

“โอ๊ย——!”

เฟิงเหยียนร้องโอดครวญลั่นจวนจิ้งอ๋อง ทำให้หยุนหลิงสงสัยว่า เขาไม่ได้โดนกัดไปแค่ครั้งเดียว

ฮูหยินเฟิงเห็นภาพนี้แล้ว สติสตังก็หายไปหมด นางกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปหาลูกชาย พยายามช่วยเฟิงเหยียนออกจากงูตัวนั้น

ไม่นาน งูพิษที่มีขนาดเท่านิ้วชี้ก็เลื้อยออกมาจากแขนเสื้อของเฟิงเหยียน เลื้อยออกไปด้วยท่าทีที่พร้อมโจมตีผู้คน

“งู! งูพิษเจ้าค่ะ พระชายา!”

ตงชิงกัดฟันตัวสั่นไปหมด แทบจะสลบไปซะเดี๋ยวนั้น

เซียวปี้เฉิงไม่เห็น แต่ได้ยินเสียงวุ่นวายอยู่รอบด้าน จึงรีบปกป้องหยุนหลิงไว้ด้านหลัง

เสียงสะใจของหยุนหลิงก็ดังขึ้น “ไม่ต้องตื่นเต้นไป เมื่อกี้ข้าแอบปาดยาหอมไปที่เสื้อของพวกเจ้า งูตัวนั้นไม่กัดพวกเราหรอก”

เฟิงเหยียนสีหน้าซีดเซียว กุมแขนทรุดลงไปกับพื้น เฟิงฮูหยินเห็นแล้วก็กรีดร้องแล้วยืนขึ้นมาบนเก้าอี้

“พวกเจ้ารีบเข้ามาตีงูตัวนั้นให้ตายเร็ว! ตีให้ตายเร็วๆ!”