ตอนที่ 1272 ความเกลียดชังในใจ

อีกด้านหนึ่ง ในค่ายทหารของกองทัพอาณาจักรฉินที่รับหน้าที่เป็นกองทัพหลัง หลังจากที่ฉินอวี่เห็นสถานการณ์สงครามตรงหน้าแล้ว เขาทนแทบไม่ไหวที่จะสั่งให้ทหารนำชุดเกราะและดาบมาให้เขา

นอกจากนี้เขายังต้องการเข้าร่วมสงครามด้วยตัวเองและฆ่าพวกคนชั่วเหล่านั้นเพื่อตอบสนองความเกลียดชังในใจ

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังเดินทาง เขาสังเกตเห็นว่ารอบๆ กองทัพอาณาจักรเยี่ยนที่เขาเป็นคนนำ มีกองทัพอาณาจักรจ้าวฉินอีกห้าหมื่นนาย ช่วยเขาสร้างแนวป้องกันอย่างหนาแน่น

สถานการณ์นี้ทำให้ฉินอวี่รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย เขาไม่สนใจบุกเข้าโจมตีข้าศึกแล้ว อีกทั้งยังดึงตัวผู้ส่งสารมาด้วยความโกรธทันที

“ไปหาหัวหน้ากองทัพอาณาจักรจ้าว!”

ผู้ส่งสารไม่กล้ารอช้า รีบหันตัวกลับไปทำตามคำสั่งทันที

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนสวมโซ่สีดำและมีดายสีดำที่เอว เดินเข้าไปในเต็นท์ค่ายและทำความเคารพ

“เข้าเฝ้าอ๋องอวี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ทำตัวตามสบาย” ฉินอวี่โบกมือแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

“เจ้าไม่มีอะไรทำหรือ?”

แม่ทัพอาณาจักรจ้าวอึ้งไป ไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย

ฉินอวี่จ้องไปที่อีกฝ่ายแล้วพูดว่า

“หากพวกเจ้ามีหน้าที่ที่ต้องทำก็ไปทำเถิด กองทัพกว่าห้าหมื่นคนของเจ้ามาล้อมพวกข้าเอาไว้ทำไม หรือว่าพวกเจ้าคิดจะแย่งความดีความชอบไปจากข้าหรือไร? ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าเจ้าสิบสี่ตอบรับข้าให้ข้าเป็นคนนำทัพ!”

ฉินอวี่กลัวว่าคำพูดของตัวเองไม่ได้ผล จึงจงใจเอ่ยชื่อฉินเหยียนขึ้นมา

มุมปากของแม่ทัพอาณาจักรจ้าวกระตุก แต่แล้วสีหน้าเขากลับมาเคร่งขรึม เขายืนตัวตรงรีบตอบรับว่า

“ตอบกลับคำสั่งอ๋องอวี่ อ๋องเหยียนให้ข้ามาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“พูดไร้สาระอะไรกัน เจ้าสิบสี่สั่งอะไรเจ้า?”

“คำสั่งอ๋องเหยียนคือให้กองทัพอาณาจักรจ้าวคอยปกป้องกองทัพพี่เจ็ดเอาไว้ ให้เขาฆ่าได้อย่างเต็มที่ พูดง่ายๆ คือ แม้ว่าพวกคนชั่วเหล่านั้นจะหาโอกาสหลบหนี แต่พี่เจ็ดจะต้องไม่ตกอยู่ในอันตราย มิฉะนั้นอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก! กราบทูลอ๋องอวี่ ข้าต้องทำให้สำเร็จ!”

ฉินอวี่อึ้งและยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง

เขาใช้เวลากว่าครึ่งนาทีในการตอบโต้กลับ

เขาอดไม่ได้ที่จะทำหน้ามุ่ยและอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบโต้

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เบ้ริมฝีปากและพูดด้วยความโกรธ

“เจ้าสิบสี่นี่จริงๆ เลย จะเกิดเรื่องะไรกับข้าอย่างนั้นหรือถึงต้องส่งคนจำนวนมากให้มาคอยปกป้องข้าขนาดนี้ เอาล่ะ เจ้าไปเถอะ ข้าจะฆ่าพวกศัตรูให้ราบคาบ หากพวกเจ้าเต็มใจมากับข้าก็ตามมา”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอลา”

แม่ทัพจ้าวตอบรับและจากไป

ฉินอวี่ก็ขี่ม้าออกไป พร้อมกับมีทหารองครักษ์คอยคุ้มกันซ้ายและขวา

“บ้าจริง ทรายและลมในอาณาจักรเยี่ยนนั้นแรงมากจริงๆ”

ในขณะนี้ ทันใดนั้นฉินอวี่ก็ยื่นแขนเสื้ออกไปขยี้ตา มองไปรอบๆ ตัวทหารองครักษ์ด้วยความสงสัย

มีแดดและลมแรง แต่ลมและทรายพวกนี้มาจากที่ไหนกัน?

แต่พวกเขาเองก็ไม่ได้มีคำถามอะไรมาก หลังจากฉินอวี่เช็ดตาแล้ว เขาก็ยกดาบขึ้นและตะโกนด้วยรอยยิ้ม

“พวกเรารีบบุกเข้าไปกันเถอะ วันนี้ข้าต้องได้สั่งสอนพวกชาวทุ่งหญ้าป่าเถื่อนเหล่านั้นให้เข้าใจว่ามนุษย์เป็นอย่างไร!”

“ไป!”