ตอนที่ 245 อนาถ

“เพี้ยะ” หัวหน้าโจรป่าตบหน้าของซูปั้นเฉินอย่างแรง

“คนอื่นปล้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกข้า ระเบียบก็คือระเบียบ หากอยากจะผ่านเส้นทางนี้ก็ต้องจ่ายเงินซื้อทาง ไม่เช่นนั้นพวกข้าจะฆ่าทิ้งซะ!”

ซูปั้นเฉินรีบคุกเข่ากราบกรานอ้อนวอน

“ท่านวีรบุรุษทั้งหลาย พวกข้าไม่มีเงินแล้วจริงๆ ต่อให้พวกท่านจะฆ่าพวกข้าไปก็ไม่มีจะให้แล้วจริงๆ!”

ขณะนี้รถม้าขบวนนี้แตกต่างจากในตอนออกเดินทางหากสิ้นเชิง เหล่าผู้คุ้มกันขนส่งต่างสะบัดสะบอมเละเทะไปหมด ส่วนเหล่าเด็กรับใช้ก็สภาพมอมแมม สีหน้าสลดใจ

ที่อนาถที่สุดก็เป็นบรรดาคณะทูต ทุกคนล้วนมีบาดแผล บางคนตาเขียวหน้าบวม บางคนบาดเจ็บสาหัสจนเป็นลมไป และมีบางคนที่คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด อนาถจนไม่รู้จะอนาถอย่างไรแล้ว ทุกคนไม่อยากจะต่อต้านอีกต่อไปแล้ว เหนื่อยใจจริงๆ!

โชคดีที่จ้าวชี่ว์ปิ้งมือไวปิดปากของจ้าวฉี่หมิงเอาไว้ ไม่เช่นนั้นหากถูกรุมอีกรอบ ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องพิการ แต่พวกโจรป่าก็ไม่ตามใจพวกเขาหรอกนะ ระเบียบก็คือระเบียบ ไม่สนว่าจะมีเงินรึไม่

“ไม่มีเงินสินะ งั้นก็ปล่อยม้า ถอดเสื้อผ้าให้พวกข้า!”

พวกโจรป่าพากันเดินหน้าเข้ามา พวกเขายิ้มอย่างดุร้ายแล้วถอดเสื้อผ้าของทุกคนในรถม้า จากนั้นก็ปล่อยเชือกม้าแล้วลากม้าไป

ในขณะที่ถอดเสื้อของจ้าวฉี่หมิง แววตาของจ้าวฉี่หมิงเต็มไปด้วยความเดือดดาล หากจ้าวชี่ว์ปิ้งไม่ได้กดร่างเขาไว้ คาดว่าเขาคงได้เผยตัวตนอีกครั้ง

น่าโมโหยิ่งนัก จ้าวฉี่หมิงไม่เคยรู้สึกน่าโมโหมากเท่านี้ในชีวิตมาก่อนเลย เขาโกรธจนเป็นลมพับไปทันที

“โอ้ ถูกต่อยจนน่าอนาถขนาดนี้ เขาคือใครเนี่ย?”

โจรป่าถอดเสื้อไปก็ไม่ลืมที่จะซ้ำเติม หากจ้าวฉี่หมิงยังมีสติอยู่คงโกรธจนต้องกระอักเลือดออกมาแน่นอน

ซูปั้นเฉินรีบอธิบายและช่วยปกปิด

“เขาไม่ใช่ใครหรอกขอรับ เป็นคนสติไม่ดีเท่านั้นเอง สมองมีปัญหา ตอนพบบรรดาเหล่าวีรบุรุษแล้วไม่รู้จักนอบน้อม จึงได้มีสภาพเช่นนี้!”

“ถุย สมควรแล้ว”

เด็กรับใช้ของโจรป่าตบหน้าของซูปั้นเฉินเบาๆ “นับว่าเจ้ายังรู้ระเบียบดี แต่ว่าครั้งหน้าเวลาออกเดินทางพกเงินไว้มากหน่อยนะ เข้าใจรึไม่?”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” ซูปั้นเฉินโค้งคำนับตอบรับ

หัวหน้าโจรป่าโบกมือแล้วพูดว่า “สหาย ถอยได้!”

พวกโจรป่าเก็บเสื้อผ้าและจูงม้าเดินจากไป

“เชิญตามสบายเลย! เชิญตามสบายขอรับ!”

ใบหน้าของซูปั้นเฉินแสดงรอยยิ้มเก้อเขินและสวมด้านในเอาไว้ชั้นเดียว ไม่มีรองเท้าสวมและฝืนยืนอยู่ตรงข้างถนน โค้งคำนับให้พวกโจรป่าที่เดินจากไป จนกระทั่งพวกโจรป่าเดินไปไกลแล้วซูปั้นเฉินจึงจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ