ตอนที่ 1201 บังคับเจ้า

“ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องทรงล้อกระหม่อมเล่นแล้ว”

ฉินเหยียนสงสัย

“เหตุใดถึงไม่ได้เล่า? เขาเป็นหลานชายเจ้ามิใช่หรือ? มีเจ้าคอยกำกับอยู่ข้างๆ ข้าจะได้ไม่ต้องกังวล”

จางฝูได้แต่อึดอัดในใจ แต่ปากก็พูดปฏิเสธออกไปอย่างสุภาพ “กระหม่อมขอขอบพระทัยอ๋องเหยียนที่ให้ความสำคัญกับเขา แต่เด็กคนนั้นไม่เหมาะที่จะเป็นข้าราชการพ่ะย่ะค่ะ เขายังเด็กเกินไป”

หลังจากนั้นจางฝูอธิบายต่อว่า

“ท่านอ๋อง กระหม่อมมิได้มีความคิดอื่นใดเลย กระหม่อมแค่รู้สึกว่าเขาไม่เหมาะสมก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ได้โปรดเลือกคนอื่นเถิด”

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เอาล่ะ ข้าแค่ช่วยเจ้าหาผู้ช่วย ในเมื่อเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็ไม่อาจบังคับเจ้าได้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉินเหยียนจึงอดไม่ได้ที่จะถามต่อว่า

“อ้อ ใช่แล้ว เจ้าช่วยข้าคิดหน่อยว่าหลานชายของเจ้าเพิ่งทำการใหญ่ให้ข้าสำเร็จ ข้าควรให้รางวัลอะไรแก่เขาดี?”

เมื่อได้ยินดังนั้น จางฝูแทบล้มลงกับพื้นและพูดด้วยสีหน้าขมขื่น

“เรื่องนี้กระหม่อมจะไม่ทราบได้อย่างไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยียนขมวดคิ้ว และพูดอย่างไม่พอใจ

“ข้าไม่ได้หลอกถามเจ้า ข้าอยากได้ความคิดเห็นอย่างจริงใจจากเจ้า”

จางฝูถอนหายใจและพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

“เรื่องนี้ท่านตัดสินใจเองเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เพราะ... กระหม่อมเองก็ไม่ทราบ”

ล้อเล่นแน่ๆ ท่านอ๋องย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าหลานชายของเขามีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับอาณาจักรฉินมากแค่ไหน เขายังจะกล้าถามเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เพียงแต่ความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรฉินและหลานชายของเขาที่ซับซ้อนเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงความสัมพันธ์ของเขาและจางจวิ้นก็แปลกมากเช่นกัน ขนาดเขายังไม่รู้เลยว่าจะจัดการอย่างไรดี เขาจะกล้าให้คำแนะนำได้อย่างไร

“เจ้าไม่รู้หรือว่าไม่อยากพูด?” ฉินเหยียนเลิกคิ้วและจ้องไปที่จางฝู ทำให้อีกฝ่ายก้มหน้าลงด้วยความกลัว

ฉินเหยียนสูดลมหายใจเข้า ขมวดคิ้วและพูดว่า

“ในเมื่อข้าให้โอกาสเจ้าแล้วแต่เจ้ากลับไม่รับเอาไว้ เช่นนั้นข้าตัดสินใจแล้วว่าจะให้เงินรางวัลห้าพันเหรียญแก่จางจวิ้น พร้อมกับบ้านในเมืองถูเหอ รวมไปถึงผ้าไหมและผ้าซาติน เจ้าคงไม่มีข้อโต้แย้งใช่หรือไม่?”

จางฝูอึ้งไป เขาเงยหน้าขึ้นมองฉินเหยียนด้วยความประหลาดใจ

ฉินเหยียนที่ถูกเขามองพลันรู้สึกขนลุก ถามออกไปด้วยความโกรธ

“เหตุใดเจ้าถึงมองข้าเช่นนั้น?”

จางฝูกลืนน้ำลายและพูดอย่างตื่นเต้น

“ขอบพระทัยในพระกรุณาธิคุณของท่านอ๋อง กระหม่อมขอขอบพระคุณท่านแทนหลานชายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยียนให้รางวัลขนาดนี้เป็นการบอกว่าอาณาจักรฉินไม่ติดใจกับความผิดที่จางจวิ้นได้ทำก่อนหน้านี้อีกต่อไป

นี่ถือว่าเป็นน้ำใจมากแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ชอบจางจวิ้นมาก แต่ในตอนนี้ ถือว่าอีกฝ่ายมีความจริงใจให้เขา

พูดตามตรง ความเกลียดชังและความคับแค้นใจของคนรุ่นก่อนๆ เมื่อตระกูลจางล่มสลายไป ความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆ หายไปด้วย

หากวันนี้อาณาจักรฉินละทิ้งอคติและไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น ในใจเขามีความสุขมาก

ฉินเหยียนโบกมือและพูดว่า “เอาล่ะๆ เจ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็ไปทำงานเถิด”