บทที่83 งานเลี้ยงสังหาร1

ตอนนี้หยุนหลิงเป็นลูกรักของไท่ซ่างหวง เจาเหรินตี้ทำอะไรนางไม่ได้ จึงต้องพาลลูกชายแทน

เขาแอบตกใจในใจ ตอนแรกคิดว่าไท่ซ่างหวงจะเอ็นดูหยุนหลิง เป็นเพราะเขาเป็นโรคสมองเสื่อม และอาจจะเพราะเสียลูกสาวไป จึงทำให้รักหยุนหลิงมากเป็นพิเศษ

แต่ตอนนี้ไท่ซ่างหวงกลับมาเป็นปกติแล้ว ความรักที่มีต่อหยุนหลิงกลับไม่เปลี่ยนแปลงเลย และยังมอบชิ้นส่วนดวงดาวให้นางอีก ดูแล้ว หยุนหลิงคงสำคัญมากสำหรับเขา

“ลูกขอตัวลาขอรับ”

เซียวปี้เฉิงโดนด่า ใจก็ฝ่อไปชั่วขณะ แต่กลับแอบดีใจ

ทั้งที่เสด็จพ่อตกลงจะมอบให้หยุนหลิง แต่สุดท้ายกลับไม่รักษาคำพูดเอง โชคดีที่เขาเอาหินนั้นมาได้ ไม่งั้นยัยปีศาจคงได้หนีไปแล้วล่ะ

หยุนหลิงตามเซียวปี้เฉิงไปที่เรือนฉางหนิง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เจอไทเฮา ตั้งแต่ที่ข้ามเวลามาที่นี่

แตกต่างจากภาพยายแก่ทรงพลังในความทรงจำมาก ไทเฮาหน้าตาอ่อนโยนมีเมตตา กินเจศึกษาธรรมะมาหลายปี จึงทำให้ทั้งตัวของนางดูเงียบสงบและอบอุ่น เสื้อผ้าก็เป็นสีอ่อน ปิ่นปักผมก็เป็นแบบไม้ธรรมดา

“ไท่ซ่างหวง ท่านหายดีแล้วหรือ?”

มองดูไทเฮา น้ำเสียงของไท่ซ่างหวงก็ดูอ่อนโยนลงไปมาก “น้องสาว หลายปีมานี้ ข้าคงทำให้เจ้าเป็นห่วงมากสินะ”

ถึงแม้จะยังไม่ลืมภรรยาคนแรกที่จากไปแล้ว แต่ไทเฮาก็เป็นคนที่เผชิญความยากลำบากอยู่ข้างไท่ซ่างหวงมานานหลายปี จึงเป็นที่น่าเคารพรัก

“ท่านจำข้าได้สักทีนะ!”

ได้ยินคำว่า ‘น้องสาว’ ไทเฮาก็อดไม่ได้ขอบตาแดงก่ำ รีบเข้าไปจับมือไท่ซ่างหวงแล้วร้องไห้กลางเรือนฉางหนิง

ไท่ซ่างหวงเห็นทีจะไม่เคยชินกับสถานการณ์แบบนี้ จึงปลอบนางอย่างไม่ถนัด “อายุก็มากแล้ว อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวร้องไห้จนตาบอดหรอก เดี๋ยวจะเหมือนเจ้าสามที่มองไม่เห็นข้านะ อีกอย่าง……ลูกๆก็อยู่ข้างๆด้วยนะ……”