บทที่ 5

“เหตุใดน้องหญิงถึงได้ซุ่มซ่ามถึงเพียงนี้ แค่น้ำชายังยกดี ๆ มิได้”

ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน ซ่างกวานเยียนไม่ได้ยินเสียงถ้วยชาที่ตกลงสู่พื้น อารมณ์ที่หมักหมมไว้รู้สึกแตกร้าว และนางก็มองไปที่ฉู่เนี่ยนซีด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงมือของฉู่เนี่ยนซีที่รับถ้วยชาที่กำลังหล่นไว้ได้อย่างมั่นคง และดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความเย็นชาและเหน็บแนม

ซ่างกวานเยียนสะดุ้ง

ผู้หญิงคนนี้สั่งให้นางคุกเข่าและยกน้ำชาให้ นางจะยอมรับสิ่งนี้ได้อย่างไร?

เดิมทีนางต้องการทำให้คนอื่นคิดว่าฉู่เนี่ยนซีริษยา จึงปัดถ้วยชาตกและผลักนางออก

แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงคือ ฉู่เนี่ยนซีกลับรับถ้วยชาไว้ได้!

“น้องหญิงมีชื่อเสียงในด้านพรสวรรค์มาโดยตลอด วันนี้กลับพูดผิดกาลเทศะ แถมยังทำผิดพลาดเช่นนี้อีก คนที่ไม่รู้จักน้องหญิงดีคงจะคิดว่าน้องมีปัญหากับข้าเอาได้ ถึงได้จงใจทำเช่นนี้ ครั้งต่อไปจงระวังให้มากขึ้น”

ขณะที่พูดฉู่เนี่ยนซีก็ยืนขึ้น และยื่นมือออกไปให้ซ่างกวานเยียนที่นั่งอยู่บนพื้น "รีบลุกขึ้นมาเถิด บนพื้นมันเย็น"

แม้ว่าซ่างกวานเยียนจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ตอนนี้มีคนมากมายอยู่รอบตัว ดังนั้นจึงทำได้เพียงกลืนอารมณ์ของนางลงไป ก่อนจะแสร้งยิ้มออกมาแล้วยื่นมือออกไป "ขอบคุณสำหรับคำสอนของพี่หญิงเจ้าค่ะ"

ฉู่เนี่ยนซีดึงซ่างกวานเยียนขึ้นมาอย่างมั่นคง และในเวลาเดียวกันก็มีเข็มเงินปรากฏขึ้นในมือ

ตอนที่ซ่างกวานเยียนกำลังจะถอนมือออก มุมปากของฉู่เนี่ยนซีที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมก็ยกขึ้น จากนั้นก็แทงเข็มลงไปบนจุดฝังเข็มบนมือของนางอย่างแม่นยำ

เหอะ ในเมื่อคิดจะรังแกนาง เช่นนั้นนางก็จะทำให้ประจำเดือนของนางมาก่อนกำหนดเสียเลย

ซ่างกวานเยียนรู้สึกเจ็บที่มือ นางหายใจเข้าลึก ก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรง

หลังจากที่ฉู่เนี่ยนซีลงมือเรียบร้อยแล้ว นางก็อุทานขึ้นมา และเดินโซเซถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะล้มลงบนเก้าอี้ด้านหลัง

“น้องหญิง นี่เจ้าทำอะไรน่ะ?” ฉู่เนี่ยนซีแสร้งทำเป็นประหลาดใจ โดยมีน้ำตาไหลออกมาดูเจ็บปวด พลางยกมือขึ้นกุมหัวใจ

"ข้าเข้าใจแล้ว เป็นเพราะข้าคิดไปเองว่าเจ้าเรียกข้าว่าพี่หญงด้วยความจริงใจ จึงได้หวังดีจะช่วยดึงเจ้าขึ้นมา แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะไม่พอใจข้าเช่นนี้…”

“ไม่นะ กระหม่อมไม่ได้ผลักนาง” ซ่างกวานเยียนตื่นตระหนกเล็กน้อย และรีบมองไปที่เย่เฟยหลีเพื่ออธิบาย

“ลือกันว่าคุณหนูซ่างกวานเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถ และเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมือง นางมีชื่อเสียงที่ดีมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่านางจะมีนิสัยเช่นนี้!”

“ใครบอกว่าไม่ใช่กันล่ะ เมื่อครู่ข้าเห็นนางผลักพระชายาหลีออกไปจริง ๆ!”

“ใช่ ใช่ ข้าก็เห็นเช่นกัน ทุกคนต่างพูดว่าพระชายาหลีไร้ยางอายและขี้อิจฉา แต่เท่าที่เห็นในวันนี้ ข้าว่าไม่ใช่เช่นนั้นเลย! กลับกลายเป็นซ่างกวานเยียนคนนี้ต่างหาก... เห้อ... มันยากที่จะอธิบายจริง ๆ"

ทุกคนต่างพูดคุยกัน และพวกเขาไม่สามารถปกปิดสายตาดูถูกเยาะเย้ยซ่างกวานเยียนได้

เย่เฟยหลีเหลือบมองผู้คนที่กำลังพูดคุยกันอย่างไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเย็นชาจนคนเหล่านั้นรู้สึกหวาดกลัวและเงียบลงทันที

ซ่างกวานเยียนตื่นตระหนกมากขึ้น หลังจากได้ยินคำพูดของผู้คน นางน้ำตาคลอเบ้า ช่างดูน่าสงสาร

“ท่านพี่หลี หม่อมฉันไม่ได้ผลักพี่หญิงนะเพคะ ท่านต้องเชื่อหม่อมฉันนะ”

ร่องรอยของความสงสัยแวบขึ้นมาในดวงตาของเย่เฟยหลี เขาเห็นการกระทำของซ่างกวานเยียน แต่ภาพลักษณ์ความอ่อนโยนและความเมตตาของเธอนั้นแน่นหนาเกินไป และถ้าตอนนั้นนางไม่ได้เอาตัวเข้ามาบังดาบเล่มนั้นให้เขา บางทีตอนนี้เขาอาจจะตายไปแล้ว

“เอาล่ะ ข้าเชื่อเจ้า”

ฉู่เนี่ยนซีมองไปที่คนสองคนที่มองหน้ากันด้วยความรัก พลางส่ายหัวและเยาะเย้ยในใจ

ชายผู้นี้เลือกฝั่งโดยไม่ขบคิดอะไรเลย เขาตกอยู่ในกำมือของสตรีที่ภายนอกดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ภายในคิดไม่ซื่อเข้าอย่างจัง

แม้ว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดจะเป็นเรื่องจริง แต่แล้วอย่างไร นางก็ใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่งทำร้ายผู้อื่นอยู่ดี!

แสดงละครอย่างนั้นหรือ? ใครบ้างที่ทำไม่เป็น!

“ถ้าการที่ข้าอยู่ที่นี่แล้วทำให้น้องหญงไม่มีความสุข เช่นนั้นข้าจะกลับไปก็ได้! จะได้ไม่ขวางหูขวางตาผู้อื่นด้วย!”

ฉู่เนี่ยนซีสะอึกสะอื้น แสร้งยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง ก่อนจะยืนขึ้นและวิ่งออกจากห้องโถงด้วยท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว

จนกระทั่งวิ่งไปถึงสถานที่ที่ปลอดผู้คน นางก็กลับมานิ่งสงบเช่นเดิม