ตอนที่ 24 วิธีการรับรองแขกของอาณาจักรฉิน

เหวินเจิ้งหมิงนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรจ้าวพูดคำว่าดอกท้อสองตัวนี้มาเป็นเวลานานแล้ว แต่ก็มิอาจประพันธ์บทกวีที่สมบูรณ์ออกมาได้

ใช้เวลาหมดไปครึ่งก้านธูปแล้วแต่วรรคแรกก็ยังไม่เสร็จ

คณะทูตของอาณาจักรจ้าวจึงเหมือนมดที่อยู่บนหม้อไฟ พวกเขาสบตากัน แม้แต่ความถี่ในการเคาะโต๊ะจัดเลี้ยงด้วยปลายนิ้วก็บ่อยขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของจ้าวจีเอ๋อร์ซีดเซียว นางจ้องมองเหวินเจิ้งหมิงด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

เมื่อมองไปที่นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรจ้าวที่ใช้เวลานานแล้วแต่ยังมิสามารถประพันธ์สิ่งใดออกมาได้ ฉินเหยียนก็กล่าวอย่างอดรนทนไม่ได้ว่า

"ข้าว่านะท่านผู้เฒ่า ตกลงท่านประพันธ์ได้หรือไม่ หากท่านทำไม่ได้ข้าจะประพันธ์แทนท่านเอง"

"ข้า...."

โดยไม่ให้โอกาสนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรจ้าวกล่าวจนจบ ฉินเหยียนก็สะบัดข้อมือเปิดพัดออกมาพลางโยกศีรษะและกล่าวว่า

"ถามข้าเหตุใดอยู่ปี้ซาน ยิ้มแต่ไม่ตอบใจเป็นอิสระ ดอกท้อและวารีไหลไปไกล ไปยังอีกโลกที่ไร้ผู้คน"

ผู้คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นต่างก็อ้าปากค้าง

ฉินเหยียนยังคงโยกศีรษะและประพันธ์กวีบทที่สองออกมา

"วันนี้เมื่อปีที่แล้ว ณ ประตูแห่งนี้ เมื่อคนมองดอกท้อสะท้อนสีแดง มิรู้ว่าคนหายไปยังที่ใด แต่ดอกท้อยังคงยิ้มแย้มอยู่ในสายลมของฤดูใบไม้ผลิ"

ฉินเหยียนกล่าวบทกวีสองบทซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกที่จะคงอยู่ตลอดไปออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรจ้าวหายใจไม่ออกและความดันโลหิตของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น

"นี่ นี่ นี่มัน...."

"นี่อะไร!"

ฉินเหยียนเข้าไปใกล้ทีละก้าว และทุกย่างก้าวที่เดินเขาก็เอ่ยบทกวีออกมาหนึ่งบท

การบีบคั้นอย่างเบ็ดเสร็จบังคับให้คู่ต่อสู้ต้องล่าถอยทีละก้าว

"ดอกท้อสองสามกิ่งที่อยู่นอกต้นไผ่ เป็ดจะรู้ก่อนเมื่อน้ำในแม่น้ำของฤดูใบไม้ผลิอุ่น"

"โอ้โห!"

ร้ายกาจยิ่งนัก!

ในส่วนของอาณาจักรฉิน แม้ว่าเหล่าขุนนางในราชสำนักต่างก็ไม่ชอบฉินเหยียน แต่ภายใต้การบีบคั้นที่ทรงพลังเช่นนี้ ทุกคนต่างก็บังเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างที่มิอาจอธิบายได้

จ้าวจือหย่าตกใจมากที่สุด

เดิมทีนางยังสงสัยว่าฉินเหยียนเป็นผู้เสียสติและไร้ยางอายที่ลวงโลกเพื่อสร้างชื่อเสียง แต่หลังจากที่เขาเอ่ยบทกวีออกมาอย่างต่อเนื่อง ในใจของนางก็ตกใจจนไม่อาจจะตกใจไปมากกว่านี้แล้ว

เวลานี้นางยอมจำนนต่อเสน่ห์ของฉินเหยียนผู้นี้อย่างสมบูรณ์แล้ว

"ดี!"

ฮ่องเต้ฉินเป็นคนแรกที่ส่งเสียงสนับสนุนออกมา และเหล่าขุนนางในราชสำนักของอาณาจักรฉินต่างก็ส่งเสียงสนับสนุนออกมาโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

"เป็นบทกวีที่ดี เป็นบทกวีที่ดี!"

ณ ที่แห่งนั้นต่างก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น อารมณ์ของชาวอาณาจักรฉินล้วนถูกกระตุ้นขึ้นมา ส่วนใหญ่แล้วพวกเขา ตื่นเต้นจนหน้าแดงและลืมความขุ่นเคืองภายในไปจนหมดสิ้นพร้อมกับส่งเสียงสนับสนุนองค์ชายสิบสี่ฉินเหยียน

ฉินเหยียนปิดพัดและมองไปที่เหวินเจิ้งหมิงนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงวรรณกรรมด้วยความเหยียดหยาม

"นี่ พวกชาวอาณาจักรจ้าว พวกเจ้าวางแผนใส่ร้ายข้าและส่งเศษสวะชิ้นนี้ออกมา พวกเจ้าดูถูกผู้ใดอยู่หรือ?"

"เจ้า....."

เหวินเจิ้งหมิงหน้าแดงด้วยความโกรธ

"เจ้าอะไรเจ้า เจ้าเศษสวะ!"

ปากของฉินเหยียนเหมือนกับปืนกลที่เป็นนักพูดชั้นยอด เขาเริ่มใช้บทประพันธ์ที่เป็นแก่นสารของวัฒนธรรมจีนในการตำหนิผู้อื่นโดยไม่ต้องใช้คำหยาบ

"เจ้าโจรเฒ่าไร้ยางอาย! เจ้าคนหัวหงอกผู้โง่เขลา!"

"ผู้คนในใต้หล้าต่างก็นับถือท่านเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงวรรณกรรม แต่ท่านกลับลวงโลกสร้างชื่อเสียงอย่างไร้ยางอาย ท่านใช้ชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์มาแปดสิบกว่าปี รู้แค่เพียงการเล่นลิ้นปลิ้นปล้อน ข้าไม่เคยเห็นผู้ที่ไร้ยางอายเช่นท่านมาก่อน!"

"เจ้า!"

สีหน้าของเหวินเจิ้งหมิงซีดเซียวและดูเหมือนเขาจะโกรธจนหายใจไม่ออก