ตอนที่ 1394 ยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ในหมู่พวกชาวตาด กองทัพอันยิ่งใหญ่รีบจัดกองทัพอย่างรวดเร็ว และมุ่งหน้าเดินทัพไปยังอาณาจักรคุชะ

ในเต็นท์แห่งหนึ่งของราชสำนักชาวตาด หลี่เยี่ยนคังได้ยินเสียงดังจากข้างนอก จึงเดินออกไปดูด้วยความสงสัย

เมื่อเห็นขบวนกองทัพอันยิ่งใหญ่ เขารู้สึกตกใจทันทีและรีบถามคนอื่นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้

มีเจ้าศักดินาคนหนึ่งส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“จะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ ท่านข่านมีรับสั่งให้ส่งกองกำลังไปโจมตีอาณาจักรคุชะน่ะสิ”

“อะไรนะ?” ตาของหลี่เยี่ยนคังเบิกกว้าง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย เมื่อสองวันก่อนเขาเพิ่งคุยกับทั่วป๋าหงเลี่ยไปว่าจะสามารถโน้มน้าวให้อาณาจักรคุชะยอมจำนนและมาเป็นพวกได้

แต่ใครจะรู้ว่าวันนี้เขากลับออกคำสั่งให้ส่งกองกำลังไปโจมตีอาณาจักรคุชะแทน?

ความคิดเปลี่ยนไปได้ไวเช่นนี้เชียวหรือ? นี่มันจะไม่อุกอาจเกินไปหน่อยหรือ?

“คนนำทัพล่ะ? ใครเป็นคนรับผิดชอบในครั้งนี้?” หลี่เยี่ยนคังถามอย่างรวดเร็ว

เจ้าศักดินาถอนหายใจและพูดว่า

“ครั้งนี้ทั่วป๋าเยี่ยนเป็นคนนำทัพ มีผู้นำหลายคนอยากช่วงชิงตำแหน่ง แต่เพราะทั่วป๋าเยี่ยนเป็นลูกหลานในราชวงศ์ชาวตาด ใครจะแข่งขันกับเขาได้กันล่ะ”

“นี่...”

หลี่เยี่ยนคังอึ้งไปในทันที

ผลลัพธ์เช่นนี้เกิดความคาดหมายของเขาไปมาก

ทั่วป๋าเยี่ยนเป็นคนโง่เง่าแค่ไหน เขายังจำได้ดี และเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่นึกถึง

แต่ตอนนี้เขากลับได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพทองกว่าสามแสนคนเพื่อพิชิตอาณาจักรคุชะอย่างนั้นรึ?

นี่มันไร้สาระจริงๆ!

“ให้ตายเถอะ ข้าจะไปพบท่านข่านเดี๋ยวนี้!”

หลี่เยี่ยนคังกัดฟันด้วยความโกรธ

“นี่ ท่านราชครู ท่านอย่าไปสร้างเรื่องเลย” เจ้าศักดินาข้างๆ หยุดหลี่เยี่ยนคังเอาไว้และพูดว่า

“หรือว่าท่านยังไม่ทราบ? ที่ดินแดนชาวตาดไม่มีใครสามารถทำอะไรสมาชิกราชวงศ์ได้ อีกอย่างท่านข่านได้ออกคำสั่งมาแล้ว กองทัพออกเดินทางแล้ว แผนการจะเปลี่ยนได้อย่างไร?”

เมื่อหลี่เยี่ยนคังได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขายิ่งหม่นหมองลง กัดฟันแล้วพูดว่า

“แบบนั้นก็ไม่ได้ ข้าจะทนเห็นกองทัพสามแสนนายจากไปโดยไม่มีวันกลับมาได้อย่างนั้นรึ?”

หลังจากพูดเช่นนั้น หลี่เยี่ยนคังก็ผลักคนที่ขวางเขาออก และเดินไปที่เต็นท์ของท่านข่านทันที

เมื่อองครักษ์เห็น เขารีบรายงาน

ไม่ช้า หลี่เยี่ยนคังก็ได้เข้าเฝ้าทั่วป๋าหงเลี่ย

“ทำไมหรือ ท่านราชครูมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?”

ทั่วป๋าหงเลี่ยนั่งอยู่ด้านบน พูดด้วยรอยยิ้ม

“มาเถิด ท่านราชครูมาดื่มชาคลายร้อนกับข้าก่อนเถิด”

“ขอบพระทัยท่านข่านสำหรับการต้อนรับ แต่ตอนนี้กระหม่อมเย็นไม่ลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่เยี่ยนคังไม่แสดงท่าทีสุภาพใดๆ และพูดออกไปตามตรงว่า