ตอนที่ 1309 ลองว่ามา

จ้าวจือหย่าขานรับ จากนั้นก็พยุงฉินเหยียนไปที่ห้องหนังสือหลวง

เมื่อมาถึงแล้วฉินเหยียนก็พบว่า นอกจากฉินชงแล้ว หลินเย้าจู้และพวกเสนาบดีกรมพระคลังรวมถึงเสนาบดีกรมพิธีการเองก็อยู่ในห้องหนังสือหลวง

“น้องสิบสี่”

“อ๋องเหยียนพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยียนโบกมือ จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ยุ่งอยู่งั้นรึ?”

ฉินเหยียนถามขึ้นไปอย่างงั้น แต่การกระทำของเขาก็ทำให้เสนาบดีกรมพิธีการแสดงสีหน้าสับสนแล้วถอนหายใจออกมา

แต่ฉินชงกลับไม่รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม เขาส่ายหน้าแล้วยิ้มพูดว่า

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ใครก็ได้ ยกที่นั่งมาให้เจ้าสิบสี่ที”

ฉินเหยียนยิ้ม เขาไม่ได้ปฏิเสธ และนั่งอยู่ข้างๆ

ฉินชงถามขึ้นว่า “น้องสิบสี่ เจ้ามีเรื่องใดงั้นรึ?”

“มีเรื่องหนึ่งที่ต้องการให้ท่านพี่ช่วยออกความเห็น” ฉินเหยียนยิ้มอย่างมีลับลมคมใน

ฉินชงอึ้งเล็กน้อย จากนั้นก็พูดว่า “หือ? เรื่องอะไรรึ ลองว่ามาสิ”

ฉินเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยพูดขึ้นว่า

“พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าหลังจากที่พี่ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว เราต้องคิดเรื่องสร้างเมืองหลวงใหม่แล้ว”

“หา?” ฉินชงอึ้งไป จากนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น

ฉินเหยียนเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักจึงรีบอธิบายว่า

“พี่ใหญ่ ที่นี่เก่าแล้วจริงๆ อีกอย่างตำแหน่งก็ค่อนข้างห่างไกล การป้องกันชายแดนม่อเป่ยก็เป็นสิ่งสำคัญที่เราจะใช้ในการต่อกรกับพวกชาวตาดในอนาคตด้วย แต่ระยะห่างกับเมืองหลวงของเรานั้น ต่อให้นั่งรถไปก็ต้องใช้เวลาหกถึงเจ็ดวัน ไปกลับก็หนึ่งเดือนแล้ว ไม่ส่งผลดีต่อการควบคุมเลย”

ฉินเหยียนพูดไปมากมาย แต่ฉินชงก็ยังคงมีท่าทีอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมา สีหน้าของเสนาบดีกรมพระคลังเองสับสน

ทำเอาฉินเหยียนหยุดพูดถึงประเด็นนี้ แล้วมองทุกคนพร้อมถามขึ้นว่า “มีอะไรงั้นรึ?”

ฉินชงกระแอมแล้วมองไปรอบๆ จากนั้นก็พูดกับเสนาบดีกรมพระคลังอย่างจนปัญญาว่า

“เจ้ารายงานสถานการณ์กับน้องสิบสี่เถิด”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

เสนาบดีกรมพระคลังคำนับ จากนั้นก็พูดกับฉินเหยียนอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า

“อ๋องเหยียนคงยังไม่ทราบ บัดนี้ท้องพระคลังของอาณาจักรฉินขาดดุล กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อาณาจักรฉินไม่มีเงินแล้วพ่ะย่ะค่ะ......”