ตอนที่ 108

ฉินเหยียนไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก ราวกับว่าคิดเอาไว้แล้ว พูดอย่างใจเย็นว่า

“ข้าก็คิดว่าเรื่องอะไร เจ้ากังวลอะไรล่ะ?”

หลิวเชียนเชียนพูดอย่างกังวลในใจว่า

“จะไม่ให้กังวลได้อย่างไร พวกเราคนเยอะขนาดนี้ เสบียงอาหารที่ไม่ได้มีจำนวนมากขึ้นนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงถูกกินจนหมด อีกอย่างยังไม่รู้ว่าสงครามกับอาณาจักรจ้าวจะยืดเยื้อนานเพียงใด”

“ถ้าเราไม่สามารถเก็บเสบียงระหว่างทางได้ นั่นไม่ได้ถือเป็นการรอกินสมบัติเก่าหรือ เมื่อถึงเวลานั้นพวกทหารจะเอาแรงจากไหนมาสู้รบ!”

ฉินเหยียนพูดอย่างใจเย็น

“อย่าเพิ่งตกใจไปเลย ค่อยๆ พูด กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ หากเกิดปัญหาขึ้นเราก็แค่แก้ไขมัน”

หลิวเชียนเชียนกระพริบตาและขมวดคิ้ว

“หรือว่าท่านคิดวิธีแก้ปัญหาได้แล้วหรือ?”

ฉินเหยียนคาดเดาเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นฝีมือขององค์ชายเจ็ด อย่างไรก็ตามตระกูลทางแม่ของเขาเป็นกลุ่มชนชั้นสูงในด่านเจียยวี่ เพียงแค่พวกเขากระทืบเท้าในเมืองเล็กๆ นี้ ก็อาจทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ได้ หากคิดจะวางกับดักระหว่างการเดินทางของฉินเหยียน ต้องใช้เรื่องเสบียงอาหารแน่นอน

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า

“แอบย้ายพวกเสบียงล่วงหน้า คงคิดจะต่อต้านอาณาจักรฉิน พวกเราแพ้พวกเขาจะได้ประโยชน์อันใดล่ะ?”

หลิวเชียนเชียนตระหนักได้ทันที

“ใช่ มีประโยชน์อะไรเล่า?”

ฉินเหยียนยิ้มและพูดว่า

“ไปกันเถอะ ทุกปัญหาย่อมมีทางออก”

...

ฉินเหยียนเข้าไปในเมืองพร้อมกับหลิวเชียนเชียน ไส้ศึกอาณาจักรจ้าว และทหารชั้นดีอีกแปดนาย

กลุ่มคนมาถึงประตูหน้าจวนตระกูลอู๋ ที่ร่ำรวยมากที่สุดในเมือง

เมื่อมองดูแล้ว ที่ตั้งของจวนสกุลอู๋นี้ให้ความสำคัญกับตำแหน่งเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งการก่อสร้างที่ดูหรูหรา ให้ความแตกต่างกับประตูบ้านเล็กๆ ที่อยู่โดยรอบเป็นอย่างมาก

ฉินเหยียนพูดกับหลิวเชียนเชียนที่อยู่ข้างๆ ว่า

“ดูสิว่าลานบ้านกว้างใหญ่ขนาดไหน สมกับที่เป็นครอบครัวฝ่ายแม่ของพี่เจ็ดจริงๆ”

หลิวเชียนเชียนมองไปจวนที่หรูหราตรงหน้านาง แล้วพยักหน้าอย่างเบื่อหน่าย ต้องมีเงินขนาดไหนถึงสร้างลานบ้านกว้างได้ถึงเพียงนี้

ฉินเหยียนให้สัญญาณ ทหารชั้นดีจึงก้าวไปข้างหน้าและเคาะประตูทันที

ประตูเปิดออกเล็กน้อย คนรับใช้ตระกูลอู๋โผล่หัวออกมา พูดด้วยความเย่อหยิ่งว่า

“พวกเจ้ามาทำอะไร?”

ทหารชั้นดียิ้มและทักทาย

“พวกเราเป็นทหารของอาณาจักรฉิน มาที่นี่เพื่อต้องการแลกเปลี่ยนเสบียงอาหาร ไม่ทราบว่าพวกท่านสะดวกหรือไม่?”

คนรับใช้ตระกูลอู๋กลอกตา

“พวกเจ้าตาบอดหรือ? ที่นี่จวนสกุลอู๋ ไม่ใช่ร้านขายข้าว ออกไปจากที่นี่เสีย!”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ปิดประตูทันที

ทหารชั้นดีผิดหวัง หันตัวกลับไปหาฉินเหยียน

“องค์ชาย เด็กรับใช้ผู้ชายคนเมื่อครู่หยิ่งได้ถึงเพียงนั้น เจ้าบ้านต้องหยิ่งมากกว่านี้แน่ขอรับ คงไม่ต้องการให้เราขอเสบียงหรอกกระมัง?”