บทที่ 4

ต่อมา ณ หน้าห้องโถงในจวนของท่านอ๋องหลี

ฉู่เนี่ยนซีที่สวมชุดสีแดงโดยมีผ้าฝ้ายปกคลุมใบหน้าเอาไว้ก็มาถึง

ห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คน เมื่อพวกเขาเห็นนางเข้ามา ก็พากันคาดเดาไปต่าง ๆ นา ๆ เกี่ยวกับตัวตนของนาง

“นั่นใครกัน ดูจากความสง่างามนี้ ต้องเป็นบุตรสาวของตระกูลร่ำรวยเป็นแน่”

“งานเลี้ยงแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ถ้ามาเอาป่านนี้ จะต้องเป็นบุคคลที่มีสถานะไม่ธรรมดาแน่”

“ทำไมต้องใช้ผ้าคลุมใบหน้าด้วยนะ ยิ่งมองใบหน้าไม่ชัดเข้าไปใหญ่”

การพูดคุยจากฝูงชนไม่ได้ฉู่เนี่ยนซีหยุดชะงัก นางเดินตรงเข้าไปหาคู่บ่าวสาว

“วันนี้หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงได้มาสาย ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย”

หลังจากที่ฉู่เนี่ยนซีพูดจบ ฝูงชนก็รู้สึกแตกตื่น และเริ่มกระซิบกระซาบกันอีกครั้ง

"อะไรนะ?"

“คนนี้คือพระชายาหลีอย่างนั้นหรือ? ไหนว่าพระชายาหลีไร้การศึกษา ไร้ความสามารถ และรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์มิใช่หรือ? ความสง่านี้ดูไม่เหมือนเอาเสียเลย”

“ไม่เห็นหรือว่านางใช้ผ้าคลุมหน้าอยู่น่ะ นั่นก็เพื่อบดบังหน้าตาที่น่าเกลียดมิใช่หรือไง? คุณหนูซ่างกวานคนนี้เป็นหญิงที่สวยที่สุดในเมือง หากพระชายาหลีไม่ปิดบังใบหน้า ก็คงจะรู้สึกอับอายมิใช่หรือ”

ซ่างกวานเยียนที่สวมชุดแต่งงานสีแดงสด และยืนอยู่ข้าง ๆ เย่เฟยหลี เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น พร้อมกับแววตาพึงพอใจ

เหอะ เป็นพระชายาแล้วอย่างไร ผู้หญิงที่หน้าตาอัปลักษณ์ก็ทำได้แค่ช่วยขับให้ข้าเด่นขึ้นก็เท่านั้น!

เมื่อเย่เฟยหลีที่อยู่ด้านข้างเปล่งรัศมีที่อันตราย

ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ได้แผ่กระจายออกออร่าที่เป็นอันตราย เย็นยะเยือกทันทีเมื่อเห็นฉู่เนี่ยนซี

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และมองไปที่ฉู่เนี่ยนซี "เจ้าคิดจะกระทำอันใดอีก? อย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้านะ!"

ฉู่เนี่ยนซีเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าสับสน

ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก！

“เป็นเพราะท่าน...”

“พี่หญิงป่วยอยู่เช่นนี้ แต่ก็ยังมาร่วมงานแต่งของข้ากับท่านพี่หลี เยียนเอ๋อร์และท่านพี่หลีรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

ขณะที่ฉู่เนี่ยนซีกำลังจะอธิบาย ซ่างกวานเยียนก็ก้าวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และจับมือของนาง ถึงจะแสดงราวกับเป็นพี่น้องที่รักใคร่ แต่ก็มีร่องรอยของความกังวลใจในดวงตาของนางอยู่

ฉู่เนี่ยนซีเหลือบมองไปที่มือของนาง ก่อนจะดึงมือกลับโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ และมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเย็นชา

ไม่แปลกใจเลยที่นางถูกเรียกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมือง

ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าเล็กรูปไข่ คิ้วโค้งดั่งคันศร ดวงตาใสเปล่งประกาย และมีเสน่ห์อย่างไม่อาจอธิบายได้

หากนางไม่ทันมองเห็นความแปลกประหลาดในดวงตาของผู้หญิงคนนี้ และความอวดดีในคำพูดเมื่อครู่ นางก็อาจถูกรูปลักษณ์ภายนอกของผู้หญิงคนนี้หลอกเอาได้เช่นกัน

แต่...ฉู่เนี่ยนซีหันไปมองเย่เฟยหลีซึ่งมีใบหน้าที่มืดมน แล้วนางก็เกิดความเข้าใจทันที

ดูเหมือนว่าซ่างกวานเยียนจะเป็นคนที่เรียกนางมาที่นี่สินะ

คิดว่านางยังเป็นคนเดิมอย่างนั้นหรือ? จงใจเรียกนางมาเพื่อให้นางถูกหัวเราะเยาะในงานแต่ง?

เหอะ ในเมื่ออยากจะเล่น งั้นข้าก็เล่นกับเจ้าเอง!

ดวงตาของนางเย็นชา และริมฝีปากก็เปิดออกเบา ๆ "ในฐานะนายหญิงของจวน แม้ว่าข้าจะล้มป่วย แต่อย่างไรพิธีแต่งตั้งชายารองครั้งนี้ ข้าก็ต้องมาดื่มชาเพื่อต้อนรับชายารองคนใหม่อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแขกเหรื่อมากมายจะหาว่าจวนของท่านอ๋องหลีไม่มีกฎระเบียบเอาได้ น้องสาวไม่ต้องซาบซึ้งไป ที่ข้าทำก็เพื่อจวนทั้งนั้น”

แม้ว่าน้ำเสียงของนางจะสงบนิ่ง แต่ทุกคำพูดก็ทำให้ใบหน้าของซ่างกวานเยียนมืดมนลงทันที