ตอนที่ 204 กองกำลังพิเศษในสมัยโบราณ

"ว่าอย่างไรนะ?"

หยางจิ่นซิ่วตอบสนองช้าไปชั่วขณะ นางไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้ากับองค์หญิงสามของข้า...."

ฉินเหยียนรู้สึกพึงพอใจมาก

"ไม่ต้องตกใจ องค์หญิงสามของเจ้าเป็นคนของข้ามานานแล้ว นอนด้วยกันก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?"

สมองของหยางจิ่นซิ่วระเบิดทันที เจ้าคนป่าเถื่อนผู้นี้ฉวยโอกาสตอนนางไม่อยู่.......กับองค์หญิงสาม

ทันใดนั้นเลือดลมของนางก็พลุ่งพล่านจึงกัดฟันและกล่าวว่า

"ไอ้สารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!"

นางกำหมัดแน่นและเหวี่ยงไปที่ฉินเหยียนอย่างแรง

ฉินเหยียนรับหมัดได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังบีบมือของหยางจิ่นซิ่วและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายว่า

"ทำไม นี่เจ้าอิจฉาหรือว่าหึงหวง?"

"หากเจ้าอิจฉาข้าก็ไม่ถือสาที่จะรับเจ้าเข้าวังหลังด้วย!"

คำพูดที่ไร้ยางอายเหล่านี้ทำให้หยางจิ่นซิ่วผู้ที่ไม่เคยผ่านเรื่องทางโลกหน้าแดงขึ้นทันที

"เจ้าไร้ยางอาย!"

มิได้กลัวพวกอันธพาลจะต่อสู้ได้เพียงกลัวพวกอันธพาลจะมีการศึกษา!

ไร้ประโยชน์ที่จะใช้เหตุผลโต้เถียงกับคนพาลเช่นนี้ นางถอนหมัดของตนออกและจ้องมองไปที่ฉินเหยียนอย่างดุร้าย

"ไอ้บ้าตัณหากลับ หากเจ้าทำให้องค์หญิงสามของพวกเราผิดหวัง ข้าจะเอาเรื่องเจ้าให้ถึงที่สุด ฮึ!"

หลังจากพูดคำที่ดุร้ายแล้วหยางจิ่นซิ่วก็วิ่งไปอย่างลนลาน

เมื่อฉินเหยียนเห็นนางวิ่งเตลิดไปก็รู้สึกขบขัน

"ท่านอ๋อง"

ต้าหย่งประสานมือและกล่าวว่า

"เด็กสาวผู้นี้หยิ่งผยองเกินไป ถึงกับกล้าข่มขู่ท่าน จัดการนางดีไหมพะยะค่ะ?"

ฉินเหยียนจ้องมองและเขกศีรษะเขา

"เจ้าเข้าใจวิธีทะนุถนอมสตรีไหม หญิงงามที่สดใสและกล้าหาญเช่นนี้ข้าตัดใจสังหารไม่ได้หรอก ไสหัวไป"

เมื่อต้าหย่งถูกดุจึงยิ้มอย่างโง่เขลา

"เข้าใจแล้ว ข้าน้อยเข้าใจแล้ว เหล่าสหายต่างก็เข้าใจ มิใช่ว่าอ๋องเหยียนของพวกเราอ่อนแอแต่ถูกใจเด็กสาวผู้นี้ต่างหาก"

"เข้าใจพะยะค่ะ!"

ทหารชั้นยอดและเหล่าองครักษ์ต่างก็มีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายบนใบหน้า

ฉินเหยียงหรี่ตาและมองไปที่องครักษ์ส่วนตัวที่คุ้นเคยกับเขา

"กล้าล้อข้าเล่นเช่นนั้นหรือ เอาล่ะ พวกเจ้ารวมตัวไปฝึกที่หลังเขา ออกเดินทาง!"

หัวใจของต้าหย่งเต้นรัว และนึกในใจว่า

"เวรแล้ว!"

........

สนามฝึกหลังเขา

ทหารชั้นยอดสามพันนายยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบด้วยท่วงท่าที่ไม่ธรรมดา

เมื่อฉินเหยียนตรวจสอบทุกคนก็พบว่าแต่ละคนล้วนองอาจน่าเกรงขามจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ดีมาก วันนี้สิ่งที่ข้าจะสอนพวกเจ้าก็คือทักษะการต่อสู้ของทหาร เป็นการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็สังหารคนได้"

"ต้าหย่ง ออกมาจากแถว!"

ต้าหย่งเดินออกมาด้วยความกระอักกระอ่วน

"ท่านอ๋อง พวกเราอย่าใช้อำนาจส่วนรวมมาแก้แค้นส่วนตัวดีไหมพะยะค่ะ?"