ตอนที่ 1313 ไม่ปกติอย่างยิ่ง

ฉินชงได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป เขาถามว่า “หมายความว่าอย่างไรรึ?”

ฉินเหยียนเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร แต่มักรู้สึกแปลกๆ

ทันใดนั้นเขาก็ถามกลับว่า “ทุกท่านคิดว่าดินแดนชาวตาดเป็นที่แบบใด? เป็นดินแดนป่าเถื่อนที่แห้งแล้ง ฝูงสัตว์ป่ามากมายอาละวาด ชาวเมืองดุร้าย”

เสนาบดีกรมอาญาจางเหวินอู่รีบชิงตอบว่า “คนที่นั่นแข็งกระด้าน ชำนาญการต่อสู้ แต่ละปีจะเข้ามาระรานในที่ราบกลาง เข่นฆ่าและปล้นชิง พวกมันโหดร้ายไร้ความเมตตา เป็นพวกเดรัจฉาน!”

คำพูดของเสนาบดีกรมอาญาทำให้เหล่าขุนนางคนอื่นๆพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ฉินเหยียนพยักหน้าแล้วถามขึ้นอีกครั้งว่า

“ในเมื่อทุกท่านก็รู้ดี เมื่อเกิดภัยพิบัติในที่ราบกลาง พวกชาวตาดจะต้องฉวยโอกาสเป็นแน่ แต่พวกมันกลับไม่ทำเช่นนั้น แถมยังมอบวัวแกะเพื่อช่วยเหลือเราเช่นนี้ พวกเจ้าไม่คิดว่ามันผิดปกติรึ?”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วทุกคนก็เข้าใจทันที ฉินเหยียนพูดถูก ชาวตาดไม่เพียงแต่ไม่เข้าโจมตีอาณาจักรฉิน แถมยังมอบเครื่องบรรณาการให้มากมาย มันไม่สมเหตุสมผลเลย

“แล้วน้องสิบสี่คิดว่าพวกมันทำเช่นนี้เพื่ออะไร?”

ฉินเหยียนชงมองฉินเหยียนแล้วถามขึ้น

“ข้าเองก็กำลังไตร่ตรอง แต่สิ่งที่แน่ใจได้ก็คือพวกมันไม่ได้มีเจตนาที่ดีแน่นอน!”

ฉินเหยียนสีหน้าเข้มงวด แววตาราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

ฉินชงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า จากนั้นก็ถามขึ้นว่า

“แล้วนอกจากนี้เล่า? เราควรจะทำอย่างไรดี?”

ฉินเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หรี่ตาพูดขึ้นว่า

“ข้าคิดว่าอย่างไรดูผิวเผินพวกมันก็มาด้วยเจตนาดี หากเราไม่รับไว้ก็จะดูใจแคบ สามารถรับไว้ได้ แต่ต้องเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย”

“หือ?” เมื่อฉินเหยียนพูดดังนั้นทุกคนก็ตะลึง

“ท่านอ๋องเชิญตรัสพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีกรมพระคลังรีบพูดขึ้น

พวกฉินชงเองก็ตั้งใจฟัง พวกเขารู้สึกรำคาญใจเกี่ยวกับเรื่องนี้นานแล้ว ต่างก็หวังว่าสถานการณ์ที่น่ารำคาญนี้จะจบลงในไม่ช้า

“ข้าเสนอว่าประการแรกคือต้องบอกกล่าวกับหลี่ชางที่อยู่ชายแดนว่า ให้เขาตั้งสติเอาไว้ให้ดี เพื่อป้องกันพวกชาวตาด นอกจากนี้ เราต้องป้องกันไม่ให้พวกชาวตาดก่อเรื่องขึ้น ดังนั้นในขณะที่จับตาดูพวกคณะทูตชาวตาด อาณาจักรฉินก็ต้องแสดงท่าทีที่สมบูรณ์แบบด้วย ห้ามให้ผู้อื่นมาว่าเอาได้”

ฉินชงได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าพูดอย่างเห็นด้วยว่า

“น้องสิบสี่พูดถูก เราจะต้องระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของกรมพิธีการละกัน”

“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”

ส่วนคนอื่นๆก็ได้หารือเรื่องอื่นๆต่อ จากนั้นก็ถอยกันไป

เมื่อฉินเหยียนกลับไปแล้ว ก็ยังคงครุ่นคิดเป้าหมายที่พวกชาวตาดส่งคณะทูตมา เขารู้สึกว่าการเคลื่อนไหวในครั้งนี้ ชาวตาดจะต้องมีแผนร้ายแน่นอน