ตอนที่ 21 อาณาจักรจ้าวมีอุบายอื่นอีก

จ้าวจือหย่าส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา อีกาในใต้หล้าล้วนดำทั้งสิ้น ตั้งแต่สมัยโบราณมาไม่มีบุรุษใดที่ไม่ลุ่มหลงในราคะ

เหตุใดนางจึงตกหลุมรักคนเหลวไหลมากรักเช่นนี้ได้นะ!

ดวงตาของฉินเหยียนยื่นยาวจนแทบจะไปถึงร่างของจ้าวจีเอ๋อร์ และสายตาของเขาก็จ้องมองจ้าวจีเอ๋อร์อย่างไม่วางตา

จวบจนกระทั่งจ้าวจีเอ๋อร์นั่งลงแล้วสายตาของทั้งคู่จึงประสานกัน

ฉินเหยียนมิได้มองดูหญิงงามจริงๆ แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกใจสั่นระรัว เมื่อสบตากันในใจก็เต้น'ตึกตัก'

ความช่ำชองของเขาบอกเขาว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

อย่าเห็นแต่เพียงว่างามล่มเมือง แท้จริงแล้วภายในกลับเป็นสตรีที่โหดเหี้ยมและร้ายกาจ!

คณะทูตที่อยู่ข้างๆจ้าวจีเอ๋อร์นั้นแต่ละคนก็ไม่ธรรมดา

หลังจากที่พวกเขาแต่ละคนนั่งลง แม้ว่าจะไม่มีการสื่อสารด้วยวาจาแต่พวกเขาก็สบตากันและในมือของพวกเขาก็มีการเคลื่อนไหวซึ่งคนทั่วไปมิอาจสังเกตเห็นได้ง่าย

ในบางครั้งใช้มือเช็ดจมูก ยกมือขึ้นคลำหู และใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะจัดเลี้ยงให้ดูเหมือนมิได้ตั้งใจ

การเคลื่อนไหวเหล่านี้เหมือนกับรหัสมอร์ส พวกเขากำลังสื่อสารด้วยวิธีที่ละเอียดอ่อนเพื่อมิให้ชาวฉินสังเกตเห็น

ฉินเหยียนทำงานในสำนักงานความมั่นคงมาหลายปีแล้ว ในฐานะสายลับชั้นยอดเมื่อมองดูก็รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นประเภทเดียวกับตนและเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกระแวดระวัง

งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ถูกกำหนดมามิให้สงบสุข

"ฮ่องเต้ฉินเสด็จ!"

เมื่อขันทีประกาศทำให้เสียงสนทนาที่อื้ออื่นในท้องพระโรงหยุดทันที ทุกคนต่างก็ลุกขึ้นยืนและถวายความเคารพ

"ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปีพะยะค่ะ!"

"ทุกคนลุกขึ้น"

ความน่าเกรงขามของฮ่องเต้ฉินแผ่ออกมา เขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในท้องพระโรงด้วยพระพักตร์ที่สง่างาม

"คณะทูตของอาณาจักรจ้าวตามสบาย วันนี้เป็นวันมงคลเนื่องในโอกาสการอภิเษกสมรสระหว่างองค์หญิงสามแห่งอาณาจักรจ้าวและอาณาจักรต้าฉิน เริ่มงานเลี้ยงได้"

หลังจากตรัสจบเหล่านางกำนันที่สวมชุดเครื่องแบบก็ก้มศีรษะลง และยกอาหารและสุราไปวางไว้บนโต๊ะจัดเลี้ยงของแต่ละคน

ในสายตาของฉินเหยียนมีอาหารอันโอชะที่ใดกัน โรคบ้างานกำเริบแล้ว เขาจ้องมองไปที่คณะทูตของอาณาจักรจ้าวพลางสังเกตการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของพวกเขาและวิเคราะห์อยู่ในใจ

ฉินเหยียนในเวลานี้คล้ายจะกลับไปสู่สมรภูมิรบของเขาเองแล้ว

สิ่งนี้เหมือนกับการยืนหยัดอย่างเงียบๆของสายลับชั้นยอด

ในขณะที่กำลังมองอย่างใจลอยนั้นเอง จู่ๆเสียงระฆังของคณะดนตรีที่อยู่ด้านหลังเขาก็ดังขึ้น

"ตึง"

ขนของฉินเหยียนลุกชันด้วยความตกใจจนเกือบจะล้มโต๊ะจัดเลี้ยง

"ปัดโธ่เอ๋ย ทำอะไรนะ!"

เขายกมือขึ้นแล้วตบไปบนศีรษะของนักดนตรีที่ตีระฆัง

"เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ ข้าตกใจหมดเลย!"

หลังจากที่นักดนตรีตีระฆังถูกฉินเหยียนตบศีรษะ เขาก็ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"นี่!"

"ตบหัวเจ้าสิ ไสหัวไป!"

ฉินเหยียนจัดแจงเสื้อผ้าของเขาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบจอกสุราขึ้นมาและดื่มรวดเดียวจนหมด

เฮ้อ สุรานี้เหตุใดจึงรสเบาถึงเพียงนี้ ช่างไม่มีรสชาติเอาเสียเลย

อ้อใช่ นี่เป็นสมัยโบราณ ที่ดื่มดื่มกันล้วนเป็นเหล้าสาเก ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีพลัง