ตอนที่ 1329 หยาบคาย

หัวหน้าทหารองครักษ์คนนั้นตะโกนเรียกทหารมาคนหนึ่งแล้วสั่งว่า

“ไปรายงานแม่ทัพต้าหย่งว่า พวกชาวตาดออกไปจากวัดหงหลูแล้ว หากเกิดเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น พวกเขาจะรับผิดชอบเอง”

...

ด้านทั่วป๋าเยี่ยนและคนอื่นๆ มาที่หอหม่านฮวา ทั้งหอเต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงร้องเพลงและการเต้นรำ

พวกเขาไม่เคยเห็นภาพที่หรูหราโอ่อ่าเช่นนี้มาก่อน ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในหอหม่านฮวา พวกเขาก็ถูกภาพลักษณ์หอหม่านฮวาดึงดูดสายตาในทันที อึ้งจนไม่อาจขยับตัวได้

รูปแบบการตกแต่งที่หรูหรา แสดงให้เห็นถึงความหรูหราและสูงส่ง ทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจ

ภายใต้การแนะนำของพนักงาน พวกเขาเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง นั่งลงและมองรายการอาหารอย่างตื่นตาตื่นใจ ทุกคนกลืนน้ำลายด้วยความหิว

ในที่สุดพวกเขาก็สั่งอาหารอันโอชะมาหลายรายการ อีกทั้งยังสั่งเหล้าไปด้วย

ไม่นาน อาหารก็ถูกวางบนโต๊ะ

พวกเขาต่างยกแก้วขึ้นมาชน หลังจากที่ทานอาหารและดื่มเหล้าของอาณาจักรฉิน พวกเขาต่างหน้าแดง เหล้าของอาณาจักรฉินทำให้รู้ว่ารสชาติเหล้าที่แท้จริงเป็นอย่างไร รสชาติที่กลมกล่อมและหอมหวาน ทำให้พวกเขาพูดชมกันไม่ขาดปาก

ในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและดื่มเหล้าไปด้วยนั้น ท่าทีและรูปลักษณ์ที่หยาบคายของพวกเขายังคงดึงดูดสายตาแขกในหอเป็นจำนวนมาก

พวกเขาขมวดคิ้ว มองไปที่ชาวตาดและกระซิบกระซาบว่า

“สวรรค์ คนพวกนี้เหตุใดถึงช่างหยาบคาย ไม่สำรวมกิริยามารยาทเอาเสียเลย!”

“นี่ พวกเขาคงเป็นทูตมาจากอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งแน่ๆ ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว พวกเขาเหมือนพวกชาวตาดมากๆ!”

“ช่างน่าอายเสียจริง ทูตที่มาจากต่างอาณาจักรยังมีกิริยามารยาทสุภาพกว่าพวกเขา ดูท่าทางที่พวกเขากินสิ ตะกละตะกลามมาก ทำให้พวกเราไม่หมดความอยากอาหารเลยทีเดียว”

“นั่นน่ะสิ ตะเกียบก็ไม่ใช้ กินอย่างกับหมู...”

บรรดาแขกที่มารับประทานอาหารในหอหม่านฮวาต่างพากันไม่พอใจเล็กน้อยกับวิธีรับประทานอาหารของพวกชาวตาด อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

“พวกเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน?”

เรื่องต้องห้ามที่สำคัญที่สุดของพวกชาวตาดคือ มีคนวิพากษ์วิจารณ์ชนชาติของพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น การที่อีกฝ่ายพูดถึงการนั่งกินอาหารอย่างคนไม่เคยได้รับการสั่งสอนเช่นนี้ ทำให้พวกชาวตาดโกรธมาก

ทันใดนั้นพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองคนรอบข้างด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟและพูดขู่อย่างเอาเรื่อง

แต่มีข้อยกเว้นอยู่เรื่องหนึ่ง เมื่อผู้หญิงในอาณาจักรฉินมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น ทำให้เห็นผู้หญิงตามสถานที่ต่างๆ มากขึ้น

ตัวอย่างเช่น ในหอหม่านฮวา มีผู้หญิงจำนวนมากออกมาจับจ่ายใช้สอย แต่มีหญิงสองสามคนอีกโต๊ะหนึ่งมองมาที่ทั่วป๋าเยี่ยนด้วยสายตาเป็นประกาย

“สาวๆ ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนั้นจะเป็นชาวตาดใช่หรือไม่? ข้าเห็นพวกเข้าเดินทางเข้ามาในเมืองเมื่อเช้านี้”

“ใช่ พวกชาวตาดน่ะสิ แค่มองการแต่งตัวก็มองออกแล้วว่าเป็นพวกชาวตาด”

“โอ้โห ได้ยินว่ามีชาวต่างอาณาจักรเดินทางมายังอาณาจักรฉินเพื่อทำธุรกิจ ไม่คิดว่าจะเป็นพวกชาวตาด ชาวต่างอาณาจักรต่างหวาดกลัวพวกชาวตาดกันมากนะ”