ตอนที่ 1295 น้ำใจดี

ทำให้เขาต้องก้มลงไปอ่านชื่อหลิอวี่หลินอีกครั้ง

ตอนนี้เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเขารู้สึกคุ้นเคยกับชื่อนี้มาก แต่เขากลับคิดไม่ออกว่าเคยเห็นชื่อนี้จากที่ไหน

ในที่สุด ด้วยท่าทีที่ประหลาดใจของเสิ่นเฟย ทำให้หลิวอวี่หลินบริจาคเงินห้าพันตำลึงได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย

“แปลกจริงๆ ทำไมชื่อนี้ถึงดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ใดมาก่อน”

เสิ่นเฟยส่ายหน้าและทำงานต่อ

หลังจากที่หลิวอวี่หลินกลับมา ช่างฝีมือกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเขา

ในสายตาของพวกเขา ชีวิตของหลิวอวี่หลินนั้นน่าสงสารมาก แต่อีกฝ่ายกลับไปบริจาคเงิน ช่างเป็นคนมีน้ำใจดีจริงๆ

“เสี่ยวหลิว เจ้าไปบริจาคเงินมาหรือ แต่ยังไม่ถึงคราวเจ้าต้องบริจาคนี่?”

“จริงด้วยเสี่ยวหลิว เจ้าควรดูแลตัวเองให้ดีก่อน มีพี่ๆ อย่างพวกเราอยู่ อาณาจักรหลู่ไม่ลำบากหรอก”

“เสี่ยวหลิว เจ้าช่างมีน้ำใจดีเสียเหลือเกิน เจ้าบริจาคไปเท่าไหร่? เจ้ามีเงินกินพอใช่ไหม?”

หลิวอวี่หลินหน้าแดงเพราะคำชมเล็กน้อย ในที่สุดก็พูดออกมาว่า

“ข้าไม่ได้บริจาคอะไรมากมายนักหรอก แค่สองสามร้อยเหวินเท่านั้น ยังไม่ถึงหนึ่งตำลึงเลย”

เมื่อช่างฝีมือได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็โล่งใจ อีกฝ่ายมีเงินเดือน เงินไม่กี่ร้อยเหวินก็ได้หนักหนาอะไร

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนจึงไม่กังวลอีกต่อไป พวกเขาหัวเราะและตบไหล่ชมเชยและหยอกล้อหลิวอวี่หลินอีกครั้ง

...

ราชวงศ์ฉิน วันที่สิบหก เดือนมีนาคม

เมืองฉียังคงทำการขุดศพที่ถูกฝังอยู่ในซากปรักหักพังต่อไป ในช่วงไม่กี่วันมานี้ ฉินเหยียนปรากฎตัวตลอด ในขณะที่ทหารคอยช่วยเหลือประชาชน เขาก็คอยช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ

เสื้อผ้าเขาตอนนี้เต็มไปด้วยคราบดินและเลือด สายตามุ่งมั่น เขาไม่กล้าชักช้าร่ำไรแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากำงานหนักมาหลายวัน ศพและคนที่ถูกพบเจอยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้อาหารยังคงเพียงพอ แต่สมุนไพรในการรักษาหมดตั้งแต่เมื่อวาน ผู้บาดเจ็บได้แต่พันผ้าพันแผลแบบลวกๆ เท่านั้น

ฉินเหยียนรู้สึกอึดอัดมากในขณะที่เขาต้องนั่งฟังเสียงร้องในเต็นท์

เขาเห็นจ้าวจือหย่าขมวดคิ้วแล้วถามว่า

“ผ่านมาหกวันแล้ว เหตุใดกลุ่มกู้ภัยยังไม่เข้ามาอีก?”

แม้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันพวกเราจะรักษาผู้บาดเจ็บได้เป็นจำนวนมาก แต่จำนวนผู้เสียชีวิตก็เพิ่มมากขึ้นด้วยเช่นกันเนื่องจากขาดสมุนไพร

จ้าวจือหย่าอธิบายว่า

“ท่านอ๋อง เหตุการณ์แผ่นดินไหวส่งผลกระทบต่อหลายมณฑล ประชาชนที่อยู่ในเมืองละแวกใกล้เคียงต่างรีบเดินทางมา แต่เมืองฉีนั้นอยู่ห่างไกลจากเมืองหลัก อีกทั้งถนนบางแห่งเสียหาย ทำให้ต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งเพคะ แต่น่าจะใกล้ถึงกันแล้ว”

“อืม ข้าก็หวังเช่นนั้น” ในใจฉินเหยียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ทุกวันที่รอทำให้ประชาชนคนบริสุทธิ์ตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น