ตอนที่ 12 ชนะโดยไม่ต้องออกแรง

“เป็นไปไม่ได้!”

บรรดาขุนนางในท้องพระโรงต่างหากันไม่เชื่อ

“องค์ชายสิบสี่จะสามารถเรียงได้ห้าแถวได้อย่างไร? ที่ข้าเคยศึกษามาทั้งชีวิตเรียงได้แค่สี่แถวเท่านั้น!”

บัณฑิตที่เชี่ยวชาญด้านการคำนวณเอ่ยขึ้น พลันลูบเคราตนเองด้วยความประหลาดใจ

บรรดาขุนนางต่างๆ พากันตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าห้าแถวที่ว่านั้นเรียงไว้อย่างไร

ฮ่องเต้ฉินใช้นิ้วนับตัวหมากรุกที่ฉินเหยียนเรียงไว้

“หนึ่ง สอง สาม สี่ห้า! ห้าแถวจริงๆ ด้วย!”

ฮ่องเต้ฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สีหน้าของเขาดูโล่งใจและหัวเราะอย่างเต็มที่

ท่าทีของฮ่องเต้ฉินดึงดูดความสนใจจากบรรดาขุนนางมากขึ้น และเสียงพูดคุยก็ดังเซ็งแซ่

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าองค์ชายสิบสี่สามารถเรียงได้ห้าแถวจริงๆ?”

“ข้าอยากเห็นนักว่าเขาเรียงออกมาเป็นแบบใด!”

“ฝ่าบาท ทรงโปรดให้กระหม่อมได้เห็นคำตอบด้วยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้ฉินขอให้ขันทีถือกระดานหมากรุกออกไปและเวียนให้บรรดาขุนนางได้ชม

ทันใดนั้นขุนนางทุกคนต่างล้อมกระดานหมากรุกนั้นเอาไว้

“คำตอบขององค์ชายสิบสี่เป็นเช่นนี้นี่เอง วาดเส้นที่หนึ่ง...”

ฉินเหยียนรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง

ถูกต้อง คำตอบของเขาคือการวาดดาวห้าแฉกอย่างไรล่ะ!

คำถามอื่นเขาอาจจะตอบไม่ได้ แต่คำถามนี้ในฐานะที่เติบโตมาภายใต้ธงสีแดง เขาจะตอบคำถามนี้ไม่ได้ได้อย่างไรกัน

การจัดเรียงแถวดาวห้าแฉกมีทั้งหมดสิบจุด และจุดตัดแถวละสี่จุด รวมทั้งหมดเป็นห้าแถว นี่คือคำตอบที่ดีที่สุด!

“ช่างน่าเหลือเชื่อ!”

“เหตุใดข้าถึงคิดไม่ถึง ข้าใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตร่ำเรียนและศึกษาด้านการคำนวณ วันนี้ช่างเป็นวันที่เปิดโลกข้าเสียจริง”

“สิ่งที่ข้าร่ำเรียนมานั้นช่างน่าเสียเวลา!”

“อึก”

กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฮ่องเต้ฉินจึงรีบส่งหมอหลวงเข้ามาและพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ลากตัวออกไป”

เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง และสีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่หลายคนกลับรู้สึกสงสัย

“เป็นไปได้อย่างไร องค์ชายสิบสี่ทำได้อย่างไรกัน?”

“ข้าก็ไม่รู้ แต่ข้ามั่นใจว่ามันต้องมีเรื่องภายในซ่อนอยู่เป็นแน่”

ฉินเหยียนมองไปที่ขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เขาชอบเห็นสีหน้าที่ไม่คาดคิดของคนเหล่านั้น พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

“แปลว่าอะไร เปลี่ยนคำถาม แล้วข้าจะบอกเจ้าว่าการคำนวณที่แท้จริงเป็นอย่างไร”

“ตำหนักจินหลวน เจ้าปล่อยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นนี้เข้ามาได้อย่างไร!”

มีคนคุกเข่าลงขอความช่วยเหลือ

“องค์ชายสิบสี่ไม่เห็นกฎหมายในสายตา กระหม่อมขอให้เขาถูกตัดสิทธิ์ในการสอบเข้าพ่ะย่ะค่ะ”

บรรดาขุนนางต่างแสดงท่าที และร้องขอให้ออกคำสั่งเช่นกัน

องค์ชายสิบสี่ยกแขนขึ้นและพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมอะไรกัน ข้าจะควักลูกตาพวกเจ้าให้ ขยะอย่างพวกเจ้ายังกล้าพูดจาหน้าไม่อายเช่นนี้อีกหรือ?”

“เจ้า! เจ้ากล้าพูดจาหยาบคายในท้องพระโรง ฝ่าบาท ได้โปรดตัดสินด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“พอแล้ว! ทุกคนเงียบ!”

ฮ่องเต้ฉินทนบรรดาพวกขุนนางอาวุโสเหล่านี้ไม่ไหวอีกต่อไป ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก และเปลี่ยนเรื่อง

“เหยียนเอ๋อร์ ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร?”

ฉินเหยียนประสานมือไว้ที่หน้าอกและกราบทูลว่า

“กราบทูลเสด็จพ่อ คำถามที่ว่ามีทั้งหมดสิบคน แถวละสี่คน คำถามนี้ง่ายเกินไป ตอนที่ลูกอายุห้าขวบ ลูกก็รู้คำตอบแล้ว”

เมื่อเขาพูดจบ ขุนนางกลุ่มหนึ่งพลันขมวดคิ้วด้วยความโกรธ

แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเห็นใครอวดดีขนาดนี้มาก่อน

“เฮอะ ห้าขวบก็รู้คำตอบแล้วงั้นหรือ หากไม่มีคำแนะนำจากอาจารย์ เจ้าคงคิดคำตอบได้ตอนอายุห้าสิบกระมัง มิฉะนั้นข้ายอมลงโทษตนเองไม่รับเงินเดือนหนึ่งปี!”

ฉินเหยียนกลอกตาไปที่ขุนนางมากประสบการณ์เหล่านี้ และพูดต่อในสิ่งที่เขาต้องการพูด