ตอนที่ 202 ตระกูลวีรบุรุษ

ในใจของหยางจิ่นซิ่วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง แม้ว่าดูแล้วฉินเหยียนจะเอ้อระเหยลอยชายอยู่บ้างและไม่มีวุฒิภาวะแต่เขาก็ค่อนข้างมีน้ำใจ แม้แต่วันครบรอบการตายของบิดาของนางเขาก็ยังจำได้ สายตาของนางที่มองฉินเหยียนมีความอบอุ่นอยู่เล็กน้อย

ทว่าวินาทีต่อมา

ฉินเหยียนก็ยกมือขึ้นและดีดนิ้ว

ทหารชั้นยอดกลุ่มใหญ่ปรากฏตัวจากทั่วทุกทิศ แต่ละคนถือของเซ่นไหว้จำพวกกระดาษเงินกระดาษทองและเครื่องเซ่นไหว้ทุกประเภท จากนั้นยืนเป็นสองแถวบนถนนอย่างเป็นระเบียบ

หยางจิ่นซิ่วพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง นางกอดอกและกล่าวว่า

"เจ้าเตรียมการไว้ก่อนแล้วนี่"

ฉินเหยียนหัวเราะ

"เดิมทีข้าก็คิดอยากจะเซ่นไหว้บิดาของเจ้าในวันครบรอบการตายสี่สิบเก้าวัน ของเหล่านี้แน่นอนว่าได้เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว"

หยางจิ่นซิ่วหลือบมองของเซ่นไหว้ และเห็นว่าเขาเตรียมไว้อย่างครบครัน

"นับว่าจิตสำนึกของเจ้ายังไม่ถูกสุนัขกินไปจนหมด เห็นแก่วันนี้ที่เป็นวันครบรอบวันตายของบิดาของข้า ข้าจะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเจ้า นำทาง!"

.......

พวกเขานั่งรถม้าและรุดไปตามทาง

ทันทีที่เข้าไปถึงยังป่าลึก พวกเขาก็ลงจากรถและเดินไป

หยางจิ่นซิ่วเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง นางเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบๆโดยอาศัยความทรงจำ

ภาพการฝึกฝนร่างกายและเล่นซนกับบิดาผุดขึ้นในใจราวกับว่าบิดายังไม่ตาย ช่วงเวลาที่งดงามเหล่านั้นคล้ายกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

จนกระทั่งเบื้องหน้าปรากฏป้ายหินที่สลักว่า "หลุมฝังศพของหยางจ้ายซิ่ง" ความคิดของหยางจิ่นซิ่วก็ถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์

น้ำตาไหลออกมาประดุจแนวชายฝั่งที่แตกออก นางคุกเข่าหน้าหลุมฝังศพ

"ท่านพ่อ ลูกมาหาท่านแล้ว!"

นางกล่าวพลางหยิบใบไม้ที่ร่วงหล่นลงบนป้ายหินทิ้งไป และใช้แขนเสื้อค่อยๆเช็ดฝุ่นที่เกาะอยู่บนป้ายหลุมฝังศพ ทุกๆการกระทำล้วนเผยให้เห็นความโศกเศร้าที่มีต่อบิดา

ฉินเหยียนมิได้รบกวนหยางจิ่นซิ่ว เขาส่งสายตาให้แก่เหล่าทหารชั้นยอดเพื่อเป็นสัญญาณให้พวกเขาวางของเซ่นไหว้ที่เตรียมไว้

เหล่าทหารชั้นยอดเข้าใจทุกอย่างและทำงานอย่างเบามือ

ฉินเหยียนถือกระดาษเงินปึกหนึ่งและคุกเข่าลงข้างหยางจิ่นซิ่ว เขาเผามันพลางถอนหายใจ

"ยามมีชีวิตขอเป็นวีรบุรุษ ตายแล้วก็ขอเป็นผีผู้กล้า!"

หยางจิ่นซิ่วเช็ดน้ำตาและมองไปที่ฉินเหยียน

นางเคยสาบานว่าหากนางเจอศัตรูที่สังหารบิดาจะต้องตัดศีรษะของเขาเพื่อแก้แค้นให้กับบิดา

ทว่าเวลานี้ไม่รู้เพราะเหตุใดแม้ว่าบุรุษตรงหน้านางจะเป็นศัตรูที่สังหารบิดาของนาง แต่ความเกลียดชังที่นางมีต่อเขากลับไม่รุนแรงเหมือนก่อน

ใครๆต่างก็บอกว่าฉินเหยียนเป็นคนดีและใจดีกับผู้อื่นมากเพียงใด หลังจากที่พบปะกับเขามาสองสามวัน เขาก็น่าชื่นชม ดังที่ผู้อื่นพูดจริงๆ

ทว่าการที่บิดาตายด้วยน้ำมือของเขาก็เป็นความจริงที่มิอาจเถียงได้จริงๆ

แค้นที่สังหารบิดามิอาจอยู่ร่วมฟ้า หากไม่สังหารเขาก็ยากที่จะบรรเทาความเกลียดชังในใจ หากสังหารเขาแล้วจะมีผู้ใดที่สามารถปฏิบัติต่อชาวประชาอย่างจริงใจเช่นนี้ได้อีก

ในใจของหยางจิ่นซิ่วสับสนวุ่นวาย นางเกลียดตัวเองที่ไม่เด็ดขาดและเกลียดฉินเหยียนที่เป็นคนดีที่มีคุณธรรมและเป็นที่รักของชาวประชา

ฉินเหยียนชี้ไปที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของสุสาน