บทที่76 คำสารภาพของเขา2

“ข้าไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ยังไงตาเจ้าก็ดีแล้ว ถึงข้าจะเป็นอะไรไปจริงๆ ก็ไม่กระทบต่อเจ้าหรอก”

คำพูดนี้ไม่ได้ปลอบใจเซียวปี้เฉิงเลย แต่กลับทำให้เขาสีหน้ามืดมนลงกว่าเดิม “ไม่กระทบต่อข้างั้นเหรอ?”

หยุนหลิงชะงัก แล้วพูดอย่างเข้าใจว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเป็นห่วงลูกสองคนในท้องใช่ไหม……”

มือที่ไพล่หลังของเซียวปี้เฉิงก็อดไม่ได้กำหมัดแน่น บางทีเขาก็อยากผ่าอกของหยุนหลิงออกมาดูจริงๆ อยากดูว่า ยัยปีศาจมีหัวใจอยู่หรือเปล่า?

“ดูแล้วเจ้าคงจะไม่รู้จริงๆว่า สิ่งที่ข้าสนใจคืออะไร”

หยุนหลิงจึงพูดว่า “ข้าไม่ใช่หนอนในท้องเจ้าเสียหน่อย เจ้าไม่บอก แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร?”

สายตาของเซียวปี้เฉิงมองไปยังใบหน้าของนาง นัยน์ตาเลิ่กลั่กและสับสน

ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือไปกดไหล่ของหยุนหลิงไว้ แล้วโน้มตัวลงไปประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอมชมพูของนาง

เสียงของหยุนหลิงหยุดชะงัก นางอึ้งอยู่กับที่ ใบหน้าแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครอยู่ที่ไหน

สัมผัสอบอุ่นและนุ่มนวลส่งมา รู้สึกแตกต่างจากเรื่องครั้งก่อนกับชิวซวง

ไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่รุนแรงและป่าเถื่อน เขาระมัดระวัง ทดลองอย่างอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

สักพักใหญ่ เซียวปี้เฉิงก็ผละออกจากริมฝีปากของหยุนหลิง โอบนางเข้ามากอดไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “สิ่งที่ข้าสนใจ ตอนนี้เจ้าเข้าใจหรือยัง?”

เสื้อผ้าบางๆกั้นไว้ หยุนหลิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา หัวใจที่เต้นรัวและแรงเหมือนกลองชุด กระแทกเข้าหัวใจของนางอย่างแรง

“……หัวใจเจ้าเต้นเร็วมากเลย” หยุนหลิงเบิกตาโพลง แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “เจ้าบอด เจ้า……ชอบข้าเหรอ?”

เซียวปี้เฉิงกอดเอวนางแน่นมากยิ่งขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ใช่ ข้าชอบเจ้าเข้าแล้วล่ะ ยัยปีศาจ”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ รอเขารู้ตัว ก็หลงรักหัวปักหัวปำจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ