ตอนที่ 1137 แผนการต่อไป

“แก้แค้นหรือ? แก้แค้นอย่างไรเล่า?” มีคนถามขึ้นมา

ชายคนนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดอย่างเด็ดขาดว่า

“พวกอาณาจักรฉินเกลียดอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ พวกเราเองก็เกลียดเขาเช่นกัน หากพวกเราสามารถเข้าร่วมมือกับพวกอาณาจักรฉินได้ จะต้องกังวลเรื่องไม่สามารถแก้แค้นอีกฝ่ายได้อีกหรือ?”

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างพากันครุ่นคิด

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้นำคนหนึ่งก็ถามขึ้นมาว่า

“ไม่ การยอมจำนวนต่อพวกอาณาจักรฉินจะเป็นทางเลือกสุดท้าย พวกเราไม่สามารถตัดสินใจอย่างเร่งรีบเช่นนี้ได้!”

“ใช่ เรื่องนี้ต้องได้รับการพิจารณาอย่างรอบคอบ มิฉะนั้นพวกเราที่อยู่ในทุ่งหญ้าจะต้องอับอายไปชั่วชีวิต!”

“ใช่ๆ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น พวกเราต้องหารือเรื่องนี้กันเสียก่อน!”

ผู้นำเกือบทุกคนมีความคิดเห็นไม่ตรงกันและไม่ยอมตัดสินใจอะไรง่ายๆ

แต่ในเวลานี้ผู้นำคนที่เสนอแนวคิดนี้ในตอนแรกพูดขึ้นว่า

“ทุกท่าน หรือว่าพวกเราไปซ่อนตัวใกล้ๆ เสียก่อน ส่งคนเข้าไปในสืบหาข่าวในเมือง หากพวกอาณาจักรฉินทำร้ายคนในครอบครัวของเรา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเราไม่มีวันยอมจำนน!”

“แต่ถ้าพวกเราไม่ได้ทำร้ายคนในครอบครัวพวกเรา ไม่ได้สังหารชนเผ่านวี่ห์เจิน พวกเราจะเข้าร่วมกับพวกมันหรือ?”

“อืม ทำตามแผนการนี้!”

...

เจ้อหลี่มู่เหมิง ในเมือง

สถานการณ์กลับมาอยู่ในความสงบแล้ว หลังจากค้นหาเป็นเวลานานก็ไม่พบร่องรอยของอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้

รองแม่ทัพโจวเป็นคนฉลาด เขาสั่งให้ล่ามไปถามคนในเมือง หลังจากสอบถามพวกเขาค้นพบว่าอีกฝ่ายหนีไปตั้งแต่แรกแล้ว

ทำให้รองแม่ทัพโจวรีบรายงานหลี่ชางโดยเร็ว

“เจ้าว่าอย่างไรนะ? ไอ้ชั่วคนนั้นหนีไปแล้วหรือ?”

หลี่ชางโกรธและด่าทอออกมาทันที

“พวกเราเสียแรงเสียเวลาไปมากเพื่อต้องการล้างแค้นให้แก่ทหารของอาณาจักรฉินที่ตายจากการต่อสู้ แต่มันกลับหนีไปอย่างนั้นหรือ?”

หลี่ชางโกรธมากและผลที่ตามมานั้นร้ายแรงมาก

เขาเคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ว่าอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้นำทหารสองหมื่นนายไปยังทางตอนใต้และฆ่าคนของเขาไปไม่น้อย

หลังจากรู้ข่าว หลี่ชางสาบานกับตนเองว่าเขาต้องจับองค์ชายใหญ่ทั้งเป็นให้ได้

ในที่สุดก็สามารถยึดเมือง แต่อีกฝ่ายกลับหนีไปได้

รองแม่ทัพโจวถอนหายใจและพูดเสียงเบา

“ว่ากันว่าอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ได้สืบทอดอำนาจต่อจากท่านผู้นำ และพูดขู่ว่าพวกอาณาจักรจะต้องตาย เช้านี้เขาได้สังหารคนของเราไปกว่าสิบคนขอรับ!”

“ว่าอย่างไรนะ?!”

หลี่ชางตกใจมากและความโกรธในใจยิ่งแน่ชัดขึ้น

“อวดดีเกินไปแล้ว กล้ารังแกคนอื่น หากข้าต้องทำทุกอย่างเพื่อจัดการมัน ข้าก็ยอม!”