ตอนที่ 1171 พวกข้าไม่ยอม

ก๊อกๆๆ

ท่านเจ้าเมืองขมวดคิ้ว สภาพเขาตอนนี้ไม่พร้อมจะเจอใครทั้งสิ้น

เขาพยายามกดเสียงให้ต่ำ แล้วพูดออกไปว่า “ใครกัน?”

“ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยเองขอรับ” มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ท่านเจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้น พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารีบจัดการเสื้อผ้าตัวเอง โดยไม่คิดที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เขารีบออกจากห้องแล้วผลักประตูให้เปิดออก

ด้านนอกมีชายรูปร่างกำยำยืนอยู่สองสามคน

พวกเขาเหล่านี้เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของเขา

“ท่านเจ้าเมือง เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือขอรับ?”

พวกเขาต่างมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดของท่านเจ้าเมือง

“ข้ามาเป็นอะไร!”

ท่านผู้นำโบกมือปัด มองไปที่ลูกน้องและตะโกนสั่งว่า

“เข้ามาคุยกันข้างในเถิด อย่ามายืนคุยอยู่ตรงนี้เลย!”

ท่านเจ้าเมืองและลูกน้องเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อมาถึงในตัวบ้าน พวกลูกน้องต่างรอแทบไม่ไหวที่จะถามออกไปว่า

“ท่านเจ้าเมือง ท่านมิได้เข้าร่วมประชุมแต่งตั้งผู้นำแปดกองธงหรอกหรือ? เหตุใดถึงกลับมาในสภาพนี้ล่ะขอรับ?”

“ไอ้คนพวกนั้นมันเป็นบ้ากันไปแล้วน่ะสิ!” ท่านเจ้าเองยิ้มขมขื่น พร้อมกับเล่าเรื่องทุกอย่างให้ลูกน้องฟัง

เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมด ทุกคนในห้องต่างพากันโกรธแค้น

“ล้อเล่นใช่หรือไม่? นี่มันตั้งใจชัดๆ!”

“ใช่น่ะสิ หากนำคุณสมบัติ ความสามารถหรือแม้แต่ความแข็งแกร่งของพวกขุนนางเหล่านั้นมารวมกันแล้ว ยังไม่เทียบไม่ได้กับท่านเจ้าเมืองเลย เหตุใดท่านเจ้าเมืองของพวกเราถึงไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้นำธงกันเล่า?”

“ถูกต้อง ท่านผู้นำหูหนวกตาบอดไปแล้วสินะ?”

“เฮอะ! ท่านเจ้าเมืองของพวกเราทั้งภักดีทั้งอุทิศตนให้กับชนเผ่านวี่ห์เจินมามาก แต่ผลลัพธ์ล่ะเป็นอย่างไร? พวกเขากลับไม่ให้ตำแหน่งแก่ท่านเจ้าเมืองเลย!”

“พวกเราไม่ยอม พวกเราไม่มีวันยอม!”

ท่านเจ้าเมืองรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นท่าทีของลูกน้อง อย่างน้อยๆ เขายังมีลูกน้องที่ภักดีและคอยสนับสนุนเขาอีกสองสามคน

ในขณะนี้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น

“ตอนนี้ข้าสงสัยในตัวท่านผู้นำอยู่ไม่น้อยว่าเขาได้รับการแต่งตั้งจริงๆ หรือ?”

“หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?”

คนอื่นๆ พลันถามออกมาด้วยความอึ้ง

สายตาของท่านเจ้าเมืองเป็นประกาย “เจ้าลองคิดดูสิ ท่านผู้นำคนเก่าของพวกเราอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ สุขภาพแข็งแรงมาโดยตลอด เหตุใดถึงมาตายกะทันหันทั้งๆ ที่สุขภาพยังดีอยู่เช่นนี้?”

“ไม่เพียงแต่แค่นั้น องค์ชายสามที่มีชื่อว่าเป็นคนกตัญญูรู้คุณมากที่สุดกลับเลือกเป็นกบฎ ทำให้เจ้อหลี่มู่เหมิงพ่ายแพ้...”