ตอนที่ 1262 ช้าไปแค่ก้าวเดียว

ทั่วป๋าเยี่ยนโบกมือแล้วพูดว่า

“มีความสุขกับเสร็จแล้วอย่าลืมจัดการทุกอย่างให้หมด กองทัพของเราจะพักที่นี่หนึ่งคืน จากนั้นจะเดินทางกลับ”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ทหารทุกคนตอบรับอย่างเคารพ

...

รุ่งสาง กองทัพอาณาจักรฉินมาถึงตำแหน่งที่กำหนดแล้ว อาณาจักรพัลแฮดูแย่มากเมื่อมองจากระยะไกล

เพียงแวบเดียวเซี่ยชิงถึงกับส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา

“ช้าไปแค่ก้าวเดียว อาณาจักรพัลแฮถูกยึดแล้ว”

ตึง...

หวงหลิงเอ๋อร์ทรุดลงกับพื้น ร้องไห้สะอื้นและตะโกนออกมาว่า

“เสด็จพ่อ!”

จางจวิ้นโอบตัวนางเอาไว้

ในที่สุดหวงหลิงเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้า คุกเข่าลงต่อหน้าเซี่ยชิงและขอร้องทั้งน้ำตาว่า

“ท่านแม่ทัพแห่งอาณาจักรฉินได้โปรดช่วยอาณาจักรเล็กๆ ของหม่อมฉันด้วย เสด็จพ่อข้ายังอยู่ด้านใน”

เซี่ยชิงถอนหายใจเบาๆ นางมีกองกำลังแค่สองหมื่นนาย หากอาณาจักรพัลแฮยังไม่ถูกทำลาย คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่หากเข้าไปคอยช่วยและคอยป้องกันเมือง แต่ให้นางบุกเข้าไปโจมตีในเมืองนั้นเป็นเรื่องยากมาก

แม้ว่าอาณาจักรต้าเยว่จื้อจะสูญเสียคนไปมาก แต่คาดว่าในตอนนี้ยังมีคนเหลืออยู่ประมาณห้าถึงหกหมื่นคน นางจะโจมตีอีกฝ่ายได้อย่างไร

แต่โชคดีที่ก่อนออกเดินทาง ยังมีคำสั่งแผนที่สอง

เซี่ยชิงสั่งทันที

“วันนี้ตอนบ่าย เรียกกองทัพทั้งหมดล้อมอาณาจักรพัลแฮไว้ พวกเขาเข้าไปด้านในไม่ได้ เช่นนั้นห้ามปล่อยให้พวกมันหนีออกมาได้เด็ดขาด!”

ขอเพียงแค่พวกนางยื้อเวลาได้สักพัก หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน หยางจิ่นซิ่วจะแอบใช้ประโยชน์ในตอนที่อาณาจักรต้าเยว่จื้อไม่มีใครยึดครองดินแดนทั้งหมด จากนั้นค่อยมาล้อมอาณาจักรพัลแฮอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน กองกำลังทั้งหมดสองแสนนายจากพื้นที่ต่างๆ จะเดินทางมาที่นี่เพื่อล้อมพวกเขาด้วย

เมื่อถึงเวลานั้น ทหารหกหมื่นคนนี้จะเป็นกองทัพเดียวกัน สามารถล้มอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย!

เซี่ยชิงออกคำสั่ง พวกทหารก็รีบไปทำตามคำสั่งทันที

ในช่วงบ่าย ประตูเมืองทางเหนือของอาณาจักรพัลแฮถูกกองทัพอาณาจักรฉินปิดล้อมเอาไว้แล้ว

...

บนกำแพง ดูเหมือนว่าทหารของอาณาจักรต้าเยว่จื้อค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อพวกเขาเห็นทหารอาณาจักรฉินปิดล้อมอย่างแน่นหนาด้านนอก พวกเขาตกใจจึงรีบไปรายงานทั่วป๋าเยี่ยน

“อะไรนะ? พวกอาณาจักรฉินบังอาจมาก มีกองทัพทหารแค่สองหมื่นคนแต่กลับกล้ามาปิดล้อมพวกเราอย่างนั้นหรือ?”

ทั่วป๋าเยี่ยนประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จากนั้นหัวเราะเยาะออกมา

“พวกชาวอาณาจักรฉินเหล่านี้ช่างโง่เขลาเหลือเกิน คิดว่ากองทัพแค่สองหมื่นคนจะหยุดพวกเราได้อย่างนั้นหรือ ฝันเฟื่องเกินไปแล้ว!”

ทหารภาคสนามเองก็คิดเช่นนั้น พวกเขาต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ย

“นั่นสิ พวกอาณาจักรฉินต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ!”

“ถูกต้อง พวกมันคิดว่าตนจะอยู่รอด ไม่มีวันตายอย่างนั้นหรือ?”