ตอนที่ 1185 ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน

“ขอรับท่านแม่ทัพ!”

เมื่อหลี่ชางออกคำสั่งแล้ว ทหารอาณาจักรฉินที่อยู่รอบๆก็ไล่ตามอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ไป

ส่วนอูเอ๋อร์เติงที่รับผิดชอบต่อสู้กับทหารอาณาจักรฉิน บัดนี้เขาก็สังเกตเห็นแล้ว และรีบตะโกนว่า

“สกัดเอาไว้ อย่าให้พวกมันไล่ตามท่านผู้นำไปได้!”

“บุก สังหารเจ้าพวกสารเลวให้หมด!”

เหล่ากองกำลังทุ่งหญ้าต่างก็มุ่งหน้าไปยังทหารอาณาจักรฉินเพื่อสกัดการไล่ตามของพวกเขา!

ทั้งสองฝ่ายปะทะเข้าหากันทันที แม้ว่าทหารอาณาจักรฉินจะกล้าหาญ แต่กองทัพฉินที่นำโดยหลี่ชางนั้นไม่ใช่คนอาณาจักรฉินทั้งหมด เกือบทั้งหมดเป็นทหารทุ่งหญ้ารวมตัวกันด้วย ดังนั้นจึงไม่อาจฝ่าทะลุไปได้ในทันที

หลี่ชางจึงต้องมองดูเจ้าพวกอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้วิ่งหนีไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเดือดดาลอย่างยิ่ง

ส่วนทางด้านอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ เมื่อเห็นว่ากองทัพอาณาจักรฉินถูกสกัดเอาไว้ ในขณะที่รู้สึกปลอดภัยอย่างแน่นอนแล้ว ก็ยังเอาแต่โหวกเหวกโวยวายจะตัดสินแพ้ชนะกับคนอาณาจักรฉินไปด้วย แต่ร่างกายกลับวิ่งหนีไปกับคนอื่นๆ เพราะเขารู้ว่าสกัดได้ไม่นานนัก หากไม่หนีตอนนี้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

แต่ว่าเดิมทีเขาคิดว่าจะสามารถหนีรอดไปได้สำเร็จ ความจริงกลับไม่ได้สวยงามอย่างที่เขาคิด ที่ลานประหารเองก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้น เพราะในขั้นตอนการประหารดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ทหารกบฏอีกครึ่งยังไม่ตาย

มีคนที่ดิ้นรนจนหลุดจากพันธนาการได้ พวกเขายืนขึ้นแล้วตะโกนอย่างเดือดดาลว่า

“เหล่าสหาย เหล่าเพื่อนบ้าน เจ้าอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้มันเป็นสัตว์เดรัจฉาน ไม่คู่ควรจะเป็นท่านผู้นำของเรา เราจะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ เพื่อไม่ให้มันไปสร้างเรื่องที่อื่นอีก ทุกคนตามไปฆ่ามันกัน!”

ทันใดนั้นเหล่าทหารกบฏที่ไม่กล้าขยับเลยในตอนแรกก็ต่างลุกขึ้นมา ทุกคนดวงตาแดงก่ำ บัดนี้คนที่พวกเขาเกลียดชังที่สุดก็คืออ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ อยากจะฆ่าเขาไม่ให้เหลือซาก แล้วจะยอมปล่อยโอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้ไปได้อย่างไร

“ฆ่ามัน อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!”

“ฆ่ามัน......”

ทันใดนั้นทหารกบฏนับไม่ถ้วนก็ถืออาวุธแล้วไล่ล่าไปยังพวกอ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้

เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของฮูมู่หลู่ก็เปลี่ยนไป

“รีบไปเร็วเข้า!!”

เขารีบบอกให้อ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้หนีไป

บัดนี้อ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้เองก็ไม่มีเวลามาพูดจาข่มขู่อะไรแล้ว เขารีบผลักพวกขุนนางที่คอยพยุงเขาแล้วพูดอย่างกระวนกระวายว่า

“พวกเจ้ารีบระดมคนไปสกัดพวกมันไว้!”

“ท่านผู้นำ?”

เหล่าขุนนางมองเขาอย่างงุนงง เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะตะโกนว่าจะสู้ไปพร้อมกับเมืองเปียงยางไม่ใช่รึ? เหตุใดบัดนี้จึงปอดแหกเช่นนี้?

“รีบไปเร็วเข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะบั่นศีรษะของพวกเจ้าซะ!” อ้ายซินเจวี๋ยหลัวหย่งอี้ตะโกน

เหล่าขุนนางต่างพากันมองหน้า จากนั้นก็กัดฟันแน่น แล้วเรียกคนไปสกัดทหารกบฏ

ไม่รู้ว่าฮูมู่หลู่ไปนำม้ามาจากที่ใด เขารีบพูดอย่างร้อนใจว่า