ตอนที่ 1400 ไม่ว่าจะต้องตอบแทนด้วยอะไร

“ฝ่าบาท พวกเรารีบไปกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ อย่ารอช้าอยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางเตือนเขา

“อืม พวกเราไปกันเถิด...”

ในเวลานี้ฮ่องเต้คุชะยอมกัดฟันเลือกที่จะเชื่อคนกลุ่มนี้

เพราะตอนนี้อาณาจักรคุชะไม่มีอำนาจใดๆ อีกต่อไปแล้ว

ในที่สุดพวกเขาก็ถูกพาตัวไปยังกองทัพของอีกฝ่าย

ด้านนอกเต็นท์ ทหารชั้นเสี้ยวเว่ยยกมือประสานแล้วพูดว่า

“ท่านอ๋อง ฮ่องเต้อาณาจักรคุชะขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”

“อืม พาเขาเข้ามา...”

ในเต็นท์เสียงของฉินอวี่ดังขึ้น

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”

ทหารชั้นเสี้ยวเว่ยถอยกลับด้วยความเคารพ ในขณะที่ฮ่องเต้คุชะมีสีหน้าเป็นกังวล

“กระ กระหม่อม... เข้าเฝ้าอ๋องอวี่พ่ะย่ะค่ะ...”

เมื่อเห็นอีก ฮ่องเต้คุชะรีบคุกเข่าลงและพูดอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

การเผชิญหน้ากับฮ่องเต้อาณาจักรฉิน ต่อให้ตัวเขาเองเป็นถึงฮ่องเต้อาณาจักรคุชะ แต่เขาเองก็ไม่กล้าประมาท

“อืม เงยหน้าขึ้นมาคุยกันเถิด ข้าไม่กินเจ้าหรอก”

ฉินอวี่พูดพร้อมหัวเราะออกมา

ฮ่องเต้คุชะไม่กล้าชักช้า ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง

“ฮ่องเต้คุชะ ในเมื่ออาณาจักรคุชะของเจ้าแสดงท่าทียอมจำนนต่ออาณาจักรฉินแล้ว เช่นนั้นอาณาจักรฉินของข้ามีหน้าที่ที่ต้องคอยปกป้องและรับผิดชอบความปลอดภัยในอาณาจักรคุชะของเจ้า ข้าได้นำกองทัพสามแสนนายมาในวันนี้เพื่อช่วยอาณาจักรคุชะของเจ้ากอบกู้ดินแดนที่เสียไป!”

เมื่อฉินอวี่พูดเช่นนั้น ฮ่องเต้คุชะก็รู้สึกยินดีและตื่นเต้นในทันที

ในตอนนี้เขาเจอความหวังสุดท้ายของเขาแล้ว

“ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงแค่พระองค์ทรงช่วยปกป้องอาณาจักรคุชะของเรา กระหม่อมเองยินดียอมจ่ายค่าตอบแทนไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไรก็ตาม”

เมื่อพูดเช่นนั้น ฮ่องเต้คุชะคุกเข่าลงบนพื้น

ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยิบแผ่นทองคำในมือออกมาแล้วมอบให้ฉินอวี่

“อ๋องอวี่ นี่คือตราประจำอาณาจักรข้า ได้โปรดรับไว้ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ในเวลานี้เขาไม่มีความคิดอื่น เขาเพียงแค่ต้องการที่พักพิงและเอาชีวิตรอด

ฉินอวี่หัวเราะและส่ายหน้า

“อาณาจักรฉินของข้านั้นใจกว้างและมีเมตตา ไม่เหมือนพวกคนป่าเถื่อนอย่างเช่นชาวตาด ครั้งนี้ที่ข้าส่งกองกำลังทหารออกมาช่วยเพราะไม่อยากเห็นประชาชนในอาณาจักรคุชะต้องตาย ดังนั้นเจ้าเก็บของสิ่งนั้นเอาไว้เถิด”

ฉินอวี่โบกมือปัด

แต่ประโยคนี้กลับทำให้ฮ่องเต้คุชะตื่นตันใจจนถึงกับคุกเข่าลงก้มกราบในทันที

“ขอบพระทัยอ๋องอวี่ผู้ยิ่งใหญ่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับรองว่า ในอนาคตอาณาจักรคุชะจะยอมติดตามอาณาจักรฉิน...”

ฮ่องเต้คุชะกล่าวอย่างจริงใจ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรงกลัว

“ฮ่าๆๆ ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้น พวกเราถือว่าเป็นอาณาจักรเพื่อนบ้านกัน ทหาร หาที่นั่งให้ฮ่องเต้คุชะเสีย!”

ฉินอวี่อารมณ์ดีมาก และตะโกนสั่งออกไป

ทันใดนั้นมีคนนำเก้าอี้มาวางไว้ที่ทางด้านซ้ายของฉินอวี่