บทที่90 สู้เคียงบ่าเคียงไหล่ท่านอ๋อง2

เขาเคยได้ยินเรื่องหอกของเซียวปี้เฉิงมาก่อน ทั้งเมืองและทั้งแคว้น ไม่มีใครที่เทียบกับเขาได้เลย

เขาพูดด้วยสีหน้าเหิมเกริมว่า “ลองดูแล้วจะรู้!”

เซียวปี้เฉิงเก่งแค่ไหนแต่ก็ตาบอดมาสองปีแล้ว เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ วิทยายุทธคงสู้เมื่อก่อนไม่ได้

แต่หลังจากที่ลองสู้กันแล้ว ชายหนุ่มร่างกำยำก็แอบตกตะลึงในใจ

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ วิทยายุทธของอีกฝ่ายกลับไม่ถดถอยไปเลยเหรอ

นี่เป็นวิชาหอกที่รวดเร็วและดุดันที่คุ้นเคยมาก พุ่งแทงจุดสำคัญทั้งหมด ไม่มีพลาดสักจุด

“เก่งจริงๆด้วย!”

ชายหนุ่มร่างกำยำไม่กล้าประมาท คนเบื้องหลังคิดว่าเซียวปี้เฉิงยังตาบอดอยู่ ดังนั้นถึงได้ใช้โอกาสนี้ฆ่าอีกฝ่าย

ไม่คิดว่าข่าวที่ได้มาจะผิด ทำให้พวกเขาคาดความสามารถของเซียวปี้เฉิงผิด

บวกกับที่หยุนหลิงถืออาวุธแล้วแอบมองอยู่ห่างๆ ชายหนุ่มร่างกำยำก็ต้องคอยระแวงนางไว้ด้วย จึงไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ทั้งหมด

เปลี่ยนแผน ชายหนุ่มร่างกำยำตั้งใจปล่อยให้เกิดช่องโหว่

เขาเหลือบตามองแล้วรีบหลบอย่างรวดเร็ว เห็นหยุนหลิงยิงเข็มพิษดอกสุดท้ายอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งทันที

“ฮ่าๆๆ! พระชายาจิ้งยังยิงไม่แม่นนะ!”

ชายหนุ่มร่างกำยำก็ไม่กลัวอะไรอีก แล้วฟันดาบไปที่เซียวปี้เฉิงอย่างแรง

“วิชาดาบต้าโม่ เจ้าคือชาวทูเจวี๋ยเหรอ?”

เซียวปี้เฉิงหรี่ตาลง เขาเคยสู้กับชาวทูเจวี๋ยมานับไม่ถ้วน วิชาดาบของคนตรงหน้าเป็นวิชาที่เขาคุ้นเคยมาก

ชายหนุ่มร่างกำยำนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป สายตาเต็มไปด้วยพลังพิฆาต “อย่าพูดถึงโจรทูเจวี๋ยต่อหน้าข้านะ!”

ปฏิกิริยานี้ดูแล้วจะต้องเรื่องปิดบังแน่ หยุนหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมถึงโมโหขึ้นมาล่ะ? ดูจากหน้าตาเจ้าแล้ว หรือเจ้าเป็นลูกครึ่งของหญิงชาวฮั่นที่ถูกชาวทูเจวี๋ยฉุดไป?”

ชายร่างกำยำสีหน้าแข็งทื่อ มองหยุนหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย “หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

ถูกจี้ใจดำเข้า เขาเกลียดมาก จนผละออกจากการต่อสู้กับเซียวปี้เฉิง แล้วฟันดาบลงไปที่หยุนหลิงทันที

“หยุนหลิง!”

เซียวปี้เฉิงสีหน้าเปลี่ยนไป รีบโยนหอกพุ่งไปข้างหน้า

เห็นหยุนหลิงมีสีหน้าตกใจ ชายหนุ่มก็ได้ใจ “พระชายาจิ้งท้าทายข้าเอง อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน!”

พอพูดจบ กลับเห็นสีหน้าที่ตกใจของหยุนหลิงหายไป เหมือนกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มสะใจ ยกเกาทัณฑ์ในมือขึ้นมา