ตอนที่ 1070 ทำไมถึงหยุด

หลี่ชางพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล

“ทั้งกองทัพโจมตีต่อไป! ใช้ข้อได้เปรียบของเรา พวกเราต้องรวดเร็วและแม่นยำราวกับสายฟ้า! กระจายคำสั่งของข้าออกไป ฆ่ามัน!”

“รับทราบขอรับ”

คนสนิทประสานมือตอบรับแล้วตะโกนออกมาทันที

“ท่านแม่ทัพออกคำสั่งแล้ว ฆ่ามัน!”

“ฆ่ามัน!”

ทหารม้าอาณาจักรฉินทำตามคำสั่ง พวกเขาบุกเข้าโจมตีอีกครั้ง

“กึก กึก”

เสียงแตรดังขึ้น กองทัพอาณาจักรฉินมุ่งไปข้างหน้า

ชายหนุ่มสองสามคนจากชนเผ่านวี่ห์เจินที่รวมตัวกันอย่างรีบเร่ง ไม่แม้แต่จะกลืนน้ำลาย

พวกเขามองหน้ากันต่างเห็นความหวดกลัวในสายตาของกันและกัน

พวกเขาไม่เคยเห็นคนจากที่ราบภาคกลางน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้มาก่อน และมีความมุ่งมั่นที่จะฆ่าเขาในภูเขาหลางจูชูจริงๆ...

ในเวลานี้ หลี่ชางยังคงมุ่งหน้าโจมตีไปยังแนวหน้า แต่ยิ่งเข้าบุกมากเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกแปลกมากขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเขาก็คว้าบังเหียนและมือขึ้น

หองทัพอาณาจักรฉินที่อยู่ข้างหลังคว้าบังเหียนเพื่อหยุดม้าเช่นกัน

“ชู่”

ทหารอาณาจักรฉินหยุด

“ท่านแม่ทัพ!”

ทหารที่อยู่ข้างๆ หลี่ชางถามขึ้นมา “เหตุใดถึงหยุดล่ะขอรับ?”

“นี่มันไม่ถูกต้อง”

หลี่ชางขมวดคิ้วและพูดเสียงต่ำ

“เราถูกหลอกจริงๆ หรือ?”

หลังจากที่บุกโจมตีมากว่าครึ่งวัน ด้านหน้ามีเมืองเสียที่ไหนกัน เขามองเห็นแค่ภูเขาโล้นๆ ที่อยู่ไกลๆ

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ พวกทหารพลันตอบโต้ทันที และรองแม่ทัพพลันนึกอะไรขึ้นมาได้”

“ใช่แล้ว ที่เจ้อหลี่มู่เหมิงไม่ใช่ที่อยู่อันลึกลับและมืดมิดของพวกชนเผ่านวี่ห์เจินหรือ? แต่ตรงนี้กลับไม่มีคนอยู่เลยสักคนเดียว?”

“พวกเราถูกเจ้าเด็กพวกนั้นหลอกแล้ว!”

หลี่ชางเบิกตากว้าง เขากัดฟันแล้วพูดว่า “เอาเด็กสารเลวพวกนั้นมา!”

“ขอรับ!” ทหารคนสนิทรับคำสั่งทันที

หลังจากนั้นไม่นานเด็กทุ่งหญ้าสองสามคนที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง อีกทั้งใบหน้ายังสกปรกะถูกพาตัวไปหาหลี่ชาง

“เจ้าหลอกข้าหรือ?” เขาถามเสียงเย็น

เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มสามคนนี้ทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

พวกเขาฟังไม่เข้าใจ แต่รู้สึกเพียงว่าสายตาของชายที่ราบภาคกลางตรงหน้าเขานั้นกำลังโกรธมาก อีกทั้งมีความคิดจะฆ่าพวกเขา

พวกขาตกใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นไปทั้งตัว พูดภาษาที่ไม่อาจเข้าใจได้และร้องห่มร้องไห้

รองแม่ทัพขมวดคิ้วและกระซิบบอก

“ท่านแม่ทัพ ดูจากท่าทางแล้วพวกเขาไม่ได้โกหกขอรับ”

“เช่นนั้นเจ้าถามพวกมันเสียว่าเจ้อหลี่มู่เหมิงอยู่ที่ใด?”

หลี่ชางมองรองแม่ทัพด้วยความโกรธ

รองแม่ทัพไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเริ่มทำท่าทำทางอีกครั้ง

“พวกเจ้า เจ้อหลี่มู่เหมิงอยู่ที่ใด? ไปหาท่านผู้นำของเจ้าน่ะ”