บทที่ 9

ฉู่เนี่ยนซียิ้มเยาะอีกครั้ง “ที่ข้าสามารถบอกได้ก็คือ เกรงว่าบุคคลผู้นี้จะอาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงจวนมหาเสนาบดีอยู่ก่อนแล้วพักหนึ่ง”

หว่านเอ๋อตกใจเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อกำลังจะอธิบาย นางก็ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของฉู่เนี่ยนซีอีกครั้ง “ไม่จำเป็นจะต้องรีบปฏิเสธหรอก ของแบบนี้ตรวจสอบเพียงเล็กน้อยก็รู้แล้ว แต่สิ่งที่ข้าสงสัยก็คือ เจ้าจะสามารถเตรียมการรักษาท่านพี่ของข้าได้อย่างไร ในเมื่อเพิ่งพาบุคคลนี้เข้ามาอย่างกะทันหัน เจ้าทำแบบนี้เพื่อท่านพี่จริง ๆ ใช่หรือไม่?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา แม้แต่คนที่โง่เขลาก็น่าจะพอเข้าใจ

แม้แต่หมอเฮ่อหลานเองก็รับรู้ได้ถึงความละเอียดอ่อนของเรื่องนี้ เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่สายตาที่มีต่อฉู่หว่านเอ๋อนั้นได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว

“แม้ว่าหว่านเอ๋อร์จะมีปากเป็นพัน ก็คงอธิบายเรื่องความบังเอิญนี้ไม่ได้ แต่เป็นเรื่องจริงที่หม่อมฉันติดต่อท่านหมอเมื่อครึ่งเดือนก่อนหน้านี้”

จู่ ๆ หว่านเอ๋อก็เงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “พระชายา มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆเพคะ”

ฉู่เนี่ยนซีถอนหายใจอย่างเย็นชา และไม่ได้พูดอะไรต่อ สิ่งเดียวที่ถูกพูดคือ สิ่งที่ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจนเมื่อครู่นี้ หากพวกเขาจะคิดหรือทำอะไรต่อไปก็เป็นเรื่องของพวกเขาเอง

ท้ายที่สุดแล้ว จุดประสงค์ของหว่านเอ๋อคือการกำจัดลูกสาวคนโปรดของจวนมหาเสนาบดีออกไป แล้วเอาตัวเองเข้ามาแทนที่ตำแหน่งนี้

แม้จะอยู่ในจวนมหาเสนาบดีมานาน แต่ไหวพริบและแผนการที่ทำกลับยังขาดกลยุทธ์อยู่มาก

ทว่าในตอนนี้สิ่งที่ฉู่เนี่ยนกังวลกลับเป็นขาของพี่ชายคนโตมากกว่า ส่วนผู้หญิงคนนี้ นางจะกลับมาจัดการอีกทีในภายหลัง

“ท่านผู้อาวุโส ทักษะทางการแพทย์ของท่านนั้นยอดเยี่ยมมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในโลกนี้เหนือฟ้าจะยังมีฟ้าที่สูงขึ้นไปอยู่เสมอ การฝังเข็มเป็นสิ่งที่อันตราย แต่ตราบใดที่ใช้เข็มฝังปิดผนึกเส้นเลือดหัวใจ ในขณะที่เอาพิษออก มันก็จะไม่เป็นไร”

เดิมทีฉู่เนี่ยนซีเองก็ไม่ได้ต้องการพูดอะไรมากมาย และบุคคลผู้นี้ก็ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี หรือไม่มีจิตใจเมตตา นางจึงอธิบายเพื่อสร้างความมั่นใจก็เท่านั้น

“ข้าฝึกทักษะทางการแพทย์มาทั้งชีวิต วิธีการที่ท่านกล่าวมาเป็นไปได้ในทางทฤษฎีเท่านั้น แต่จริง ๆ แล้วมันไม่สามารถหยุดสารพิษให้ไหลเข้าสู่หัวใจและปอด ในขณะที่เปิดหลอดเลือดได้เลย”