บทที่ 2

ฉู่เนี่ยนซีเหลือบมองเย่เฟยหลีด้วยดวงตาเฉียบคม จากนั้นจึงนั่งลงบนเตียงอีกครั้งอย่างไม่เร่งรีบ

แม้ว่าใบหน้าของนางจะยังคงดูน่าเกลียด แต่ก็ยังมีความสง่างามในทุกการเคลื่อนไหว

เย่เฟยหลีมองการเคลื่อนไหวของนาง และขมวดคิ้วไม่พอใจ

ผู้หญิงคนนี้ฆ่าตัวตาย แล้วมีความกล้ามากขึ้นอย่างนั้นหรือ!

เขากำลังจะระบายความโกรธ แต่ฉู่เนี่ยนซีก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ท่านอ๋องตรัสเช่นนั้นได้อย่างไรกันเพคะ หม่อมฉันเป็นพระชายาที่อภิเษกถูกต้องตามกฎหมายของพระองค์ และจักรพรรดิก็ทรงพระราชทานการอภิเษกสมรสเป็นการส่วนตัว แม้ว่างานแต่งของเราจะเรียบง่าย แต่หม่อมฉันก็เป็นสะใภ้ที่ราชวงศ์ยอมรับ แล้วในฐานะพระชายา เหตุใดจะสั่งสอนองครักษ์สองนายนี้ไม่ได้กันล่ะเพคะ?”

ฉู่เนี่ยนซีมองเย่เฟยหลีอย่างหน้าซื่อ นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น องครักษ์เหล่านี้ไม่ให้ความเคารพหม่อมฉัน พระองค์กลับตำหนิชายาตนเองเพื่อช่วยองครักษ์เหล่านี้อย่างนั้นหรือ กำแพงมีหู ข้อกล่าวหาดังกล่าวอาจทำให้คนบอกว่า ท่านทำร้ายชายาโดยชอบธรรมของตนเองเอาได้นะเพคะ”

“ถ้าแค่แต่งงานกันตามคำสั่งของท่านพ่อท่านแม่ก็คงไม่เป็นไร แต่เราแต่งงานกันตามคำสั่งขององค์จักรพรรดิ ถ้ามีใครเอาไปพูดในทางไม่ดีว่า 'ท่านอ๋องไม่พอใจกับคำสั่งของจักรพรรดิ และไม่ยินดีกับงานอภิเษกสมรสในครั้งนี้ ดังนั้นจึงปฏิบัติต่อชายาอย่างไม่เป็นธรรม’ เกรงว่าจะไม่ดีเท่าไหร่นัก..."

ฉู่เนี่ยนซีมีรอยยิ้มที่ชาญฉลาดบนใบหน้า และรอยบวมสีม่วงแดงบนใบหน้าของเธอก็ดูดุร้ายยิ่งขึ้น มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ดูแน่วแน่และมีชีวิตชีวา ให้ความรู้สึกขัดแย้งกันอย่างมาก

เย่เฟยหลีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งกับการเปลี่ยนแปลงของนาง จากนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย และร่างของเขาก็ขยับไปตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว ราวกับผีล่องหน พลางเอื้อมมือออกไปบีบคอของนาง

"นี่เจ้ากำลังขู่ข้างั้นรึ?"

ชายผู้นี้มีพละกำลังพลังมาก และเขาก็แผ่เจตนาฆ่าออกมาอย่างแรงกล้า

ฉู่เนี่ยนซีเอนตัวลงบนเตียงกึ่งนอนกึ่งนั่ง แล้วมองตรงไปที่ชายตรงหน้า

ชายผู้นี้โหดร้ายจริง ๆ ฉู่เนี่ยนซี หนอ ฉู่เนี่ยนซี นี่น่ะเหรอคนที่เจ้ารัก การตายของเจ้าช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

คงจะดีไม่น้อยหากมิติในชาติก่อนยังคงอยู่ เช่นนั้นนางคงจะหยิบปืนออกมายิงเขาไปแล้ว!

แม้ว่าจะไม่มีปืน แต่มีเข็มเงินก็ยังดี อย่างน้อยมันก็ทำให้นางสามารถหลุดพ้นจากการจับกุมนี้ได้

ฉู่เนี่ยนซีที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงบางสิ่งเย็น ๆ บนฝ่ามือ

เข็มเงิน?

ดวงตาของเธอมีความประหลาดใจ เย่เฟยหลีเองก็สังเกตเห็นการแสดงออกนั้น

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไร แขนของเขาก็ชาวาบ และมือที่กำลังบีบคอของนางอยู่นั้นก็สูญเสียกำลังไปในทันที

หัวใจของเขาเย็นวาบ และกำลังจะโต้ตอบ

ฉู่เนี่ยนซีก็ใช้มือทั้งสองข้างโจมตีแขนที่ชาของเขา ก่อนจะขยับถอยห่างออกไปจากเขาสามก้าว และมองเขาด้วยสีหน้าระมัดระวัง

“ฝ่าบาททรงประสงค์ให้พิธีแต่งตั้งนางสนมในวันพรุ่งนี้กลายเป็นพิธีงานศพเช่นนั้นหรือ?”

เย่เฟยหลีถอนสายตาโกรธแค้นออกไป

สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาเมื่อครู่นี้ทำให้เขาเสียสติ ผู้หญิงคนนี้ยังตายไม่ได้!

แต่ว่า...เมื่อครู่นี้...

เขามองไปที่แขนของตัวเอง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ฉู่เนี่ยนซีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "หม่อมฉันก็คือหม่อมฉันสิเพคะ ท่านอ๋องไม่สบายหรือ? ถึงได้จำหม่อมฉันไม่ได้"