ตอนที่ 1203 ดื่มชาเถิด

เขาโค้งคำนับหลายครั้ง จากนั้นยิ้มและพูดว่า

“พ่อ! แม่! จากนี้ไปข้าจะกตัญญูและดูแลพวกท่านให้ดี!”

เขาเรียกพ่อแม่ออกมาอย่างง่ายๆ ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งแรกที่เข้าบ้านแล้ว

จางฝูกลอกตาไม่พูดอะไร นางจางดึงจางจวิ้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

“ลุกขึ้นเถิดจวินเอ๋อร์ บนพื้นมันเย็นนะลูก”

“ครับ”

จางจวิ้นหัวเราะแหะๆ และลุกขึ้นมา

นางจางจับมือเขาไว้ มองเขาด้วยความรักและพูดว่า

“จวินเอ๋อร์ ในเมื่อพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เจ้ากลับไปเก็บข้าวของเถิด และย้ายมาอยู่ที่บ้านด้วยกัน”

“ครับแม่ ช่วงบ่ายข้าจะเข้าไปย้ายของและเข้ามาอยู่ที่นี่ครับ” จางจวิ้นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

...

ช่วงบ่าย จางจวิ้นเข้าไปขนสัมภาระของตัวเองที่โรงแรม

เมื่อเขาเดินออกจากจวนตระกูลจาง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก สีหน้าเขามีชีวิตชีวา เขารู้สึกว่าจากนี้ไปเขาไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้ว

ในเวลานี้เขาบังเอิญเจอหลิวอวี่หลิน

“พี่ใหญ่ ข้าตามหาเจ้าอยู่พอดี”

หลิวอวี่หลินเดินไปหาเขา

จางจวิ้นถามอย่างสงสัย “น้องสี่ เจ้ามีเรื่องอันใดหรือ?”

“พวกเราไปคุยกันที่อื่นเถิด”

“ได้ พวกเราไปโรงน้ำชาที่อยู่ตรงนั้นก็ได้ ข้าเลี้ยงเจ้าเอง” จางจวิ้นพูดอย่างกระตือรือร้น

พวกเขาทั้งสองนั่งในโรงน้ำชาและสั่งชา

หลังจากที่พนักงานเดินส่งเขาเสร็จ หลิวอวี่หลินก็พูดขึ้นว่า

“พี่ใหญ่ หลังจากนี้ท่านว่างหรือไม่?”

จางจวิ้นตกใจเล็กน้อย จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม

“ทำไมหรือ? หรือว่าเจ้ามีเรื่องที่อยากให้ข้าช่วย?”

หลิวอวี่หลินพูดราวกับมีความลับ

“มีเรื่องดีให้เจ้าทำ เรื่องนี้หากทำสำเร็จ ข้ารับรองได้เลยว่าตำแหน่งของเจ้าในอาณาจักรฉินจะยิ่งใหญ่ขึ้น!”

จางจวิ้นอึ้งและมองไปที่หลิวอวี่หลินด้วยความสงสัย เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“เรื่องอะไรกัน? รีบบอกข้ามา!”

หลิวอวี่หลินหัวเราะ รีบกระซิบข้างหูอีกฝ่าย

ยิ่งจางจวิ้นได้ฟัง ตายิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ เมทื่อฟังจบเขามองไปที่หลิวอวี่หลินด้วยสายตาเหลือเชื่อและถามว่า

“เรื่องนี้น่าเชื่อถือจริงๆ ใช่หรือไม่?”

หลิวอวี่หลินยิ้มและพูดว่า “เชื่อถือได้แน่นอน อ๋องเหยียนบอกข้าเอง แต่ปัญหาตอนนี้คือ พวกเราจะทำได้หรือเปล่า”