ตอนที่ 347 เปิดโปงไท่ฟู่

เมื่อไท่ฟู่เข้าไปที่ลานของตำหนักหย่างซินและเห็นฮ่องเต้ฉิน ความกล้าหาญในใจก็กลับคืนมา เขาสลัดการจับกุมของราชองครักษ์และรีบคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าฮ่องเต้ฉินพลางกล่าวว่า

"ฮ่องเต้ฉิน เสียดายที่ข้ามีความจริงใจต่อฝ่าบาทและช่วยเหลือท่านอย่างสุดความสามารถมานานหลายสิบปี แต่ฝ่าบาทกลับเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพลโดยไม่เห็นแก่มิตรภาพเลยสักนิด"

"หรือฝ่าบาททรงลืมไปแล้วว่ากระหม่อมได้ช่วยท่านรักษาเสถียรภาพของราชสำนัก! และทำให้ท่านนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างมั่นคง!"

สีหน้าของฮ่องเต้ฉินบูดบึ้งพลางระงับความโกรธ และกล่าวว่า

"ข้าเคยเห็นเจ้าเป็นราชครู เคารพเจ้าและรักเจ้า แล้วเจ้าเล่า?"

"เจ้าถึงกับทำสิ่งชั่วช้ามากมาย ฝ่าฝืนกฎหมาย และทำเรื่องสกปรกอยู่ใต้จมูกของข้า คุณธรรมของเจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งและเจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นราชครู!"

ร่างของไท่ฟู่โงนเงน นี่เป็นครั้งแรกในหลายสิบปีที่ฮ่องเต้ฉินดุเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย มุมปากของเขากระตุกและคำรามว่า

"ที่กระหม่อมทำเช่นนี้ล้วนมิใช่เพื่อฝ่าบาทหรอกหรือ ล้วนมิใช่เพื่อทำให้รากฐานของต้าฉินมั่นคงหรอกหรือ!"

"เมื่ออดีตฮ่องเต้สวรรคต ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ หากมิใช่กระหม่อมกำจัดผู้ที่ไม่เห็นด้วยเพื่อฝ่าบาทแล้วล่ะก็ฝ่าบาทจะทรงครองบัลลังก์อย่างมั่นคงได้อย่างไร?"

"สุดท้ายฝ่าบาทกลับทรงตำหนิกระหม่อมที่ทำเรื่องสกปรก กระหม่อมทำทุกอย่างล้วนเพื่อฝ่าบาท!"

ฮ่องเต้ฉินมองดูไท่ฟู่ที่อยู่เบื้องหน้าเขา ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธและดวงตาของเขาล้วนเต็มไปด้วยแผนการ และรู้สึกได้เพียงความเกลียดชังเท่านั้น

ในความทรงจำของเขาไท่ฟู่เป็นทั้งอาจารย์และบิดาที่มีศักดิ์ศรี มีความรู้ และเที่ยงธรรม

ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด และยังได้กระทำเรื่องชั่วร้ายลับหลังอีกมากมาย

"คนกำลังทำ สวรรค์กำลังดู ในที่สุดเจ้าจะต้องชดใช้บาปในสิ่งที่เจ้าได้ทำไป นี่เป็นหลักการที่ไท่ฟู่เคยสอนข้า"

ไท่ฟู่กล่าวว่า

"กระหม่อมซื่อสัตย์และเที่ยงธรรมมาตลอดชีวิต ทุกเรื่องที่ทำก็เพื่อรักษาเสถียรภาพของราชสำนัก ปกป้องรากฐานของต้าฉิน ไม่มีความชอบก็ต้องมีความดีอยู่บ้าง!"

"เมื่อกระต่ายหมด สุนัขล่าสัตว์ที่ล่าพวกมันจะถูกปรุงและกิน เมื่อนกถูกยิงหมด คันธนูและลูกธนูที่ช่วยยิงนกจะถูกพักไว้ เมื่ออาณาจักรศัตรูถูกกวาดล้าง แม่ทัพที่เคยประสบความเป็นความตายจะถูกสังหาร หลังจากแผ่นดินมีความมั่นคงแล้ว ฮ่องเต้ก็จะสังหารวีรบุรุษ!"

"หากฝ่าบาททรงประหารกระหม่อม ผู้ตรวจตราเหล่านี้จะต้องตราหน้าว่าฝ่าบาทไม่ซื่อสัตย์และไร้คุณธรรม เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ไปเป็นร้อยปีและทิ้งชื่อไว้นับหมื่นปี พระองค์จะต้องถูกตำหนิติเตียนอยู่ในแม่น้ำแห่งประวัติศาสตร์อันยาวนาน!"

ฮ่องเต้ฉินโมโหจนหน้าเขียว แต่ยังคงนิ่งเงียบ

องค์ชายใหญ่ฉินชงจึงรีบลุกขึ้น และกล่าวว่า

"ไท่ฟู่ช่างมีคารมคมคายนัก ท่านรับบุตรีบุญธรรมหลายพันคนและกระจายไปยังจวนของขุนนางในราชสำนักเพื่อผูกมัดใจผู้คน"

"พยานและหลักฐานมีพร้อม ทุกอย่างเป็นที่ประจักษ์ ความผิดร้ายแรงที่เจ้าได้กระทำไว้ต่างก็ถูกบันทึก เจ้ายังกล้าเฉไฉ"

ไท่ฟู่มองไปที่องค์ชายใหญ่อย่างเย็นชา และตอบโต้อย่างไม่เกรงกลัวว่า

"ข้ารับเลี้ยงบุตรีบุญธรรมมีโทษอันใด?"

"ทุกปี พื้นที่ต่างๆยังคงมีความแร้นแค้น มีเด็กจำนวนมากที่ต้องตายเพราะความอดอยาก ข้าทนไม่ไหวจึงใช้จ่ายเงินและทรัพยากรอย่างไม่เสียดายเพื่อรับผู้ที่น่าสงสารเหล่านี้มาเลี้ยงดูไว้ในจวน ทำให้พวกนางหลุดพ้นจากชีวิตอันน่าสังเวช ข้ามีความผิดอะไร!"

คำพูดอันชอบธรรมของไท่ฟู่ทำให้ผู้ตรวจตราทั้งสองฝั่งต่างก็หยุดบันทึกและกระซิบกระซาบกัน