ตอนที่ 1361 นามไม่เที่ยง

“เหตุใดถึงไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับเรื่องส่งกองกำลังทหารออกไป หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่ามีผู้หญิงในอาณาจักรฉินหลายหมื่นคนถูกพวกชาวตาดรังแกเป็นเหมือนของเล่น และมีกว่าร้อยคนถูกหลอกพาไปยังพื้นที่ชาวตาด ตอนนี้ตายไปยังดีกว่ามีชีวิตอยู่เลย เจ้าไม่รู้อะไรเลยหรือ?”

“แน่นอนว่าข้าได้ยินเรื่องนี้แล้ว แต่เท่าที่ข้าทราบพวกผู้หญิงเหล่านี้ล้วนยอมมีความสัมพันธ์กับพวกชาวตาดโดยสมัครใจและยอมไปหาพวกชาวตาดเอง อย่างไรก็ตาม หากอาณาจักรฉินส่งกองกำลังไปนั้นไม่เป็นการแสดให้เห็นถึงนามไม่เที่ยง วาจาไม่ราบรื่นรึ?”

หลิวอวี่หลินกล่าวอย่างใจเย็น

เสียงของเขาทั้งดังและทรงพลังมาก

ประโยคนี้ทำให้ทั้งห้องเงียบลง

ทุกคนรวมไปถึงเสนาบดีกรมกลาโหมมองไปที่ชายหนุ่มคนนี้ด้วยสายตาตกใจ

เขาที่กล้าพูดเรื่องเช่นนี้ออกมาเป็นเรื่องที่น่าละอายใจยิ่งนัก เหมือนว่าประโยคนี้ไม่คู่ควรที่จะออกมาจากปากเขาเลย ยิ่งทำให้น่ารังเกียจมากขึ้นไปอีก!

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาคิดอีกครั้ง ในใจกลับรู้สึกว่าที่ชายคนนี้พูดมาล้วนมีเหตุผล

ผู้หญิงอาณาจักรฉินเหล่านั้น สมัครใจไปเองรึ? ในเมื่อสมัครใจเอง ทุกคนที่เสียหายต่างไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว อาณาจักรฉินคงไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของคนอื่นน่ะสิ?

แม้ว่าคำพูดของเขาจะมีเหตุผล แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดเหล่านี้ พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ โดยเฉพาะฝั่งเสนาบดี!

พวกเขาขมวดคิ้วและจ้องไปที่หลิวอวี่หลิน เห็นได้ชัดว่าล้วนมีความไม่พอใจ

“พูดจาไร้สาระ!”

เสนาบดีคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนออกมาทันที

“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? เจ้าคิดว่าผู้หญิงที่ถูกบังคับเหล่านั้นควรถูกพวกชาวตาดรังแกอย่างนั้นหรือ? อีกอย่างกองทัพอาณาจักรฉิน เป็นกองทัพที่ชอบธรรม จะเป็นไปตามที่เจ้าพูดว่านามไม่เที่ยง วาจาไม่ราบรื่นได้อย่างไรกัน?”

“กองทัพที่ชอบธรรม?”

หลิวอวี่หลินยิ้มเหน็บแนมพร้อมกับส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“ในความคิดของข้า พวกท่านมีความคิดปิตาธิปไตย พยายามหาทางอื่นเพื่อเห็นแก่หน้าตัวเองมากกว่าน่ะสิ?”

เมื่อขุนนางได้ยินประโยคนี้ ทุกคนพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป

แม้แต่ฉินชงยังอดไม่ได้ถึงกับตะโกนออกมา

“หลิวอวี่หลินระวังคำพูดเจ้าด้วย!”

หลิวอวี่หลินรีบยกมือขอโทษ

“ฝ่าบาท กระหม่อมพูดตรงไปหน่อย ได้โปรดยกโทษให้กระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินชงเงียบเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจพูดเช่นนั้น แต่ดูเหมือนเขาจงใจฉีกสิ่งที่ปกปิดความอัปยศอดสูนี้ให้ทุกคนต้องอับอาย

อีกฝ่ายมีเจตนาอะไรกันแน่?

ฉินชงขมวดคิ้ว

เสนาบดีกรมพิธีการยืนขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ จ้องเขม่งแล้วพูดว่า

“ชาวตาดอาศัยวิธีการหยอกล้อและล่อลวงให้หญิงสาวในอาณาจักรฉินของเราเจอแต่เรื่องเคราะห์ร้าย การที่อาณาจักรฉินส่งทหารออกไปโจมตีถือว่าเป็นเรื่องชอบธรรม อาณาจักรฉินถือว่าประชาชนเป็นของเรา หากประชาชนกำลังประสบปัญหา แต่อาณาจักรกลับไม่ช่วยออกหน้า แบบนี้ถูกต้องแล้วรึ?”