ตอนที่ 351 ผู้ใดจะนั่งบัลลังก์

ณ ห้องท้องฟ้าที่หนึ่ง

เมื่อองค์ชายเจ็ดฉินอวี่แง้มประตูและมองเห็นท่าทางขององค์ชายแปดจึงยิ้ม และกล่าวว่า

"พี่ใหญ่ พี่สิบสี่ พวกท่านรีบมาดูเร็ว เจ้าแปดโมโหจนหน้าเขียวแล้ว!"

องค์ชายใหญ่ฉินชงและฉินเหยียนผู้ซึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังยกจอกสุราขึ้นมาดื่มโดยไม่สนใจเจ้าเจ็ด

ฉินอวี่พิงหน้าต่างพลางถอนหายใจ และกล่าวว่า

"จะว่าไป ท่าทางของภรรยาข้านั้นหายากนัก เป็นท่วงท่าของเจ้าของร้านจริงๆ คำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นทำเอาเจ้าแปดแทบสำลักทีเดียว!"

"ทำลายความเย่อหยิ่งในเวลาปกติของเขาที่มักพึ่งพาการหนุนหลังจากฮองเฮา! สะใจข้านัก!"

ฉินเหยียนและองค์ชายใหญ่ฉินชงมองหน้ากันและยิ้ม พวกเขาชนจอกสุรากันและดื่มรวดเดียวจนหมด

ฉินอวี่เฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นจึงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงปิดประตูและถามพลางขมวดคิ้วว่า

"ไม่ใช่สิ พี่สิบสี่ เงินของท่านมิใช่ถูกพี่ใหญ่ยึดไปหมดแล้วหรือ? เงินที่ใช้แลกเปลี่ยนให้กับคนเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?"

ฉินเหยียนยิ้มพลางกล่าวว่า

"ที่ว่าถูกยึดนั้นก็ถูกต้อง ทว่าข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะนำเงินทั้งหมดส่งเข้าท้องพระคลังในตอนนี้นี่"

"เก็บเอาไว้ให้ยืมก่อน ใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนให้แก่ตระกูลขุนนางอื่นๆ หลังจากชำระค่าปรับแล้วข้าจะนำมันออกมากลับไปกลับมาจากมือซ้ายไปมือขวา เช่นนี้ก็ได้เงินแล้ว!"

องค์ชายเจ็ดฉินอวี่ยังงุนงงอยู่เล็กน้อย จึงพูดด้วยความสับสนว่า

"รออีกสักหน่อย? การจะจับเสือมือเปล่านั้นข้าเข้าใจ ทว่าท้ายที่สุดเงินเหล่านี้เสด็จพ่อจะต้องตรวจสอบในภายหลัง ท่านจะอธิบายอย่างไร?"

ฉินเหยียนตบไหล่องค์ชายเจ็ดพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

"อีกไม่กี่วัน เงินที่ขนส่งมาจากธนาคารในแต่ละพื้นที่ก็จะเข้ามาในบัญชีแล้ว"

"เมื่อถึงเวลานั้นยังค้างท้องพระคลังอีกเท่าใดก็เติมลงไปก็สิ้นเรื่องแล้ว"

"วางใจเถอะพี่เจ็ด หากมิใช่เงินของพวกเรา พวกเราก็จะไม่เอาแม้แต่แดงเดียว ที่ทำเช่นนี้เพียงเพื่อเอามาหมุนเท่านั้น และทำให้ทรัพย์สินที่ดินทั้งหมดของตระกูลขุนนางทั้งหลายเปลี่ยนถ่ายมาอยู่ในมือของพวกเรา"

เมื่อองค์ชายเจ็ดฉินอวี่ตระหนักได้จึงยกนิ้วให้ และยกย่องว่า

"เยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ! มา ดื่มกัน!"

ทั้งสามยกจอกสุราขึ้นและดื่มด้วยกัน จากนั้นฉินเหยียนจึงวางจอกสุราลงและกล่าวอย่างจริงจังว่า

"พี่ใหญ่ อีกไม่กี่วันท่านควรจะส่งกองกำลังออกไปโจมตีอาณาจักรจ้าวแล้วและโจมตีเขตปกครองสิบหกเขตแห่งเยี่ยนหยุน ท่านก็อย่าไปอยู่ข้างหน้า ปล่อยให้ขุนนางฉ้อฉลเหล่านั้นเป็นผู้นำทัพ ให้พวกมันรนหาที่ตาย"

ฉินชงยิ้มพลางกล่าวว่า

"ข้ารู้หรอกน่า อยู่กับเจ้ามานานไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย แต่เรื่องตลบหลังคนนั้นข้าเข้าใจดี ฮ่าๆๆ....."

หลังจากมองหน้ากันแล้วหัวเราะ ฉินเหยียนจึงพูดต่อว่า