บทที่50 ชอบนางปีศาจที่ทั้งดุทั้งขี้เหร่เข้า

เจ้าหมอนี่ดูผิวขาวอมชมพู เส้นผมดกดำ ท่าทีดูกระปรี้กระเปร่า ไม่เหมือนกับคนที่ไตพร่องเลยนะ

หรือวิชาแพทย์ของนางถดถอยลง วินิจฉัยผิด?

เซียวปี้เฉิงพูดแทรกนางอย่างไม่พอใจ “เจ้าไปฟังใครพูดมา? ข้าไม่ได้แตะต้องชิวซวงด้วยซ้ำ!”

“พวกข้ารับใช้พูดกันแบบนี้ ถ้าเจ้าแตะต้องชิวซวงแล้วจริงๆ จะปล่อยนางไว้แบบนั้นไม่ได้นะ”

หยุนหลิงดูเขาไม่เหมือนคนพูดโกหก ก็เลยเริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว

“เจ้าอยากได้ผู้หญิงอื่นเพิ่มก็แล้วแต่เลย ข้าไม่ห้ามเจ้า แต่เจ้าอย่าห้ามข้าหย่านะ ข้าบอกกับเจ้าแล้วว่า จะไม่มีทางยอมให้คนอื่นสวมเขาให้ข้าเด็ดขาด ถึงแม้จะเป็นแค่ภาพลักษณ์ก็ตาม”

ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยเถียงกันเรื่องนี้ ตอนนั้นเซียวปี้เฉิงแค่รู้สึกว่ายัยปีศาจขี้หึงไม่มีเหตุผล แต่ตอนนี้ดูสีหน้าและท่าทีที่จริงจังของหยุนหลิง ในใจก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาจริงๆ

เซียวปี้เฉิงทำหน้าบึ้ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าไม่เคยพูดโกหก บอกว่าไม่เคยแตะต้องก็ไม่เคยสิ”

จบแล้ว เขาก็พูดต่อ

“ต่อไปก็จะไม่แตะต้องด้วย”

หยุนหลิงไม่โกรธไม่โวยวาย ทำท่าไม่สนใจแบบนี้ เซียวปี้เฉิงรู้สึกเจ็บปวดใจแปลกๆ

“โอ๊ย เจ้าอย่าโกรธสิ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเข้าใจผิดว่า เจ้าเป็นผู้ชายเลวที่นอนกับผู้หญิงแล้วทิ้งนางไป”

พอรู้ว่าตัวเองเข้าใจเซียวปี้เฉิงผิด หยุนหลิงก็รีบขอโทษทันที

เซียวปี้เฉิงทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดอะไร ในใจยังงอนอยู่ ยัยปีศาจไม่เชื่อเขางั้นเหรอ

ควรจัดการข้ารับใช้ในจวนแล้ว วันวันเอาแต่นินทาลับหลัง!

ตอนนี้สายตาของเขาเปล่งประกาย ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มืดมนไม่มีแสง สายตาเฉียบคม ท่าทีสง่างามและเป็นธรรมชาติ สง่างามกว่าเมื่อก่อนมาก

“เจ้าบอด ตาของเจ้าเหมือนจะดีขึ้นแล้วนะ”

หยุนหลิงจ้องหน้าเขาเขม็ง ใจสั่นไปหมด ยกมือขึ้นส่ายไปมาตรงหน้าเขา

“เห็นภาพรอบข้างได้แล้วใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปข้าก็ไม่ต้องมาฝังเข็มให้เจ้าทุกวันแล้ว สองสามวันมาครั้งก็ได้แล้ว”

ช่วงนี้หลับดึก เรือนหลั่นชิง ไท่ซ่างหวงก็ตื่นเช้าอย่างกับไก่ ลุกขึ้นมาออกกำลังกายที่ลานบ้าน ขอบตาของนางดำเป็นหมีแพนด้าหมดแล้ว

“ตาของข้า……”

เซียวปี้เฉิงกำลังจะบอกว่าตาของเขาดีขึ้นแล้ว แต่พอได้ยินหยุนหลิงพูดประโยคหลัง เขาก็เปลี่ยนความคิดทันที

“……ยังมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ตอนนี้เห็นแสงแล้ว แต่ยังเห็นคนไม่ค่อยชัดเท่าไหร่”

พูดจบ เขาก็ตื่นเต้นมาก

ได้ยินหยุนหลิงบอกว่าต่อไปจะไม่มาทุกคืนแล้ว เขาก็รีบปกปิดเรื่องที่ตาของเขาหายดีแล้ว

หยุนหลิงขมวดคิ้ว “งั้นคงจะยังปล่อยไม่ได้”

คงจะเป็นเพราะตอนนี้พลังวิญญาณของนางยังไม่ดีขึ้นเต็มที่ ดังนั้นผลการรักษาเลยไม่ดีเท่าแต่ก่อน

เซียวปี้เฉิงรู้สึกผิด แต่ใบหน้ากลับนิ่งเฉย เขาเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “ใช่สิ ตอนนี้เจ้าเรียกข้ามาทำไม คงไม่ได้จะถามเรื่องชิวซวงหรอกนะ?”

พอเขาถามแบบนี้ หยุนหลิงก็เกือบเรื่องที่ตัวเองมาหาเขาวันนี้เลย

นางบอกเรื่องที่ตั้งใจจะปรับปรุงขี้ผึ้งโสมหิมะ ลดต้นทุนแล้วค่อยขายสินค้าใหม่ให้กับเซียวปี้เฉิง

“วันก่อนข้าคิดสูตรมาแล้ว และวิเคราะห์สูตรใหม่ขึ้นมา ตอนนี้ต้นทุนสามารถตัดไปที่ขวดละประมาณห้าสิบตำลึง แต่ฤทธิ์ยาสามารถเก็บไว้ได้ถึงระดับเจ็ด”

ได้ยินดังนั้น เซียวปี้เฉิงดูตกตะลึงมาก เกือบคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

“ต้นทุนห้าสิบตำลึง มีฤทธิ์ยาระดับเจ็ด เจ้าพูดจริงเหรอ?”

หยุนหลิงพยักหน้า ถอนหายใจเล็กน้อย “ด้วยสถานการณ์ของข้าตอนนี้ ทำได้ดีที่สุดเท่านี้”

ถึงแม้นางจะมีพลังวิญญาณ แต่การผลิตในยุคโบราณล่าช้ามาก ถ้ามีอุปกรณ์ที่ดีกว่านี้ อาจจะตัดราคาของขี้ผึ้งโสมหิมะให้เหลือเท่าราคาผักได้ และฤทธิ์ก็ดีมากขึ้นด้วย

เซียวปี้เฉิงนานมากก็ถึงตั้งสติได้ มองหยุนหลิงด้วยสีหน้าตกตะลึง

“เจ้ารู้หรือไม่ ตอนนี้ ถ้าจะทำขี้ผึ้งโสมหิมะขวดเล็ก ต้องใช้เงินอย่างน้อยหนึ่งพันตำลึง”

ขี้ผึ้งโสมหิมะสามารถรักษาแผลไม่ให้เหลือรอยได้ และยังมีสรรพคุณในการลดอาการคัน เป็นยาที่ผลิตมาเพื่อพระสนมในวังโดยเฉพาะ