ตอนที่ 1227 กลัวว่าตนเองจะมีชีวิตยืนยาวเกินไป

เขาพูดต่อว่า “ท่านลุงจางขอรับ ถือว่าข้าขอร้องล่ะ ถือว่าติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่เลยขอรับ”

จางฝูได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“ท่านลุงจางโปรดช่วยแนะนำอ๋องเหยียนอีกครั้งเถิดขอรับ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

จางฝูถึงขั้นคิดว่าหูของเขามีปัญหา เจ้าหมอนี่กลัวว่าตนเองจะมีชีวิตยืนยาวเกินไปงั้นรึ?

เขากระทืบเท้าแล้วตะโกนทันทีว่า “นี่เจ้าอยากรนหาที่ตายนักรึไง ไสหัวไปเลยนะข้าช่วยไม่ได้หรอก!”

จางฝูโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง เจ้าหลิวอวี่หลินไม่กลัวตายเลยจริงๆ เขาบังอาจคิดจะไปหาเรื่องอ๋องเหยียนอีก เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ทำเอาเขาหวาดผวาอย่างยิ่ง หากให้เขาประสบอีกครั้งเขารับไม่ไหวแน่นอน

หลิวอวี่หลินเดาไว้อยู่แล้วว่าจางฝูจะต้องมีท่าทีเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงได้ใช้คำพูดที่ได้เรียบเรียงเอาไว้ก่อนแล้ว เริ่มเกลี้ยกล่อมต่อทันที

เมื่อจางฝูได้ยินดังนั้นก็นั่งลงอีกครั้งแล้วขมวดคิ้วพูดว่า

“คราวนี้หากได้พบอ๋องเหยียนเจ้าจะพูดให้ดีจริงๆงั้นรึ?”

หลิวอวี่หลินพยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูดว่า “แน่นอนขอรับ ครั้งนี้ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องตำแหน่งเลย จะแสดงความสามารถให้กับอ๋องเหยียนได้เห็นอย่างเดียวขอรับ”

เมื่อเห็นว่าหลิวอวี่หลินสีหน้าเข้มงวดอย่างยิ่ง จางฝูก็ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ตอบตกลงไป อย่างไรเขาและตระกูลหลิวก็รู้จักกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว หากได้ช่วยเหลือหลิวอวี่หลิน เขาก็ยินดีจะช่วย

อีกอย่างเพราะได้ยินมาว่าหลิวอวี่หลินมีนามว่าบุตรแห่งกิเลนด้วย หากสามารถทำให้เขามาเป็นกำลังให้อาจักรฉินได้ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดี

จางฝูและหลิวอวี่หลินเจรจากันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าแล้วพูดว่า

“เช่นนี้แล้วกัน ข้าว่าบัดนี้เจ้าคงทำให้อ๋องเหยียนอารมณ์ไม่ดีนัก ไว้อีกไม่กี่วันข้าจะพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ข้าไม่รับรองว่าอ๋องเหยียนจะยังยอมพบเจ้ารึไม่”

หลิวอวี่หลินยิ้มแล้วพูดเอาใจว่า “ท่านลุงจาง การที่อาณาจักรฉินมีขุนนางที่คำนึงถึงส่วนรวมเช่นท่าน ช่างโชคดียิ่งนัก”

จางฝูมองบนใส่เขา จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นขอตัวก่อน

เมื่อจางฝูจากไปแล้วหลิวอวี่หลินก็ถอนหายใจ แววตาของเขาเป็นประกาย

......

ม่อเป่ยอันไกลโพ้น

ทั่วป๋าเยี่ยนที่เป็นตัวแทนคณะทูตไปยังอาณาจักรพัลแฮกลับมาพร้อมกับความล้มเหลว และเรื่องก็ได้เป็นที่รู้กันไปทั่วแล้ว ทั่วป๋าหงเลี่ยผู้เป็นข่านแห่งชาวตาดก็ได้เรียกรวมเหล่าขุนนางและผู้นำด้วยความเดือดดาล เพื่อหารือกันในเต็นท์

บัดนี้เหล่าขุนนางต่างมีสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว

“อาณาจักรพัลแฮช่างบังอาจยิ่งนัก เป็นเพียงดินแดนเล็กๆแต่กลับมาเป็นศัตรูกับชาวตาด!”

“ใช่ บังอาจเกินไปแล้ว!”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าเรารีบส่งทหารม้าเหล็กไปยังอาณาจักรพัลแฮ แล้วสังหารเจ้าพวกนั้นให้สิ้นซากเลยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”