ตอนที่ 230 หอหม่านเยว่อันหรูหรา

จ้าวชี่ว์ปิ้งเตือนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พึมพำอะไรของเจ้า? อัครเสนาบดีจ้าวถามอะไรเจ้าก็ตั้งใจตอบเช่นนั้นซะ อย่าคิดว่าการที่เจ้ามีความดีความชอบเพียงน้อยนิดแล้วจะสามารถทำอะไรก็ได้ อย่าลืมไปละว่าความรุ่งโรจน์ของตระกูลหยางทั้งหมดนั้นอาณาจักรจ้าวเป็นผู้มอบให้”

หากเขาไม่พูดถึงก็ยังดี แต่เมื่อพูดดังนั้นแล้วสีหน้าของหยางจิ่นซิ่วก็ยิ่งมืดมน หากไม่มีตระกูลหยางของนางอุทิศตนจะปกป้อง แล้วอาณาจักรจ้าวจะมีความสงบสุขอย่างตอนนี้ได้อย่างไร!

นางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกเจ้าอยากรู้อะไรก็ไปสอดแนมเอาเอง ข้าหยางจิ่นซิ่วไม่คบหากับคนทรยศ”

คำพูดด่าทอของหยางจิ่นซิ่วทำให้จ้าวฉี่หมิงร้อนตัวขึ้นมาทันที เขาตะคอกด้วยความเดือดดาลว่า

“เจ้าว่าใครเป็นคนทรยศ! ข้าอัครเสนาบดีเป็นญาติของราชวงศ์! เป็นผู้สูงส่ง เป็นผู้ที่ผู้คนจะต้องเคารพนับถือ! เป็น......”

“เพี้ยะ”

หยางจิ่นซิ่วเดินไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว นางตบไปบนใบหน้าของจ้าวฉี่หมิงอย่างแรงหนึ่งฉาด ตบคำพูดของเขากลืนเข้าไปทันที ทันใดนั้นนางก็เตะจ้าวฉี่หมิงกองไปกับพื้น แล้วมองต่ำลงไปพูดอย่างเดือดดาลว่า

“หากไม่ใช่เจ้า พ่อของข้าก็ไม่ต้องตายอย่างอนาถเช่นนั้น!”

จ้าวฉี่หมิงไม่คิดว่าหยางจิ่นซิ่วจะเอาจริง เขาเจ็บหน้าเจ็บขาเจ็บบั้นท้ายอย่างมาก ไม่รู้ว่าจะกุมตรงไหนก่อนดี เขาดึงหน้าแล้วพูดว่า “เจ้า เจ้าคนมักใหญ่ใฝ่สูง กล้าลามปามผู้สูงศักดิ์กว่าได้อย่างไร!”

หยางจิ่นซิ่วยังไม่รู้สึกสาแก่ใจจึงกำหมัดแล้วจะต่อยจ้าวฉี่หมิง

จ้าวชี่ว์ปิ้งรีบแทรกเข้าไปตรงกลางของทั้งคู่แล้วห้าม “หยุด! เจ้าเป็นเพียงแม่หนูแท้ๆ แต่กลับกล้าลามปามผู้สูงส่งกว่า รู้รึไม่ว่าเป็นความผิดแค่ไหน!”

หยางจิ่นซิ่วกำหมัดแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย เจ้าคนหน้าไหว้หลังหลอก ใจเนื้อใจเสือ ไม่คู่ควรจะได้รับความภักดีของข้าหยางจิ่นซิ่ว”

เมื่อพูดดังนั้นแล้วนางก็หันหลังกลับไปแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้จะมีการจัดการประมูลที่หอหม่านเยว่ อยากจะรู้อะไรก็ไปสอดแนมเอาเอง ข้าหยางจิ่นซิ่วไม่ขอช่วยเหลือ!”

จากนั้นนางก็เดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับไปมองอีก

“แม่หนูนี้เป็นบ้าอะไรกัน โอหังเกินไปแล้ว!”

จ้าวชี่ว์ปิ้งด่าทอไปด้วยแล้วก็ช่วยพยุงจ้าวฉี่หมิงให้ลุกขึ้นด้วย จ้าวฉี่หมิงลุกขึ้นอย่างโซเซ เขายิงฟันออกมาด้วยความเจ็บปวดทั่วร่างกาย และพูดต่อว่า

“เจ้าคนสารเลว รอข้ากลับถึงเมืองหลวงก่อนเถอะ คอยดูนะข้าจะจัดการให้เด็ดขาด!”

จ้าวชี่ว์ปิ้งจับใจความในคำพูดของหยางจิ่นซิ่วได้ “แต่ว่า ที่นางพูดว่างานประมูลนั้นคืออะไรงั้นรึ?”

จ้าวฉี่หมิงใช้มือปิดหน้าแล้วพูดอย่างขมวดคิ้วว่า “รีบส่งคนไปสอดแนมเร็วเข้า คงไม่ใช่พิธีสาบานก่อนออกรบหรอกนะ!”

......

วันต่อมา นอกหอหม่านเยว่

มีเสียงฆ้องและกลองเสียงดัง และมีการจุดประทัดพร้อมกับมีการโชว์เชิดสิงโต บรรยากาศคึกคักอย่างมาก ทั้งสองด้านของถนนมีรถม้าหรูหราต่างๆจอดทิ้งไว้มากมาย ผู้ที่มาเข้าร่วมงานประมูลนั้นนำโดยซูปั้นเฉิน ทุกคนล้วนเป็นผู้ร่ำรวยอย่างมาก ต่างก็มีทรัพย์สมบัติที่ไม่ธรรมดา