ตอนที่ 1188 มาช้าไปแล้ว

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

พวกจ้าวเหวินกำลังยืนอยู่บนชายหาดริมแม่น้ำ และมองไปยังเมืองที่อยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าที่สับสน ทันใดนั้นเขาก็เผยสีหน้าที่ดีใจออกทันที และหัวเราะเสียงดังพูดว่า

“ฮ่าๆ ในที่สุดเราก็มาถึงที่นี่จนได้”

จ้าวเหวินคือข้าราชการชั้นผู้น้อยคนหนึ่งในเมืองถูเหอ ต่อมาได้ถูกฉินเหยียนเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้พิพากษาท้องถิ่น ในยามที่จางฝูดูแลทุกๆเรื่องในเมืองถูเหอ ก็เห็นว่าเขามีความสามารถที่โดดเด่น จึงได้สนับสนุนให้เขาเป็นผู้ดูแลเมือง และที่เขามาในคราวนี้ ก็เพราะได้รับบัญชาจากจางฝูและฉินเหยียน ให้มุ่งหน้ามาช่วยเหลือหลี่ชางในการโจมตีเมือง

เขาต้องการใช้ข้อถกเถียงในการปลุกปั่นสิ่งต่างๆ ภายในเมืองเปียงยาง หากทำให้เจ้าท่านผู้นำและเหล่าขุนนางในเมืองผิดใจกันได้ก็จะดีที่สุด การโจมตีเมืองเช่นนี้จะลดอุปสรรคไปได้มาก

ต้องยอมรับว่าหลี่ชางเป็นคนที่ฉินเหยียนชื่นชอบอย่างยิ่ง เมื่อรู้ว่าเขาทำเรื่องโง่เขลาอีกครั้ง สิ่งแรกที่ทำก็ยังเป็นการช่วยเหลือ ไม่ใช่การตำหนิ และการที่ส่งคนมาช่วยหลี่ชางในการโจมตีเมืองก็เป็นความเห็นของจางฝูเช่นกัน

แต่ว่าเมื่อพวกจ้าวเหวินได้มาถึงใกล้ๆเมืองเปียงยางแล้วก็ต้องอึ้งไปตามๆกัน

มีผู้ติดตามคนหนึ่งอึ้งไปแล้วพูดว่า “นี่ให้เรามาช่วยแม่ทัพหลี่โจมตีเมืองไม่ใช่รึ? แล้วคนโจมตีเมืองเล่า? เราคงไม่ได้มาช้าไปหรอกนะ?”

“หา? ไม่นะ ข้าได้คำนวณเวลามาตลอดทาง เราไม่เพียงแต่จะมาตรงเวลา แถมยังเร็วกว่าสองวันด้วย”

ทุกคนรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

แต่จู่ๆจ้าวเหวินก็เหมือนจะสังเกตเห็นอะไร เขาเบิกตากว้างแล้วชี้ไปยังตรงกำแพงเมืองแล้วพูดว่า

“พวกเจ้าลองดูให้ดีสิ บนกำแพงเมืองนั่นเหมือนจะเสียบธงของอาณาจักรฉินไว้นะ!”

“ว่าอย่างไรนะ!”

ทุกคนประหลาดใจอย่างมากและพากันมองไปยังบนกำแพงเมือง และพบว่าบนกำแพงเมืองที่สูงนั้นมีธงที่เขียนว่าอาณาจักรฉินเสียบอยู่จริงๆ แถมยังมีทหารอาณาจักรฉินคอยยืนประจำการอยู่มากมายบนกำแพงเมืองด้วย

“ให้ตายเถิด! แม่ทัพหลี่ได้ยึดเมืองเปียงยางได้แล้วงั้นรึ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตกตะลึง

คนอื่นๆเองก็เบิกตากว้าง สีหน้าตกตะลึงอย่างมาก

แม้แต่จ้าวเหวินก็พูดอย่างตกตะลึงว่า “แม่ทัพหลี่เป็นเทพเจ้าจริงๆ!”

คำชมนี้มาจากใจอย่างแท้จริง

“แม่ทัพหลี่สุดยอดจริงๆ มิน่าอ๋องเหยียนจึงไว้ใจแม่ทัพหลี่มากเพียงนี้ สมคำร่ำลือจริงๆ”

ผู้ติดตามคนหนึ่งพึมพำขึ้นด้วยสีหน้าที่เคารพบูชา

ส่วนผู้ติดตามคนอื่นๆเองก็รีบพูดยกยอว่า

“แน่นอนอยู่แล้ว สายตาของอ๋องเหยียนนั้นเฉียบขาดมาก จะมองคนผิดไปได้อย่างไรกัน”

“จริงด้วย......”

เมื่อทุกคนยกยอกันแล้วก็ได้มองไปยังเมืองเปียงยาง

จ้าวเหวินเองก็ไม่กล้าเสียเวลาต่อ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ไปกัน เข้าไปด้านใน”

“ขอรับ”