ตอนที่ 361 ตามกฎของราชวงศ์ฉิน โดนลงโทษทุบตีจนตาย

ฉินเหยียนไม่รอให้ขันทีได้เอ่ยปาก หยิบไม้ปลุกสติฟาดลงไปที่โต๊ะทันที

“ปึง”

“เรียกโจทย์ขึ้นศาล!”

นักการในศาลาว่าการสองคน กระแทกกระบองในมือขึ้นอีกครั้ง

“เปิดศาล”

บรรดาชายแก่ในลานกว้างได้ยินเสียงนี้ พวกเขาต่างพากันตกใจ ขาไม่มีแรงแทบทรุดลงไปกับพื้น

สายตาที่ส่องไวและมือที่รวดเร็วของต้าหย่ง รีบคว้าตัวชายชราและเดินเข้าไปด้านใน

หญิงคนนั้นที่อยู่ในกลุ่มสิบสองปิ่นทอง มีคนสองคนช่วยพยุงตัวและพาเข้ามาด้วยตัวอันสั่นเทา

หลังจากเข้าไปด้านใน ต้าหย่งก็ปล่อยมือ ชายแก่ตกใจมากจนถึงกับทรุดตัวลงไปกับพื้น

ลูกสาวของชายแก่ก็คุกเข่าลงข้างๆ ชายชรา

ฉินเหยียนเป็นคนแรกที่ถามขึ้น

“บรรดาประชาชนที่อยู่ด้านล่าง ใครมีเรื่องร้องทุกข์ให้รายงานมา!”

ชายแก่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง เขาปากสั่นด้วยความกลัว ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ลูกสาวของเขาหน้าซีด ดึงผ้าคลุมที่คลุมตัวอยู่แน่น ตัวสั่นเทา ส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ต้าหย่งประสานมือและรายงานว่า

“รายงานต่อท่านใต้เท้า ชายแก่และหญิงสาวคู่นี้เป็นพ่อลูกกัน พวกเขาถูกซ่งอันเซิงและลูกน้องของเขาทุบตีและลวนลามบนท้องถนน ข้าน้อยมาที่นี่เพื่อร้องทุกข์ขอความยุติธรรมขอรับ!”

ฉินเหยียนมองไปที่ผู้ว่าราชการเขตด้วยสายตาเย็นชา

“คนต่ำทรามเช่นนี้หากใช้กฎของราชวงศ์ฉินควรจะจัดการอย่างไร?”

ผู้ว่าราชการเขตมีเหงื่อเย็นไหลลงมาตามกระดูกสันหลัง พูดออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า

“นี่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจจัดการได้ขอรับ ซ่งอันเซิงเป็นหลานชายของไท่ฟู่ หากลงโทษเขาไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยขอรับ!”

ฉินเหยียนจ้องไปที่ขันทีและพูดด้วยสีหน้าเช่นเดิม

“พวกคนที่ไม่สนใจกฎหมาย ใช้อำนาจรังแกคนอื่นไปทั่ว อีกทั้งยังกระทำการที่เลวทรามต่ำช้าเช่นนี้ ต้องถูกลงโทษตามกฎของราชวงศ์ฉิน โดนลงโทษทุบตีจนตาย!”

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกไป ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างยืนขึ้นด้วยความตกใจ แม้แต่ประชาชนที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูเองก็ตกใจเช่นกัน

เขาพูดว่าจะทุบตีคุณชายตระกูลซ่งจนตาย นี่เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก!

ผู้ว่าราชการเขตตัวสั่นด้วยความกลัว เหงื่อเย็นไหลจากบนหน้าผากลงมาบนใบหน้า เขาพูดแย้งขึ้นทันที

“ไม่ได้! ทำเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ หลานชายของไท่ฟู่จะถูกลงโทษทุบตีได้อย่างไร ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้!”

ฉินเหยียนเมินเฉยต่อคำแย้งของผู้ว่าราชการเขต หยิบไม้ปลุกสติบนโต๊ะแล้วโยนลงไปที่พื้น และพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า

“ลงโทษประหาร!”

ต้าหย่งหยิบไม้ไผ่ในมือขึ้นมาและร้องรับว่า

“รับทราบขอรับ!”

เขารีบเดินก้าวใหญ่ไปยังลานกว้าง คว้าคอเสื้อซ่งอันเซิงและจับขึ้นแท่นทรมาน