ตอนที่ 317 อ้างว้าง ว่างเปล่า

หยางหรูซือตบมือสองครั้ง และม้วนหนังสือขนาดใหญ่เปิดตัวลงมา จากนั้นนางหยิบพู่กันที่วางอยู่ด้านล่างสุดของม้วนกระดาษขึ้น เขย่งปลายเท้า เส้นลวดที่ผูกติดกับร่างของนางค่อยๆ ดึงนางขึ้นมา

นางลอยตัวเหมือนนางฟ้าที่โผบิน ใช้พู่กันปาดหมึกลงบนกระดาษและเขียนตัวอักษรขึ้นมา

ผู้ชมในห้องต่างเอียงคอและเงยหน้าขึ้นมองอย่างคาดหวัง พวกเขาอ่านประโยคที่หลิวหรูซือเขียนขึ้นมา

“ศาลาเต็มไปด้วยดอกไม้ริมแม่น้ำ บรรยากาศที่รื่นเริงเต็มไปด้วยแขกในงานเลี้ยง”

ทันทีที่ประโยคนี้ได้ถูกเขียนขึ้นมา ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะหยักหน้าชมเชย

“ดี! ชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้น!”

ประโยคถัดไปของหลิวหรูซือทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

“ในตอนเช้าเมฆจางๆ ในหนานผู่เคลื่อนผ่านเสาที่เต็มไปด้วยลวดลายของศาลาเถิงหวัง ในตอนเย็น ฝนตก ม่านลูกปัดกลิ้งไปบนภูเขาทางทิศตะวันออก ประโยคนี้ช่างสวยงามจริงๆ!”

“บทกลอนจัดเรียงได้ดีมาก ทำให้จินตนาการมองเห็นภาพได้เลย วิเศษมากจริงๆ!”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ประโยคที่สามได้ถูกเขียนออกมา ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวทีถึงกับตกตะลุงไปในทันที

“เงาเมฆหลากสีสันสะท้อนในแม่น้ำ ล่องลอยอย่างสบายๆ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนได้เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเปลี่ยนผ่านไปกี่ครั้งแล้ว”

“ยอดเยี่ยมมาก! ความคิดทางศิลปะรอบด้าน บทกวีสวยงามเกินคำบรรยาย!”

เมื่อบทกลอนบทที่สี่ของหลิวหรูซือถูกเขียนขึ้นมา สีหน้าของผู้ชมพลันเต็มไปด้วยความสงสัย

“องค์ชายที่เคยไปเยี่ยมชมศาลาตอนนี้อยู่ที่ใด? แม่น้ำด้านนอก... ไหล... เอ๋? ทำไมถึงขาดไปหนึ่งคำเล่า?”

“เพียงแม่น้ำด้านนอก อะไรไหลกัน? ขาดไปหนึ่งคำอ่านไม่เข้าใจเลย!”

เมื่อทุกคนต่างงุนงง หลิวหรูซือก็ไม่ได้อธิบายอะไรอีก เพียงแค่ลอยไปปล่อยให้ลวดพาตัวนางขึ้นไปบนท้องฟ้า

ผู้ชมด้านล่างต่างพากันตกใจ

“ดูสิ หลิวหรูซือบินไปแล้ว!”

“กลอนแปดวรรคของนางในท่อนสุดท้ายหายไปคำหนึ่ง ทำไมถึงบินไปแล้วล่ะ!”

“แม่นางหลิวอย่างเพิ่งไป กลอนบทนี้ยังขาดไปคำหนึ่ง คือคำว่าอะไรกันแน่?”

ในเวลานี้ทุกคนต่างนึกขึ้นมาได้ว่า ฟางลั่วซานพูดขึ้นว่าเขาเป็นคนเขียนบทกลอนนี้ขึ้นมาเอง ทุกคนจึงพากันถาม

“ฟางลั่วซาน เจ้าบอกว่ากลอนบทนี้เจ้าเป็นคนเขียนขึ้นมาเองมิใช่หรือ เช่นนั้นประโยคสุดท้ายของกลอนบทนี้ ขาดคำว่าอะไร?”

สีหน้าของฟางลั่วซานไม่สู้ดีนัก สายตาของเขาตื่นตระหนก เขาคิดไปมาและพูดออกไปมั่วซั่วว่า

“น่าจะเป็นคำว่า “เรือ”!”

ทันทีที่เขาพูดคำนี้ออกมา บรรดาคนที่รู้เรื่องบทกลอนต่างหัวเราะทันที

“เกินไปแล้ว! คำว่าเรือนั้นแย่มาก ตามกลอนทั้งเจ็ดท่อนที่หลิวหรูซือเขียนมา ทุกท่อนสมบูรณ์แบบ!”

“กล้าดีอย่างไรมาพูดว่าเจ้าเป็นคนเขียนบนกลอนนี้ ไร้สาระที่สุด!”

ในเวลานี้ฟางลั่วซานถูกทุกคนขับไล่ เขารู้สึกอับอาย หน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่เขากลับเช็ดเหงื่อที่หน้าผากและพูดออกมาอย่างไม่คิดว่า

“ข้า ข้าจำผิด...”

ทันทีที่เขาพูดจบ หลิวเชียนเชียนก็เดินขึ้นไปบนเวทีและพูดอย่างใจเย็นว่า