ตอนที่ 293 บังคับให้สารภาพ บังคับให้สละราชสมบัติ

หลังจากการทรมานอย่างรุนแรงหลายชั่วยามที่ผู้คุมใช้วิธีการทรมานเกือบทั้งหมดกับแม่ทัพหลี่และแม่ทัพจาง

ทั้งสองถูกแขวนบนแท่นทรมาน ผิวหนังของพวกเขาเหวอะหวะตั้งแต่หัวจรดเท้า เนื้อตัวแตกยับและเต็มไปด้วยเลือด พวกเขาคล้ายกับว่าวที่บุบสลายที่โงนเงนใกล้ล้มและลมหายใจรวยริน

กระบองของผู้คุมไม่เคยหยุดตั้งแต่ที่ทั้งสองเริ่มกรีดร้องจนกระทั่งถูกทุบตีจนไม่สามารถแม้แต่จะตะโกนออกมาได้ และทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นเบาๆจากลำคอเท่านั้น

ในที่สุดแม่ทัพจางก็มิอาจทนพิษบาดแผลได้และเสียชีวิตอยู่ภายใต้กระบองของเหล่าผู้คุม

ผู้คุมก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจดูลมหายใจ และเมื่อยืนยันว่าหมดลมแล้วจึงใช้ไม้กระบองทิ่มไปที่ศีรษะของแม่ทัพจาง เย้ยหยันว่า

"เอ๋ ตายเสียแล้วหรือ ยังนึกว่าจะแน่สักแค่ไหน!"

ผู้คุมอีกคนโบกแส้หนามในมือและเฆี่ยนแม่ทัพหลี่อย่างรุนแรง และกล่าวด้วยวาจาที่ชั่วร้ายว่า

"เหลือเจ้าเพียงคนเดียวแล้วนะ หากไม่สารภาพเจ้าก็จะลงเอยเหมือนพวกเขา หากไม่สารภาพก็จะเฆี่ยนจนกว่าจะตาย!"

แส้แหวกทะลุอากาศจนเกิดเสียงดัง จากนั้นจึงโจมตีแม่ทัพหลี่อย่างรุนแรง

ร่างกายของแม่ทัพหลี่ตกไปตามจังหวะแส้ที่ฟาดลงมา ใบหน้าอันเจ็บปวดของเขายังคงสั่นสะท้าน และเลือดในปากของเขาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

"จะสารภาพไหม จะสารภาพไหม!"

ทุกครั้งที่ผู้คุมเฆี่ยนหนามแหลมบนแส้หนามก็จะตวัดผิวหนังและเนื้อบางส่วนออกมาเหมือนกับมีดแล่เนื้อซึ่งทำให้คนเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ชีวิตของแม่ทัพหลี่ถูกแขวนไว้บนเส้นด้าย ในขณะที่ใกล้จะตายเขาก็พูดด้วยเสียงที่เบาเหมือนยุงบินว่า

"ข้าสารภาพ....."

ผู้คุมหยุดโบกแส้ในมือแล้วเอาหูไปใกล้กับปากของเขาพลางกล่าวอย่างไม่แน่ใจว่า

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

แม่ทัพหลี่เจ็บปวดมากจนพูดไม่ชัด เขาพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดและพูดออกมาว่า

"ข้าสารภาพ ข้าจะสารภาพทั้งหมด...."

เมื่อผู้คุมได้ยินคำตอบที่น่าพอใจก็ยิ้มกว้างพลางขยับข้อมือที่เจ็บ และกล่าวว่า

"เขาสารภาพแล้ว หยิบกระดาษและพู่กันมาให้เขาลงชื่อ!"

........

ณ จวนไท่ฟู่

คนของคุกหลวงรีบเข้ามารายงาน

"รายงานไท่ฟู่ แม่ทัพหลี่สารภาพหมดแล้วขอรับ!"

เมื่อไท่ฟู่ได้ยินข่าวก็ไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดบนร่างของตน เขารีบผลักสาวใช้ที่อยู่ข้างๆออกไปและถามด้วยใบหน้าที่ปิติยินดีว่า

"สารภาพแล้วจริงหรือ?"

คนของคุกหลวงพยักหน้าและยื่นคำให้การของแม่ทัพหลี่ให้เขาดู

ไท่ฟู่อดรนทนไม่ไหวรีบกะโผลกกะเผลกไปหยิบคำให้การมาตรวจดู ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เผยความปิติยินดีออกมาและสั่งว่า

"เร็ว! เตรียมเกี้ยว ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเดี๋ยวนี้!"

..........

ตำหนักจินหลวน

ฮ่องเต้ฉินนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยใบหน้าที่มืดครึ้ม