ตอนที่ 171 ลูกไก่ในกำมือ

กองทัพอาณาจักรจ้าวยืนอยู่ภายในเวิ่งเฉิงที่ว่างเปล่าแล้วมองไปรอบๆด้วยความระมัดระวัง พวกเขารู้สึกสงสัยกันไปหมด เดิมทีคิดว่าทันทีที่เข้ามายังเมืองแล้วจะเริ่มการโจมตีให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกแค่ว่ากำลังพุ่งหมัดไปยังสำลีนุ่มๆ นี่มันเกิดอะไรข้นกันแน่?

รองผู้บัญชาการเดินไปข้างกายแม่ทัพใหญ่อาณาจักรจ้าวแล้วถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ทัพ เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนเดินไปยังตึกร้างเลยล่ะ?”

แม่ทัพอาณาจักรจ้าวมองไปรอบๆที่มืดสนิท เขาไม่ได้กลิ่นอายของความอันตรายเลย จึงดีใจอย่างมาก “เจ้าพวกอาณาจักรฉินที่แสนขี้ขลาด รู้ว่าเอาชนะพวกข้าไม่ได้ก็เลยหนีไปทั้งที่ยังไม่ได้สู้!”

เหล่าทหารที่อยู่รอบๆเองเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจแล้วพากันตะโกนว่า

“อาณาจักรฉินยอมแพ้และทิ้งเมืองไปแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!”

“พวกเราพิชิตศัตรูได้โดยไม่ต้องสู้ ไม่สูญเสียกำลังทหารแม้แต่นายเดียวก็สามารถทำให้อาณาจักรฉินที่แสนไร้น้ำยาเกิดกลัวแล้วหนีไปได้ ชนะแล้ว!”

“ในที่สุดก็สามารถชิงด่านถงกวานกลับมาได้ สำเร็จภารกิจแล้ว สามารถกลับไปบอกกล่าวได้แล้ว!”

“ดีจริงๆ ชนะแล้ว!”

รองผู้บัญชาการเองก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เขาเตรียมใจจะทุ่มสุดชีวิตมาแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะง่ายดายถึงเพียงนี้ เขาได้พูดขึ้นว่า

“ศึกสองครั้งก่อนอาณาจักรฉินได้รับชัยไป ข้าคิดว่าทางฝ่ายเราอ่อนแอจริงๆเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาก็แค่โชคดี พวกเราก็แค่ดวงไม่ดีเท่านั้น แต่น่าเสียดายที่มีเหล่าสหายล้มตายไปมากมาย หากกองทัพอาณาจักรฉินไม่ได้หนีไป ข้าจะต้องฆ่าพวกมันให้เหลือซาก เพื่อเป็นการล้างแค้นให้เหล่าสหาย!”

แม่ทัพใหญ่ดอดกลั้นสีหน้าดีอกดีใจไว้ไม่อยู่ และได้ตบบ่ารองผู้บัญชาการแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “อย่าร้อนใจไปเลยยังมีเวลาอีกยาวไกล วันข้างหน้าจะต้องทำให้พวกมันชดใช้!”

เหล่าทหารอาณาจักรจ้าวต่างพากันร้องตะโกนและด่าทหารอาณาจักรฉินต่างๆนาๆ

“เจ้าพวกหนอนแมลงพวกมันหนีไปเสียได้ แน่จริงก็อย่าหนีสิ ข้าจะฆ่าจนไม่ให้เหลือซากเลย!”

“ใช่ เจ้าพวกอาณาจักรฉินอ่อนหัดเสียจริง ข้าเตรียมการมาปะทะอย่างสุดแรงแล้วแท้ๆ แต่เสียดายที่พวกมันไม่ให้โอกาสเลย ฮ่าๆๆ!”

“คราวหน้าหากข้าเจอพวกขี้ขลาดพวกนี้อีก ข้าจะฆ่าให้หมดไม่ให้เหลือ!”

เหล่ากองทัพอาณาจักรจ้าวกำลังได้ใจกันใหญ่ แต่ทันใดนั้น

“พรึบ”

คบเพลิงที่อยู่บนกำแพงเมืองสูงหลายเมตรถูกจุดติดไฟในพริบตา พวกมันส่องแสงเจิดจ้า เวิ่งเฉิงอันมืดมิดถูกส่องสว่างในพริบตา

แสงที่ส่องสว่างขึ้นในทันทีทำให้เหล่าทหารอาณาจักรจ้าวรู้สึกแสงแยงตาจนลืมตาไม่ขึ้น พวกเขาต่างก็ใช้มือบังตาแล้วพูดอย่างสงสัยว่า

“ซีด เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

แม่ทัพใหญ่อาณาจักรจ้าวหรี่ตาลงค่อยๆปรับตาให้เข้ากับแสงแล้วเงยหน้ามองไป ทันใดนั้นเองเขาก็ต้องตะลึง เพราะบนกำแพงเมืองมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด! เขาตกใจอย่างมากและพลั้งพูดออกมาว่า